พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 253

“รีบบอกข้ามา เด็กคนนี้ใช่ลูกของข้าหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวจื้อก็มองหลิ่วเม่ยด้วยความไม่เข้าใจ หลิ่วเม่ยจึงรีบพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้งว่า

“เสี่ยวจื้อ เจ้าออกไปก่อน เดี๋ยวแม่จะตามไป”

แม้ว่าเสี่ยวจื้อจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็รู้ว่าเรื่องของผู้ใหญ่ เขาฟังไม่เข้าใจ ในเมื่อแม่อยากให้เขาออกไป ก็คงไม่อยากให้เขาได้ยิน

ดังนั้น เขาจึงตอบรับเสียงอ่อย ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

สายตาของเหลิ่งจื่ออันจ้องมองแผ่นหลังของเขาตลอดเวลา จนกระทั่งเขาหายลับไปที่ประตู เขาจึงละสายตาออกมา และในวินาทีที่หลิ่วเม่ยหันกลับมา เขาก็ตรงเข้าไปโอบกอดนางทันที

“เม่ยเอ๋อร์ ข้าผิดไปแล้ว เจ้าอย่าเป็นแบบนี้เลยได้ไหม?”

“ปล่อยข้า”

หลิ่วเม่ยหันหลังให้เขาอย่างเย็นชา พยายามดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา แต่เรี่ยวแรงของเขากลับมากมายนัก

“เม่ยเอ๋อร์ ข้าผิดไปแล้ว ตอนนั้นเป็นความผิดของข้าเอง เจ้าให้อภัยข้าเถอะ ตลอดหลายปีมานี้ ข้าคิดถึงเจ้าแทบขาดใจ เจ้าจะใจร้ายเพียงนี้เชียวหรือ?”

“หึ!”

หลิ่วเม่ยเปล่งเสียงออกมาเพียงคำเดียว จากนั้น นางก็ออกแรงโดยพลัน ตอนที่เขาไม่ทันระวังตัว นางจึงสลัดหลุดจากอ้อมกอดของเขา และรีบถอยห่างจากเขาทันที

นางจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น

ในขณะที่เหลิ่งจื่ออันค่อย ๆ เดินเข้าไปหานาง ทันใดนั้นนางก็ดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะ จ่อไปที่ลำคอของตัวเอง แล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“อย่าเข้ามา ไม่เช่นนั้นข้าจะตายให้ดู”

เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของนาง เหลิ่งจื่ออันก็รีบหยุดฝีเท้า ยกมือขึ้นห้ามปรามนางอย่างลนลาน

“อย่า... เม่ยเอ๋อร์ ข้าไม่ขยับ เจ้าอย่าทำอะไรผลีผลาม รีบวางลง รีบวางลง”

“ไสหัวออกไป”

นางตะคอกใส่เขาด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดอย่างยิ่ง เหลิ่งจื่ออันผู้หยิ่งผยองเมื่อครู่นี้ กลับกลายเป็นเหมือนกระต่ายน้อยที่ตื่นตระหนกในทันใด

“เม่ยเอ๋อร์……เจ้าต้องการอะไรกันแน่? บอกข้ามา เสี่ยวจื้อใช่ลูกชายของข้าหรือไม่? เขาใช่ลูกชายของข้าหรือไม่?”

ต่อมา โชคดีที่มีบ่าวรับใช้คนหนึ่งเห็นใจนาง ลอบนำกุญแจมาให้นาง นางจึงสามารถหลบหนีออกมาได้

หลังจากที่นางหนีออกมาได้ ก็ได้รับความเมตตาจากผู้มีจิตใจดีให้ที่พักพิง และให้กำเนิดเสี่ยวจื้อภายใต้ความยากลำบากแสนสาหัส แต่เมื่อเหลิ่งจื่ออันฟื้นขึ้นมาก็ส่งคนออกตามหานางไปทั่ว เพื่อความปลอดภัยของเสี่ยวจื้อ และเพื่อหลบหนีการติดตามของเหลิ่งจื่ออัน หลายปีมานี้ นางจึงพาเสี่ยวจื้อย้ายที่อยู่หลายต่อหลายครั้ง ต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส จนกระทั่งสองปีก่อน ถึงได้มาอยู่ที่เมืองหลวง

เดิมทีนางคิดว่าเหลิ่งจื่ออันจะไม่มีวันกลับมาเมืองหลวงอีกแล้ว แต่นางกลับคาดไม่ถึงว่า ระยะเวลาที่เหลิ่งจื่ออันจะไม่กลับมาเมืองหลวงคือยี่สิบปี และปีนี้ ก็เป็นปีที่ยี่สิบพอดี

เมื่อเห็นเหลิ่งจื่ออันคนนี้ หลิ่วเม่ยก็หวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาทันที ความโกรธแค้นและความอัปยศอดสูถาโถมเข้ามาในจิตใจ

จู่ ๆ นางก็ยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหน้าอย่างแรง

“ข้าจะไม่กลับไป ที่นั่นมันคือนรกสำหรับข้า ถือเสียว่าท่านไม่เคยเจอข้า ปล่อยข้าไปเถอะ”

“ไม่ ไม่ ไม่”

เหลิ่งจื่ออันปฏิเสธซ้ำ ๆ สามครั้งขัดจังหวะคำพูดของนาง “เม่ยเอ๋อร์ ตลอดหลายปีมานี้ ข้าเฝ้าตามหาเจ้าอย่างยากลำบาก ก็เพราะหวังว่าเจ้าจะให้กำเนิดลูกของข้า ไม่คิดเลยว่าเจ้าไม่เพียงให้กำเนิดลูกเท่านั้น แต่ยังให้กำเนิดลูกชายให้ข้า เขาดูฉลาดและกล้าหาญ เหมือนข้าตอนเด็กไม่มีผิด เม่ยเอ๋อร์ ข้าจะขอบคุณเจ้ายังไงดี? บอกข้าสิ ข้าต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะยกโทษให้ความผิดที่ข้าทำในอดีต?”

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของหลิ่วเม่ยเอ๋อร์สั่นไหว นางไม่อยากเชื่อว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเหลิ่งจื่ออันไม่มีลูกเลยสักคน ดังนั้น นางจึงถามด้วยความสงสัยว่า

“หลายปีมานี้ ท่านมีลูกหลายคนแล้ว ขอร้องท่านปล่อยข้ากับเสี่ยวจื้อไปเถิด!”