พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 218

เขาเพิ่งพูดจบ จู่ๆ คนหนึ่งในนั้นก็หยิบยาเม็ดเล็กออกมาจากในกระเป๋าเสื้อ โยนเข้าปากอย่างไม่พูดจา คนอื่นเห็นก็ทยอยทำตาม

เพียงเวลาไม่นาน คนชุดดำสี่ห้าคนก็ทยอยล้มพื้นสิ้นลมหายใจไป

มองพวกคนชุดดำที่ตายอยู่บนพื้น เหลิ่งอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยพูดกับทุกคนว่า

“พาตัวอาไฉ่กับอาหงไป ส่วนคนที่เหลือพรุ่งนี้ให้ศาลาว่าการมาเก็บศพเถอะ”

เขาพูดคำนี้จบก็ดึงลั่วหลันที่อยู่ใกล้ๆ มากอดอีกครั้ง ไม่รอนางเอ่ยปาก จู่ๆ ก็ก้มตัวอุ้มนางขึ้น เห็นนางหน้าซีดเล็กน้อยก็พูดเสียงเบาว่า

“หลันเอ๋อร์ตกใจหรือ? ขาสั่นเดินไม่ได้แล้ว?”

“ขะ......ข้าเปล่า......”

“เจ้า......มี......”

เขาพูดสองคำหลังออกมาอย่างหนักแน่นและแน่ใจ อุ้มนางเดินไปถามเสียงเบาว่า

“พักที่ไหน?”

“ระ......โรงเตี๊ยมหรูจยา”

ไม่รู้ทำไม เห็นใบหน้าคุ้นเคยมากๆ นางกลับพูดติดอ่างเล็กน้อย

ดังนั้น เขาก็อุ้มนางตลอดทางต่อหน้าลูกน้องของตัวเอง เดินไปโรงเตี๊ยมหรูจยาด้วยแววตาลึกซึ้ง

อาอวี่และอาโฮ่วต่างคนต่างแบกอาไฉ่กับอาหง รีบเดินตามไปภายใต้สายตาของพวกจางหยวน

กลับถึงโรงเตี๊ยมหรูจยา เสี่ยวเอ้อร์เดินเข้ามาต้อนรับอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

“แม่นาง นี่......”

ลั่วหลันยังไม่ทันเอ่ย เหลิ่งอวี้ก็ตอบว่า

“เตรียมห้องสองสามห้อง แล้วเตรียมอาหารให้พวกเราด้วย”

น้ำเสียงของเขาเจือความน่าเกรงขามที่คนไม่อาจมองข้ามได้ เสี่ยวเอ้อร์ไม่กล้าถามมากรีบเชิญทุกคนขึ้นชั้นบน

มาถึงตรงบันได ลั่วหลันกระซิบข้างหูเขาว่า

“ปล่อยข้าลงเถอะ!”

“ไม่ได้”

เหลิ่งอวี้เป่าลมข้างหูนางพูดเสียงเบาว่า

“เมื่อครู่เจ้าถูกพวกสกปรกทำให้ตกใจ ข้าไม่วางใจให้เจ้าเดินเอง”

“เหลิ่งอวี้ ทำไมจู่ๆ ท่านถึงกลับมา?”

นางอยากทำลายความเงียบนี้ แต่ริมฝีปากแดงถูกเขาโน้มตัวปิดปากแน่น หัวใจของนางเต้นเร็วในชั่วพริบตา

นานมากแล้วที่ไม่ได้จูบ แต่เขายังคงทำอย่างชำนาญ จูบไปพลาง ปีนขึ้นเตียงไปพลาง จูบเย็นๆ บนหน้าผาก จมูก ใบหน้ารูปไข่ ผ่านริมฝีปาก จนกระทั่งสุดท้ายหยุดที่คอของนาง......

ความรู้สึกเสียวซ่านทำให้นางอดปิดตาไม่ได้ เกร็งไปทั้งตัวแต่ก็ตั้งตารอนิดๆ

วันนี้ นางรอมานานมาก ผู้ชายคนนี้ นางก็รอมานานมาก ตั้งแต่เขาจากไป นางก็รอเขากลับมาอย่างเป็นห่วงมาตลอด จนถึงตอนนี้ นางยังคงรู้สึกว่านี่เป็นแค่ความฝัน นางกลัวพรุ่งนี้ตื่นจากฝัน ผู้ชายคนนี้จะหายไปอีก

จู่ๆ นางก็ลืมตาคู่สวยจ้องมองเขานิ่งๆ เขาหยุดการกระทำที่ทำอยู่ เงยหน้าสบตาคู่สวยของนางเรียกเสียงเบาว่า

“หลันเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป?”

ได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนดุจน้ำของเขา นางเม้มริมฝีปากส่ายหน้าหัวเราะ “ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากดูว่าข้ากำลังฝันอยู่หรือเปล่า”

“เจ้าเคยบอกว่า ถ้ารู้สึกตัวเองกำลังฝันก็จูบอีกฝ่ายแรงๆ แบบนี้ก็สามารถรับรู้การมีอยู่ของอีกฝ่ายอย่างแท้จริงไม่ใช่หรือ?”

เขาพูดจบก็ก้มหน้าเข้าใกล้หน้าอกของนาง มือข้างหนึ่งลูบที่เอวของนางเบาๆ ปากพ่นลมหายใจร้อนๆ ว่า

“หลันเอ๋อร์ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน เจ้ารู้ไหม? ตอนที่ข้าได้รับราชโองการอภัยโทษ ข้ารู้จะต้องเป็นเจ้าทำอะไรบางอย่าง ตั้งแต่ตอนนั้นข้าก็เป็นห่วงเจ้า ข้ากลัวเจ้าจะทำเรื่องโง่ ข้ากลัวเจ้าจะเกินเรื่อง เมื่อครู่นี้ตอนพวกเราเข้าเมือง เห็นท่าทางเจ้ายืนอย่างโดดเดี่ยว เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าเกลียดตัวเองมากแค่ไหน? ข้าเกลียดตัวเองที่ปกป้องเจ้าไม่ได้ ข้าเกลียดตัวเองที่ทำให้ตกอยู่ในอันตราย”