พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 258

ลั่วหลันรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์เช่นนี้ นางพยายามชักมือกลับ แต่เขากลับยิ่งจับมือนางแน่นขึ้น

เขาก้าวเดินอย่างมั่นคง นางจึงต้องติดตามเขาไปอย่างใกล้ชิด

ตอนเข้าประตูวัง อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวที่เดินตามหลังมาเร่งฝีเท้าเข้ามาทักทายนาง

“อวี้หวังเฟย…”

นางเงยหน้าขึ้น เห็นคุณหนูอวี๋ผู้มีใบหน้าเปี่ยมไมตรี จึงแย้มยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ

“คุณหนูอวี๋ก็มาด้วยหรือ…”

อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มหวานพลางพยักหน้า นางเหลือบมองไปเห็นเหลิ่งอวี้แล้วใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ นางรู้สึกเหมือนไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้เลย

ลั่วหลันเห็นสายตาของนางจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเหลิ่งอวี้ ในขณะที่เหลิ่งอวี้ขมวดคิ้วอย่างอึดอัด นางจึงรีบเอ่ยปากเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ

“คุณหนูอวี๋ นี่คือสามีข้า เหลิ่งอวี้ อวี้อ๋อง ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้พวกท่านเคยรู้จักกันหรือไม่”

อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวเพิ่งได้สติกลับคืนมา นางรีบส่ายศีรษะ พลางยกใบหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

พวกนางจะไม่รู้จักกันได้อย่างไร? ย้อนกลับไปตอนที่นางเข้าวังครั้งแรกและได้พบกับเหลิ่งอวี้ เขาก็ได้เข้ามาอยู่ในหัวใจของนางแล้ว บิดาของนาง อวี๋ซื่อหมิง ก็เคยคิดจะยกอวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวให้แต่งงานกับเหลิ่งอวี้เป็นภรรยา และได้ทูลขอพระราชทานการแต่งงานจากฮ่องเต้แล้วด้วย หากมิใช่เพราะเขาประสบเหตุการณ์ร้ายอย่างกะทันหัน ป่านนี้ภรรยาที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาคงเป็นนางเอง!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวก็อดถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้ นางทักทายปราศรัยกับลั่วหลันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพาบ่าวรับใช้จากไปอย่างรีบร้อน นางรู้สึกว่าตนไม่มีความกล้าพอที่จะสบตากับเหลิ่งอวี้ แววตาคู่นั้นของเขา เพียงได้เห็นก็ทำให้นางไม่อาจถอนตัว

งานเลี้ยงฉลองปีใหม่ในวันนี้จัดขึ้นที่ตำหนักเป่าเหอ ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงขนาดใหญ่ของราชวงศ์

เมื่อเหลิ่งอวี้และลั่วหลันเดินเข้ามา ที่นั่งซึ่งจัดเรียงเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า โต๊ะที่ปูด้วยผ้าไหมสีทองก็เต็มไปด้วยผู้คน ลั่วหลันกวาดตามองไปโดยรอบนางอยากจะหาที่นั่งเงียบ ๆ สักมุมเสียจริง แต่เมื่อฉางกุ้ยเฟยเห็นนางเข้ามา ไม่รู้ว่าเพราะหวังดีหรือจงใจ นางก็โบกมือเรียกให้ลั่วหลันไปนั่งข้าง ๆ ทันที

แม้ลั่วหลันจะไม่เป็นที่ชอบนาง แต่เมื่อเห็นว่าที่นั่งล้วนเต็มไปด้วยสตรี นางจึงทำได้เพียงกระซิบแผ่วเบากับเหลิ่งอวี้ว่า

“ท่านพี่ ข้าขอตัวไปทางนั้น…”

ทว่า เหลิ่งกลับขมวดคิ้วแน่นขึ้น พลางทอดสายตาไปยังทิศของฉางกุ้ยเฟยด้วยสีหน้าหม่นหมอง ตรงนั้นเหลือเพียงที่นั่งตรงมุมด้านหลังของฉางกุ้ยเฟยเท่านั้น และที่นั่งตรงนั้นก็ดูราวกับที่นั่งของสาวใช้

เขาจับมือนางไว้มั่น ไม่ยอมปล่อย แววตาคมสวยทอประกาย พลางหันมองนาง พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนข้างหูนางว่า

“ท่านหญิงมิต้องฝืนใจไปเอาใจผู้ใด อยู่เคียงข้างข้าก็พอ”

กล่าวจบ เขาก็จูงมือนางไปนั่งลงตรงที่นั่งข้างกายตน เมื่อเห็นภาพนั้น สีหน้าของฉางกุ้ยเฟยก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที

ทันใดนั้น ฮ่องเต้กวาดสายตามองผู้คนที่นั่งอยู่เบื้องล่าง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“วันนี้เป็นวันงานเลี้ยงประจำปีของแคว้นต้าหนิง เหล่าท่านอ๋องผู้ครองแคว้นต่าง ๆ เดินทางมาไกลนับพันลี้ เรารู้สึกยินดียิ่งนัก”

พูดเช่นนั้น พลางมองไปยังเจิ้นหนานอ๋อง น้องชายที่ไม่ได้พบกันมากว่ายี่สิบปี ดูชราลงไปมาก

เจิ้นหนานอ๋องเองก็สังเกตเห็นสายตานั้น แววตาของเขาเหลือบมองเล็กน้อย พลางประสานมือคารวะด้วยสีหน้าเย็นชา

“หลายปีมิได้พบ ฝ่าบาทยังทรงสง่างามมิต่างจากวันวาน ข้ารู้สึกอุ่นใจยิ่ง ข้าขอถวายพระพรเนื่องในวาระปีใหม่ ขอให้พระองค์ทรงมีพระพลานามัยแข็งแรงดั่งพญาโคเหล็ก ขอให้แคว้นต้าหนิงสงบสุขร่มเย็น ราษฎรมั่งคั่งผาสุก”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

ฮ่องเต้แหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะนั้นหาได้ออกมาจากใจจริง หากแต่กลับดูเหมือนจะดังกึกก้องไปทั่วชั้นฟ้า

หลังจากเสียงหัวเราะจบลง เขามองไปยังเจิ้นหนานอ๋อง สีหน้าเคร่งขรึมทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน

“วาจาของเจ้าฟังรื่นหู ยี่สิบปีแล้วที่เรามิได้พบกัน รูปร่างของเจ้ากลับยิ่งดูแข็งแรงและกำยำขึ้น เรารู้สึกยินดียิ่งนัก เพียงแต่ได้ยินมาว่าจนถึงบัดนี้ เจ้ายังไร้ซึ่งทายาท? เรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก!”