พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 262

นางขบริมฝีปากสีแดง เร่งจังหวะการเต้นกระทั่งเพลงจบลง ผู้คนส่งเสียงชื่นชม เหลิ่งอวี้ปรบมือเป็นมารยาท มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่า นอกจากหลันเอ๋อร์แล้ว เขาเหยียดหยามคนอื่นที่ยั่วยวนต่อหน้าตนเอง บางทีความคิดนี้อาจเห็นแก่ตัวไปบ้าน แต่ในใจเขาคิดเช่นนี้

ลั่วหลันยิ้มอย่างอ่อนโยนให้อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยว นางเต้นระบำได้สวยงามมาก เป็นความงามที่อ่อนช้อยไร้กระดูก ทำให้รู้สึกชื่นชอบ

แต่อวี้อ๋องกลับเมินเฉย อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวทำความเคารพต่อหน้าฮ่องเต้ ฮ่องเต้พยักหน้าชมเชย

“เฉียวเฉียวเต้นระบำเก่งขึ้นเรื่อยๆ เข้ามานี่ ตกรางวัล”

อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มหวานชดช้อยรับคำชมจากฮ่องเต้ อวี๋ซื่อหมิงยิ้มหน้าบาน บุตรสาวคือความภาคภูมิใจของเขา

อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวถอยไปแล้ว มีหญิงสาวหลายคนจากตระกูลขุนนางก็เข้ามา ตามติดด้วยนางระบำที่ฟานอ๋องพามา ภายในงานครึกครื้นมาก ทว่าในใจลั่วหลันคาดหวังว่างานเลี้ยงที่ยาวนานเกินไปจะจบลงเสียที นางอยากกลับไปพักผ่อนแล้ว

หลังจากกลุ่มนางระบำถอยไป ดวงตาอู๋หงฉายแววชั่วร้าย หรี่ตาลงพูดว่า

“ในเมื่อวันนี้เป็นงานเลี้ยงปีใหม่ อวี้หวังเฟยจะนั่งเฉยๆ ไม่ได้ เมื่อครู่เห็นท่านเคลิบเคลิ้ม ดูท่าข่าวลือข้างนอกไม่ใช่เรื่องจริง ทำไมไม่ให้เราชมการเต้นระบำอันสง่างามของอวี้หวังเฟยเล่า”

เพิ่งจะสิ้นเสียง ก็มีหลายคนพูดตามเป็นลูกคู่ แม้ว่าหลิวเต๋อชังจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็แปลกใจกับอวี้หวังเฟยคนนี้ หวงซื่อสยงกลับพูดตาม

“ในเมื่ออวี้หวังเฟยมีทักษะพิเศษ ทำไมไม่แสดงให้พวกเราชมเล่า ถือโอกาสดีปิดปากคนบางคนด้วย”

แม้นว่าฮ่องเต้จะไม่ชอบอวี้หวังเฟยเท่าไรนัก แต่ก็ไม่อยากให้นางทำให้ตระกูลเหลิ่งต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าฟานอ๋อง จึงขมวดคิ้วกล่าวกับลั่วหลันว่า

“เราเห็นว่าอวี้หวังเฟยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก หากเจ้ารู้สึกไม่สบาย ก็ไปพักผ่อนเสียเถิด ไม่จำเป็นต้องฝืน”

เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้ต้องการให้นางออกไปจากที่นี่เอง

ขณะนี้อู๋หงกลับพูดอย่างไม่พอใจว่า

เมื่อได้ฟังคำพูดเสียดสีของเขา เหลิ่งซีที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกขุ่นเคือง ขมวดคิ้วเล็กน้อยโต้ตอบทันที

“เสด็จอา ทำไมฟังแล้วรู้สึกว่าคำพูดของท่านมีนัย แม้ว่าพี่สะใภ้สี่จะเกิดในครอบครัวชาวนา แต่นางก็ทุ่มเทให้กับพี่สี่ในช่วงเวลายากลำบากที่สุด เพียงแค่เรื่องนี้ นางควรได้รับความเคารพ ไม่ใช่ถูกหมิ่นเกียรติที่นี่"

“ซีเอ๋อร์ เจ้ากล่าวหาว่าเสด็จอาเสียดสีนางหรือ เจ้าแค่หาเรื่องเท่านั้น วานนี้เสด็จอาเข้าเมืองหลวงก็อยู่ที่จวนอวี้อ๋อง ประทับใจกับอวี้หวังเฟยมาก แม้นางหยาบกระด้างไปบ้าง พูดจาหยาบคายไปหน่อย ไม่ค่อยมีมายาท นอกนั้นก็ไม่มีข้อบกพร่องอื่นใด”

คำพูดของเขาทำให้อู๋หยวนจางลูบเคราหัวเราะ เหลิ่งอวี้สีหน้าเย็นชาจนถึงจุดเยือกแข็ง

แววตาเคร่งขรึม ลึกๆ เย็นเฉียบราวกับบ่อน้ำ พูดเสียงเย็นชา

“วันนี้เสด็จพ่อเชิญทุกท่านมาร่วมงานเลี้ยงฉลองปีใหม่ แต่ทุกท่านจงใจใส่ร้ายหวังเฟยของข้า ช่างน่าสมเพช ถ้าใครไม่พอใจข้าเหลิ่งอวี้ตรงไหน มาเอาเรื่องกับข้าได้โดยตรง ถ้าข้าได้ยินใครพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับหลันเอ๋อร์อีก อย่ามาโทษข้าไม่เกรงใจ"

ทันทีที่เขาพูดสิ่งนี้ ทุกคนในที่นั้นก็ฮือฮา เหลิ่งจื่ออันหน้ากระตุก อู๋หงเห็นว่าสนุกสนานไม่กลัวเรื่องใหญ่กล่าวอีกครั้ง