พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 306

ยังมิทันที่เขาจะได้ถึงประตูเมือง เหลิ่งจื่ออันก็ควบม้าเร่งรุดกลับมา เมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากัน เหลิ่งจื่ออันใบหน้าแดงก่ำฉายแววความเหนื่อยอ่อน

หลังจากเหลิ่งอวี้ให้ม้าหยุดนิ่งลง ก็รีบร้อนถามว่า

“เสด็จอา คนของท่านปลอดภัยดีหรือไม่?”

“เรียบร้อยแล้ว ข้าสั่งให้พวกเขาถอยร่นไปไกลยี่สิบจั้ง”

“ดีแล้ว ครานี้เราต้องหาหนทางเข้าวังหลวง เพื่อระงับโทสะของเสด็จพ่อและเหล่าขุนนางทั้งหลาย”

เหลิ่งจื่ออันถอนหายใจ สะบัดแขนเสื้อ กล่าวอย่างขุ่นเคือง

“ล้วนเป็นความผิดของข้าที่ผลีผลามเกินไป มิเช่นนั้นคงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ เมื่อเหตุการณ์บานปลายถึงเพียงนี้แล้ว ข้าขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว”

กล่าวจบ เขาทำท่าจะควบม้าไปข้างหน้า เหลิ่งอวี้รีบเรียกเขาไว้

“เสด็จอาโปรดอย่าร้อนรน เรื่องนี้มิอาจแก้ไขได้เพียงท่านกล่าวคำขอโทษ เมื่อคืนท่านถือกระบี่บุกเข้าตำหนักเสด็จพ่อเพื่อทวงถามความผิด เช้านี้คนของท่านยังยกทัพมาประชิดเมือง แม้ขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนักส่วนมากจะละเว้นโทษนี้ แต่ก็ยากจะรับรองได้ว่าพ่อลูกตระกูลอู๋จะไม่ยุแยงเสด็จพ่อ ด้วยเหตุนี้ เราค่อย ๆ ไตร่ตรองหาหนทางกันต่อไปเถิด”

เมื่อเอ่ยถึงพ่อลูกตระกูลอู๋ สีหน้าของเหลิ่งจื่ออันก็แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง พลางนึกถึงคำพูดของอู๋หงเมื่อครู่ เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าพ่อลูกตระกูลอู๋คิดจะเอาชีวิตเขา

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็กระชับบังเหียนม้า ตะโกนบอกเหลิ่งอวี้เสียงดัง

“เจ้ากลับวังไปก่อน ข้าไปประเดี๋ยวก็กลับมา”

พูดจบ เขาก็ควบม้าจากไปอย่างรวดเร็ว

“เสด็จอาจะไปไหนหรือ?”

เหลิ่งอวี้เพิ่งจะถามออกไป ม้าของเขาก็ทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว หายลับไปจากสายตาในชั่วพริบตา

เมื่อมองตามแผ่นหลังที่ค่อย ๆ เลือนหายไปไกล เหลิ่งอวี้ก็ถอนหายใจอย่างจนใจ พลางเอ่ยกับคนข้างหลังว่า

“กลับวัง”

ยามนี้ในวังคงวุ่นวายโกลาหลไปหมดแล้ว เขาต้องรีบกลับไปปลอบประโลมฮ่องเต้และเหล่าขุนนางทั้งหลาย แม้ว่าเสด็จอาจะวู่วามไปบ้าง แต่ก็เพราะเสี่ยวจื้อถูกทำร้าย ที่สำคัญ สาเหตุการบาดเจ็บของเสี่ยวจื้อยังไม่กระจ่าง ผู้ที่ลงมือก็มาด่วนตายจากไปเสียแล้ว เรื่องนี้ดูท่าจะกลายเป็นคดีที่ไร้หลักฐานเสียแล้ว แต่เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ เพื่อความยุติธรรมแก่เสี่ยวจื้อ เขาจะต้องสืบหาความจริงให้จงได้

หลังจากแยกกับเหลิ่งอวี้แล้ว เหลิ่งจื่ออันก็มุ่งตรงไปยังจวนแม่ทัพของอู๋หงทันที เขารู้ว่าอู๋หงผู้นั้นจะต้องกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดขุนนางก่อนเข้าวัง ช่วงเวลานี้เขาต้องกุมไว้ให้มั่น

ดังคาด เมื่อเขามาถึงจวนแม่ทัพอู๋ อู๋หงก็เปลี่ยนชุดขุนนางเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะออกจากบ้าน

ทันทีที่เท้าหน้าของเขาเหยียบบนธรณีประตู เขาก็เห็นเหลิ่งจื่ออันควบม้าสูงใหญ่มายืนอยู่ตรงหน้า จ้องมองเขาอย่างเย็นชา

อู๋หงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วและแค่นเสียงอย่างเย็นชา

ทว่า บัดนี้กาลเวลาได้แปรผันไปแล้ว เขามีโอรสแล้ว เขาจำต้องคำนึงถึงอนาคตของบุตรชาย และพ่อลูกตระกูลอู๋เองก็ล่วงรู้ถึงความคิดของเขาแล้ว หากไม่เสาะหาสิ่งใดมาไว้กำกับควบคุมพวกเขา เห็นทีว่าคงยากยิ่งที่จะสยบสองพ่อลูกคู่นี้ให้อยู่หมัด

ณ โถงใหญ่ของจวนตระกูลอู๋ อู๋หงและเหลิ่งจื่ออันนั่งเผชิญหน้ากัน สาวใช้รินน้ำชาถวาย ก่อนที่อู๋หงจะโบกมือเป็นสัญญาณ บ่าวไพร่ทั้งหลายจึงทยอยกันออกไปจนหมดสิ้น

เมื่อนั้นเอง เขาจึงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“เจิ้นหนานอ๋องหาข้าด้วยธุระอันใด หรือว่าท่านจะมาแก้ตัวเรื่องที่กองทัพทหารกล้าหลายหมื่นนายจากจวนอวิ๋นหนานอ๋องของท่านยกมาโจมตีเมือง?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เหลิ่งจื่ออันพลันหัวเราะเสียงดัง เส้นเลือดบนใบหน้าปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“แม่ทัพอู๋กำลังโยนความผิดมาให้ข้าหรือ? ข้าได้กล่าวไปแล้วว่านั่นคือคนของข้าที่มารับตัวบุตรชายของข้ากลับอวิ๋นหนาน เพียงแต่ขบวนรับตัวนั้นเอิกเกริกไปหน่อย เลยทำให้เกิดการเข้าใจผิดกันเพียงเท่านั้น”

“หึ!”

อู๋หงแค่นเสียงอย่างแรง สีหน้าหม่นหมอง น้ำเสียงเย็นยะเยือก

“เจิ้นหนานอ๋องช่างกลับกลอกลิ้นนัก เปลี่ยนท่าทีได้รวดเร็วทันควัน ข้าขอเตือนท่านไว้สักหน่อย คำพูดพวกนี้ ท่านพูดกับข้าก็แล้วไปเถิด แต่หากท่านนำไปกราบทูลต่อหน้าฝ่าบาท แม้ว่าฝ่าบาทจะทรงเชื่อ แต่เกรงว่าคงยากจะทำให้ผู้คนน้อมรับได้หรอก!”