พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 278

“วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ ทำไมเจ้าดูไม่มีความสุขเช่นนี้ บอกพี่สาวมา มีอะไรหรือ”

เสี่ยวจื้อเม้มปาก ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “พี่สาว เมื่อก่อนตอนที่ข้าเห็นเด็กคนอื่นมีพ่อ ข้าอิจฉามาก หวังว่าข้าจะมีพ่อบ้าง เเต่ตอนนี้มีจริงๆแล้ว ข้ากลับไม่กล้าเรียกเขา ข้ารู้สึกว่าข้าอยู่ห่างจากเขามาก เขาดูดุร้าย เเละยังทำไม่ดีกับแม่ของข้า ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลั่วหลันก็ลูบหัวเล็กๆของเขา จากนั้นก็จับมือเขาขึ้นมา พูดเบาๆว่า

“ไปกันเถอะ พี่สาวมีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

เสี่ยวจื้อพยักหน้าหนักแน่น และเดินตามนางเข้าไปในห้อง

หลิ่วเม่ยเพิ่งเก็บที่นอนเสร็จ เมื่อเห็นนางเข้ามาก็รีบออกมาต้อนรับ

“พระชายา ทำไมถึงมาเเต่เช้าเช่นนี้ ได้ยินว่าวันนี้ต้องเข้าวังไม่ใช่หรือเพคะ”

“ใช่แล้ว มาดูพวกเจ้า”

ลั่วหลันนั่งลงบนเก้าอี้นวมโดยตรง และชี้ไปที่ตำแหน่งข้างๆให้หลิ่วเม่ยนั่ง

“นั่งลงเถิด”

หลิ่วเม่ยส่ายหน้าทันที “พระชายานั่งเถิด ข้ายืนก็ได้”

ลั่วหลันยิ้มอย่างขมขื่น “เจ้านั่งลงเถอะ ไม่ว่าเจ้าจะยอมรับอ๋องเจิ้นหนานหรือไม่ เเต่เสี่ยวจื้อเป็นลูกชายของเขา นั่นเป็นเรื่องจริง ดังนั้นข้าต้องเรียกเจ้าว่าท่านอา มีที่ไหนที่ผู้อาวุโสยืน เเล้วผู้น้อยนั่ง”

พูดจบ นางก็เตรียมที่จะลุกขึ้น หลิ่วเม่ยเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปประคองนาง “พระชายาท่านอย่าขยับเลย ข้านั่งก็ได้เพคะ”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลั่วหลันก็นั่งลงอีกครั้ง แล้วส่งสัญญาณให้เสี่ยวจื้อนั่งลงบนเก้าอี้กลมข้างๆนาง จากนั้นพูดเสียงเเผ่วเบาว่า

“วันนี้ข้ามา มีสองเรื่องที่จะคุยกับพวกเจ้า ไม่ว่าพวกเจ้าจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม โปรดฟังข้าให้จบ”

เมื่อเห็นสีหน้าของนางจู่ๆเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เสี่ยวจื้อและหลิ่วเม่ยก็ไม่กล้ามองข้าม รีบนั่งตัวตรง มองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม รอฟังนางพูด

ลั่วหลันปรับสีหน้าให้ปกติ มองเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พูดอย่างจริงจังทีละคำ

“เรื่องแรกที่ข้าจะพูดสำคัญมาก พวกเจ้าต้องตั้งใจฟัง นับตั้งเเต่พวกเจ้ามาอยู่ที่จวนอวี้อ๋อง เรื่องที่รัชทายาทเหลิ่งอวิ๋นและพ่อลูกตระกูลอู๋ทำ พวกเจ้าก็เห็นกันชัดเจน อ๋องเจิ้นหนานเป็นบิดาของเจ้า เเต่เขากลับมีใจที่จะร่วมมือกับคนพวกนั้น…”

“เขาเป็นคนสารเลว เขาไม่ใช่พ่อของข้า…”

ยังไม่ทันที่ลั่วหลันจะพูดจบ เสี่ยวจื้อก็กำหมัดแน่นและคำรามออกมาอย่างอดไม่ได้ เพราะความโกรธทำให้ใบหน้าเล็กๆของเขาแดงก่ำ ปากเล็กๆก็พึมพำไม่หยุด เเละพูดต่อว่า

“ข้าไม่ยอมรับเขาเป็นพ่อหรอก เขาเป็นคนเลว”

“ทำได้เเน่นอน ตราบใดที่เจ้าเต็มใจที่จะทำ”

ลั่วหลันเลิกคิ้วเล็กน้อย ในดวงตาที่ใสกระจ่างของนางปรากฏความแน่วเเน่ เมื่อเห็นเขาครุ่นคิด นางจึงพูดต่อว่า

“ถึงแม้เจ้าจะยังเด็ก พี่สาวเเละอาจารย์ของเจ้าไม่เคยถือว่าเจ้าเป็นเด็ก สิ่งที่พี่สาวพูดกับเจ้าในวันนี้ เจ้าต้องจำไว้เรื่องนี้ไม่ธรรมดา พ่อลูกตระกูลอู๋คิดจะใช้ฐานะของรัชทายาทล้มล้างราชสำนัก เรื่องนี้เพื่อประชาชนเเคว้นต้าหนิง อาจารย์ของเจ้าไม่อาจนิ่งเฉยได้ ไม่ว่าเจ้าจะเกลียดอ๋องเจิ้นหนานมากแค่ไหน เขาก็คือพ่อของเจ้า นี่ก็คือความจริงที่ไม่อาจโต้เเย้งได้ ข้าเเละอาจารย์ของเจ้าหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยเหลือประชาชนเเคว้นต้าหนิง ทำให้เขาไม่หลงผิดไป”

เมื่อได้ฟังสิ่งที่นางพูด ดวงตาที่ชาญฉลาดของเสี่ยวจื้อก็กระพริบถี่ เขาหันไปมองลั่วหลันบ้าง มองหลิ่วเม่ยบ้าง จากนั้นก็เม้มปากและพูดด้วยท่าทีแน่วแน่ว่า

“พี่สาว บอกข้ามาเถอะ! ข้าต้องทำอย่างไร”

ลั่วหลันเม้มปากยิ้มบางๆ หันไปมองหลิ่วเม่ย เเละถามเบาๆว่า

“เจ้าคิดเห็นอย่างไร”

หลิ่วเม่ยกระพริบตา ส่ายหน้าและยิ้มอย่างขมขื่น “อย่างที่เจ้าพูด ความจริงที่กำหนดไว้แล้วไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ข้าก็ไม่มีกำลังที่จะขัดขวาง ให้เสี่ยวจื้อตัดสินใจเองเถอะ!”

ลั่วหลันพยักหน้าและยิ้มเบาๆ หันกลับไปมองเสี่ยวจื้ออีกครั้ง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากแดงระเรื่อก็เปิดออก พูดช้าๆว่า

“นี่คือเรื่องที่สองที่ข้าจะบอกเจ้า วันนี้เป็นวันบวงสรวงบรรพบุรุษของราชวงศ์ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นลูกชายของอ๋องเจิ้นหนาน เเต่ฮ่องเต้เเละเหล่าขุนนางจะไม่ยอมรับฐานะของเจ้า ดังนั้นวันนี้เจ้าต้องเข้าวัง รับการตั้งคำถามของคนอื่น ถึงขั้นอาจจะต้องหยดเลือดพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกกับอ๋องเจิ้นหนาน เจ้าต้องเตรียมใจไว้ เพราะหลังจากหยดเลือดพิสูจน์แล้ว เจ้าก็ต้องยอมรับเขาเป็นพ่อ”