พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 244

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงในอ้อมเเขนดังขึ้นทันที ไฟดับอย่างผิดปกติ ทำให้เหลิ่งอวิ๋นตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที

“เด็กๆ!”

แต่ไม่มีใครตอบ เขาตะโกนเสียงดังมาก แต่ก็ยังไม่มีใครตอบรับ เขากับผู้หญิงในอ้อมแขนทำอะไรไม่ถูก

“รัชทายาท น่ากลัวจังเลยเพคะ นี่เกิดอะไรขึ้น หรือว่ามีผีเพคะ”

ผู้หญิงในอ้อมแขนยังคงไม่ลืมที่จะออดอ้อน เขาผลักนางลงไปกับพื้นอย่างโกรธเคือง ขณะที่พูดคำว่าไสหัวไป เขาก็ตะโกนอีกครั้งด้วยเสียงเข้มงวดว่า

“เด็กๆล่ะ จุดไฟ เด็กๆอยู่ไหน ทุกคนตายกันหมดแล้วหรือไง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงหัวเราะที่ก้องกังวานเหมือนมาจากท้องฟ้าก็ดังขึ้นทั่วห้องโถง ผ่านบานหน้าต่างที่กระพริบและแกว่งไปมา เข้าสู่หูของเหลิ่งอวิ๋น ทำให้เขาสับสนจนทำอะไรไม่ถูก โบกมือไปมาในความมืดมิด แต่ก็คว้าได้เพียงอากาศเปล่า

“ใคร เจ้าเป็นใคร”

เสียงของเขาสั่นเครือ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เสียงที่ดังราวกับระฆังใหญ่เหมือนจะทะลุแก้วหูของเหลิ่งอวิ๋นแทงเข้าไปในหูของเขา

“เหลิ่งอวิ๋น เจ้าทำร้ายผู้คนมากมาย แต่ยังมีใจมาเสวยสุขอยู่ที่นี่ แม้แต่ยมบาลยังทนดูไม่ได้ สั่งให้ข้ามาเอาตัวเจ้าไป”

พูดจบ ขณะที่เหลิ่งอวิ๋นกำลังจะเอื้อมมือไปจับดาบเพื่อต่อสู้ ดาบยาวที่ส่องประกายสีเงินก็พุ่งมาจ่อที่คอของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว จิตวิญญาณของเขาในขณะนั้นถูกทำให้ตกใจกลัวไปแปดส่วน เหลือเพียงสองส่วนที่สั่นเทาอยู่ตรงนั้น

“เจ้า…เจ้าเป็นใคร เจ้า…เจ้าต้องการอะไร ข้า…ข้าสามารถให้เจ้าได้ทุกอย่าง”

“ข้าต้องการชีวิตของเจ้า”

เสียงของคนที่ถือดาบยาวเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง ทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกหนาวสั่น

เหลิ่งอวิ๋นตัวอ่อนยวบทันที ล้มลงนั่งบนพื้น ก้มหัวขอร้องไม่หยุด

ในขณะนั้น มีเสียงดังมาจากข้างนอก “รัชทายาท รัชทายาท ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

พร้อมกับเสียงถาม ประตูก็ถูกเปิดออก ในขณะเดียวกัน เขาก็หลบเข้าไปในหน้าต่าง กระโดดออกไปเหมือนสายลม หายลับไปในความมืดมิดอย่างไร้ร่องรอย

รัชทายาทถูกแทง เเถมยังได้รับบาดเจ็บสาหัส นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมืองหลวงก็อลหม่าน ผู้คนจากจวนซุ่นเทียนเเละแผนกยุติธรรมเริ่มดำเนินการสอบสวนเรื่องนี้

นั่งอยู่ในห้องโถงของจวนอวี้อ๋อง เหลิ่งอวี้มีใบหน้าที่ไม่แสดงความเศร้าหรือยินดี นี่ไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด เดิมทีเขาควรจะตัดเอ็นร้อยหวายของเขา แต่เขาทำเช่นนั้นไม่ได้ เขารู้ดีถึงอิทธิพลของตระกูลอู๋ในเเคว้นต้าหนิง ถึงแม้เขาจะเกลียดเหลิ่งอวิ๋นเเละเกลียดเสด็จพ่อของเขา แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้เเคว้นต้าหนิงเปลี่ยนไปอยู่ภายใต้เเซ่อื่นได้

เหลิ่งอวิ๋นคนนี้ ยังไม่สามารถลงมือฆ่าเขาได้ในตอนนี้ ครั้งนี้เป็นเพียงการเตือนเขาเท่านั้น

…

เสี่ยวหลิงจื่อและคนอื่นๆเดินทางถึงเมืองหนิงหลัวหลังจากนั้นห้าวัน พวกเขาเดินทางทั้งวันทั้งคืนตามคำสั่งของฮ่องเต้ ไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย เพราะฮ่องเต้มีพระบัญชาเด็ดขาดว่าต้องรับพระชายาอวี้อ๋องกลับมาก่อนปีใหม่ มิเช่นนั้น เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของท่านอ๋องอวี้ในช่วงปีใหม่

เมื่อลั่วหลันรู้ถึงจุดประสงค์ของการมาของพวกเสี่ยวหลิงจื่อ จึงปิดตัวเองอยู่ในห้องคนเดียว มองดูจดหมายที่เหลิ่งอวี้เขียนด้วยตัวเองอย่างละเอียด

“หลันเอ๋อร์ เมื่อเห็นตัวอักษรก็เหมือนได้เจอหน้ากัน ข้าคิดถึงเจ้า การที่ไม่ได้ไปรับเจ้าด้วยตัวเองในครั้งนี้เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ ฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้ข้าออกจากเมืองหลวง และยังคืนฐานะพระชายาอวี้อ๋องให้เจ้า แม้ข้าจะรู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าเเละเจ้าต้องการ แต่ก็ทำได้เพียงเท่านี้ ถือเสียว่าเป็นกลอุบายชั่วคราว ดังนั้นหวังว่าเจ้าจะรีบกลับเมืองหลวง มาพบกับข้า ทุกเรื่องราว เมื่อกลับมาแล้วเราจะพูดคุยกันอย่างละเอียด