พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 282

ขุนนางสองคนที่เคยได้รับความกรุณาจากเหลิ่งอวี้ ถือว่าเป็นคนของเหลิ่งอวี้ เเต่พวกเขากลับซ้ำเติมจวนอวี้อ๋องในช่วงที่ตกต่ำที่สุด พาคนมาหัวเราะเยาะเหลิ่งอวี้ เเละใช้สิ่งนี้เพื่อเอาใจเหลิ่งอวิ๋น อาศัยอำนาจของเหลิ่งอวิ๋น เลื่อนตำแหน่งเเละร่ำรวย สร้างความเดือดร้อนให้ประชาชน คนเช่นนี้ ไม่ฆ่าก็ไม่สาสมใจประชาชน

ดังนั้นการที่เหลิ่งอวี้ทำเช่นนี้ ลั่วหลันไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม ตรงกันข้าม นางยังรู้สึกสะใจ เเต่ฉงเซิงถังที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้นางรู้สึกกังวล

นางมองไปที่เหลิ่งอวี้ สีหน้าของนางค่อนข้างซีด เมื่อเหลิ่งอวี้เห็นเช่นนั้น ก็รีบยกมือขึ้นลูบใบหน้าของนางเบาๆ ถามด้วยความเป็นห่วงว่า

“หลันเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง ไม่สบายหรือ”

“เปล่า”

นางส่ายหัวอย่างเเรง จากนั้นวางมือบนมือของเขา สูดหายใจลึกๆเเละพูดช้าๆว่า

“ท่านพี่ ไม่ว่าท่านจะทำอะไร ข้าก็ไม่ขัดข้อง เเต่ท่านต้องไม่ทำร้ายตัวเอง รู้หรือไม่”

“รู้เเล้ว”

เขามองนาง พยักหน้าด้วยสายตาเคร่งขรึม ขณะที่ยกมือขึ้นปัดผมที่หน้าผากของนางออก พูดพึมพำเบาๆว่า

“ข้าสร้างฉงเซิงถังนี้ขึ้นก็เพื่อความสงบสุขของจวนอวี้อ๋องของเรา นอกจากนี้ เสี่ยวหลิงจื่อ เสี่ยวซวงจื่อ เสี่ยวหนิงจื่อกับเสี่ยวถานจื่อ จางหยวน อาอวี่ อาโฮ่ว ทั้งหมดถูกข้ารับเข้าไปในฉงเซิงถังเเล้ว เเต่พวกเขายังคงทำงานอยู่ในจวนอวี้อ๋อง ภายนอกจะไม่มีใครรู้ฐานะของพวกเขา”

ลั่วหลันพยักหน้าเหมือนเข้าใจ จากนั้นถามอีกว่า “งั้นตอนที่ทำร้ายคน ทำไมต้องทิ้งชื่อไว้ด้วย”

คำถามของนาง ทำให้คิ้วของเหลิ่งอวี้ปรากฏความเย็นชา เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เเละพูดเสียงเย็นชาว่า

“ข้าต้องการให้คนในราชสำนัก เมื่อได้ยินชื่อฉงเซิงถังก็หวาดกลัว ทำให้พวกเขาเมื่อคิดจะทำชั่ว ก็ต้องคิดถึงฉงเซิงถัง ที่ปล้นคนรวยช่วยคนจน”

น้ำเสียงของเขามีความสง่างาม มีอำนาจที่ทำให้คนไม่กล้าสงสัย

พูดจบ เขาก็หันไปมองลั่วหลัน ยกมุมปากขึ้น เเละพูดอย่างอ่อนโยนว่า

“หลันเอ๋อร์ เรื่องนี้ อย่าพูดกับคนนอก”

“ข้ารู้”

ลั่วหลันเม้มปากยิ้มเบาๆ ดวงตาที่หล่อเหลาของเหลิ่งอวี้คู่นี้ จะเเสดงความอ่อนโยนดุจสายน้ำเมื่อมองมาที่นางเท่านั้น

รถม้าจอดที่หน้าประตูวัง ตามกฏของวัง พวกเขาทำได้เพียงเดินเท้าเข้าไป

เหลิ่งอวี้ลงจากรถม้าก่อน เสี่ยวหลิงจื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบนำบันไดลงจากรถม้ามาให้

หลังจากที่เขาลงจากรถม้า ลั่วหลันก็เดินตามลงมา เขายื่นมือออกไปประคองนางลงจากรถม้า ท่าทางระมัดระวังเหมือนแม่ที่คอยปกป้องลูกน้อย

เวลานี้ภายในตำหนักเป่าเหอ เหลิ่งจื้ออันกำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำ กล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

เสียงของเขาก็พลันเเหลมคมผิดปกติ ตะโกนเสียงดังไม่หยุด

“วันนี้ถ้าไม่ส่งคนออกมา ข้าจะพลิกวังหลวงนี้ให้คว่ำ”

ตัวเซิงที่ยืนอยู่ข้างๆเขาคอยห้ามปรามเบาๆ “ท่านอ๋องทรงใจเย็นๆ อ๋องน้อยคงวิ่งเล่นอยู่ที่ไหนสักแห่ง อีกเดี๋ยวคงกลับมา”

“ฮึ ลูกชายของข้าเป็นคนรู้จักคิด เขาจะไม่วิ่งเล่นไปคนเดียวเเน่นอน ต้องมีคนจงใจพาตัวไป วังหลวงกว้งใหญ่เช่นนี้ การซ่อนคนๆหนึ่งมิใช่เรื่องง่ายหรือ ในความเห็นของข้า ต้องมีคนจงใจทำเช่นนี้ ฝ่าบาท ลูกชายของข้าหายตัวไปในวังหลวงของท่าน ท่านต้องให้คำอธิบายเเก่ข้า”

เวลานี้ สีพระพักต์ของฮ่องเต้ดูแย่ ภายในวังหลวงของเเคว้นต้าหนิง เด็กอายุแปดขวบหายตัวไปในช่วงเวลาที่ไปเข้าห้องน้ำ ถ้าเรื่องนี้เเพร่งพรายออกไปคงเป็นเรื่องน่าอับอาย

ในขณะนั้น หวงซื่อสยงหันหน้าไปอีกทาง หึในลำคอเบาๆทีหนึ่ง เเววตาฉายความดูถูก จากนั้นพูดว่า

“ใครจะรู้ว่านี่ไม่ใช่แผนตบตาของเจ้า ลูกชายคนนั้นจริงหรือปลอมก็ยังไม่รู้ ตอนนี้หายตัวไป เรื่องนี้พูดไปก็ดูน่าสงสัย”

“เจ้าพูดอะไร”

ทันใดนั้นเหลิ่งจื่ออันก็ชี้หน้าหวงซื่อสยงด้วยความโมโห ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาไม่สามารถระงับความโกรธในใจได้ ริมฝีปากสั่นเเละตะโกนด้วยเสียงที่เย็นชา