พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 219

พูดถึงตรงนี้ นางรู้สึกร้อนที่หน้าอก ที่แท้น้ำตาอุ่นๆ ของเขาหยดลงมาที่หน้าอกของนาง

นางยกมือให้เขาเงยหน้าขึ้น ในชั่วพริบตาที่สบตากับเขา เห็นเบ้าตาแดงของเขาพูดอย่างลึกซึ้งว่า

“ท่านพี่ ข้ารอท่านอยู่ที่นี่นานมาก ข้ารู้ว่าท่านจะกลับมา ท่านจะต้องกลับมา เป็นอย่างที่คิดท่านกลับมาแล้ว ท่านไม่ได้ลืมข้าไปแล้วใช่ไหม?”

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร”

เขาใช้สองมือจับเอวของนางไว้แน่น ปากพึมพำว่า

“หลันเอ๋อร์ ชาตินี้ข้าจะไม่มีวันลืมเจ้า......”

เขาพูดจบก็โน้มตัวอยู่ตรงหน้าของนาง ช่วยนางแกะกระดุมตรงคอปก......

จนกระทั่งผิวขาวผ่องดุจหยกของนางปรากฏตรงหน้าเขา เขาถึงค่อยๆ จูบลงไป จุดที่เขาเคยจูบ ราวกับหยดน้ำฝนทำให้นางรับมือไม่ทัน

จูบเย็นๆ เหมือนงูพิษเหนียวๆ มีความรู้สึกเหมือนไปมาบนตัวของนาง ปีนป่ายไม่หยุด ทำให้นางสั่นไปทั้งตัวแต่ก็ไม่อยากหยุด

จนกระทั่งตอนนี้ นางถึงรับรู้อย่างแท้จริงถึงการมีตัวตนของเขา ตอนที่นางพยายามเพลิดเพลินกับความอ่อนโยน สองมือของเขาก็วนอยู่ที่เอวของนาง ดึงนางเข้ามากอด สองมือสัมผัสเอวของนางอย่างอ่อนโยนเหมือนจะดึงนางเข้ามาในร่างกายถึงจะยอมหยุด

สายลมพัดข้างนอก หน้าต่างที่แง้มอยู่เขย่าตลอดเวลา เหมือนกำลังบอกว่าคืนนี้เป็นค่ำคืนที่ไม่ธรรมดา

กลางคืนที่มืดมิด ผ่านแสงเทียนสลัว เห็นใบหน้างดงามของนาง ตอนนี้หัวใจเขาเต้นรัวไม่หยุด......

ในชั่วพริบตานี้ พวกเขาลืมทุกอย่างรอบข้าง ในดวงตาของพวกเขามีแค่อีกฝ่าย มีแค่ความสวยงามและตื่นเต้นในตอนนี้

สุดท้าย ในโรงเตี๊ยมหรูจยาที่เมืองหนิงหลัวแห่งนี้ คนรักที่เจอกันอีกครั้ง หาความรู้สึกกลับเจอจริงๆ จนกว่าจะเหงื่อท่วม จนกว่าจะเหงื่อไหลอาบหน้า ในห้องนี้ถึงกลับสู่ความสงบ ทั้งสองคนไม่มีความง่วงสักนิด เริ่มพูดอย่างหวานชื่น

นางนอนบนแขนของเขา แนบชิดกับหัวของเขา ปากพูดอย่างน้อยใจว่า

“ท่านพี่ ข้าถูกฝ่าบาทไล่ออกจากเมืองหลวงแล้ว เขาให้ข้าจากท่านไปตลอดชีวิต แต่ข้าไม่อยากทำแบบนี้ และข้าก็ทำไม่ได้ ดังนั้นรับปากเขาไปก่อน แต่ข้าไม่รู้ว่าต่อไปจะทำอย่างไรดี”

ตอนพูดคำนี้ นางถอนหายใจยาวๆ ในดวงตามีความเศร้าและกังวล

นางยู่ปากอย่างซุกซน “ต่อไปห้ามท่านพูดเหลวไหลอีก ท่านต้องเป็นผู้ชายสง่างามคนหนึ่ง ยืนขึ้นมาใช้ชีวิต”

ได้ยินนางพูดแบบนี้ เขาพลิกมือแตะปลายจมูกของนาง ยิ้มหยอกล้อว่า

“อย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้พวกเราออกไปซื้อบ้าน ใช้ชีวิตสงบสุขที่นี่ ไม่ต้องสนท่านอ๋องสุนัขอะไร ไม่ต้องสนกฎเชื้อพระวงศ์ ข้าเหลิ่งอวี้แค่อยากอยู่ด้วยกันกับหลันเอ๋อร์”

คำพูดของเขา ทำให้นางประทับใจ นางมุดหน้าซบอกของเขา พยักหน้าแรงๆ “อืม แต่ท่านยังต้องกลับไปสักรอบ ข้าไม่วางใจต้าจื้อกับพวกเสี่ยวจื้อ ท่านไม่กลับไป ข้ากลัวฝ่าบาทจะลงโทษพวกเขา”

“ตกลง รอข้าจัดการทางนี้เสร็จแล้ว ข้าก็กลับไปพาพวกเขาออกมาด้วย สถานที่ไร้ความรู้สึกอย่างเมืองหลวง ไม่ไปก็ไม่เป็นไร ส่วนบุญคุณความแค้นเหล่านั้น ข้าปล่อยวางแล้ว ตลอดทางนี้ ข้าคิดดีแล้ว หากไม่มีความแค้นเหล่านั้น ข้าจะมีโอกาสรู้จักหลันเอ๋อร์คนดีของข้าได้อย่างไร ดังนั้นขอแค่เจ้าอยู่ข้างกายข้า ข้าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น”

ได้ยินเขาพูดจาหวานเลี่ยนแต่น่าฟังเป็นที่สุด ลั่วหลันเม้มปากตำหนิอย่างเขินอาย

“ไปเรียนคำพูดกะล่อนแบบนี้มาตอนไหน?”

เขากลัวนางเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายว่า