พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 283

“หวงซื่อสยง เจ้ากล้าใส่ร้ายข้าหรือ เจ้าคิดว่าข้าเก็บเด็กข้างถนนมาหลอกลวงฮ่องเต้หรือ ช่างไร้เหตุผล นั้นคือลูกชายแท้ๆของข้า ตอนนี้เขาหายตัวไปในวังหลวงเเห่งนี้ เรื่องนี้พวกเจ้าทุกคนที่อยู่ในที่นี้ไม่มีใครพ้นความรับผิดชอบไปได้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวงซื่อสยงก็ไม่ยอม เขาลุกขึ้นทันที ขมวดคิ้วและจ้องกลับไปตะโกนว่า

“ฮึ นอกจากเจ้าจะโวยวายอยู่ที่นี่ เจ้าจะทำอะไรได้อีก เจ้าบอกว่าเป็นลูกชายเจ้าก็ใช่หรือ เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นลิงหรือ เจ้าอาจจะใช้วิธีการอะไรบางอย่าง จงใจทำให้เขาหายตัวไปก่อนที่จะยืนยันตัวตนของเขา ตอนนี้กลับมาหาคน เจ้าใช้วิธีอุบาทว์มาก”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ เหลิ่งจื้ออันก็โกรธจัด เขายกเท้าขึ้นเตะโต๊ะที่อยู่ตรงหน้า โต๊ะล้มลง เครื่องกระเบื้องที่วางอยู่บนโต๊ะเเตกกระจาย เสียงดังโครมคราม ทำให้ลั่วหลันเเละเหลิ่งอวี้ที่เพิ่งรีบมาจากประตูถึงกับชะงัก

ฮ่องเต้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มองภาพเหตุการณ์นี้ สีหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาเบิกกว้าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเเละความเกลียดชัง

ทันใดนั้น เขาก็ตบโต๊ะอย่างเเรง ตะโกนด้วยเสียงเข้มว่า

“พวกเจ้าทะเลาะกันต่อหน้าข้าเช่นนี้ ถือว่าข้าฮ่องเต้นี้ไม่มีความหมายหรือ ช่างไร้เหตุผล”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของหวงซื่อสยงก็เคร่งขรึมขึ้น หลิวเต๋อชางรีบลุกขึ้นไกล่เกลี่ย เขาประสานมือคารวะ

“ฝ่าบาท เด็กที่เจิ้นหนานอ๋องพามาหายตัวไปอย่างกระทันหัน ก็ไม่เเปลกที่เขาจะร้อนใจ เเต่เรื่องนี้ดูน่าสงสัย กระหม่อมคิดว่าควรหาเด็กให้พบก่อน เรื่องอื่นๆค่อยหารือกันภายหลัง”

ในขณะนั้น ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นและเห็นเหลิ่งอวี้กับลั่วหลัน เขาจึงรีบโบกมือให้พวกเขาทั้งสอง

“พวกเจ้ามาพอดี เด็กที่ชื่อเสี่ยวจื้อพวกเจ้ารู้จัก ในความเห็นของพวกเจ้า เขาหายตัวไปได้อย่างไร”

นี่…

ลั่วหลันรู้สึกหมดหนทาง เพราะนางเข้าใจเสี่ยวจื้อ นางจึงมั่นใจว่าเสี่ยวจื้อจะไม่หายตัวไปโดยไม่มีเหตุผล เขาไม่ใช่เด็กที่ชอบเล่น ดังนั้นตอนนี้เขาอาจตกอยู่ในอันตราย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ แววตานางจึงเคร่งขรึม เดินไปข้างหน้าด้วยสีหน้าที่มืดมนและค้อมตัวคารวะพลางพูดว่า

“ฝ่าบาท เมื่อครู่แม่ทัพหลิวพูดถูก ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการหาเด็กให้พบ จึงจะรู้ความจริงได้ ถึงเเม้หม่อมฉันกับเหลิ่งอวี้จะรู้จักเขา เเต่ก็ไม่อาจรู้ได้ว่าเขาหายตัวไปได้อย่างไร”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหลิ่งจื้ออันก็ถอนหายใจหนักๆ สั่งตัวเซิงที่อยู่ด้านหลังว่า

“รีบไปนอกวัง นำคนของจวนอวิ๋นหนานอ๋องมา เเละส่งสัญญาณไฟแจ้งทหารนอกเมืองให้เข้ามาในเมือง ช่วยกันตามหาท่านอ๋องน้อย”

ทั้งสองคนพูดกันรุนเเรงขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าจะถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน

คนในที่นั้นมองไปทางซ้ายทีขวาที ไม่รู้ว่าจะพูดแทรกอย่างไร เเละไม่มีใครกล้าพูดแทรก

หลังจากทะเลาะกัน ฮ่องเต้ก็โบกมือไปยังคนนอกห้องเเละตะโกน

“เด็กๆ! จับเจิ้นหนานอ๋องให้ข้า”

เส้นเลือดบนใบหน้าของฮ่องเต้นนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ริ้วรอยบนใบหน้าของเขาปรากฏให้เห็นเด่นชัดเป็นพิเศษในขณะนั้น

เหลิ่งจื้ออันเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็ตะโกนใส่คนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูว่า “ใครกล้าเเตะต้องข้าลองดู ข้ากล้าทำให้หัวของมันหลุดจากบ่า”

เมื่อเห็นบรรยากาศในที่เกิดเหตุตึงเครียดเช่นนี้ หลิวเต๋อชางก็รีบพูดห้ามอีกครั้ง

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ เจิ้นหนานอ๋องก็โปรดใจเย็นๆ ยี่สิบปีก่อนพวกท่านทะเลาะกันเพราะคำพูดเพียงคำเดียว จนไม่ได้พบหน้ากันมายี่สิบปี ตอนนี้พวกท่านจะทะเลาะกันจนเเตกหักกันอีกหรือจึงจะพอใจ?”