พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 307

“นั่นจึงเป็นเหตุที่ข้ามาหาเจ้า”

เหลิ่งจื่ออันเอ่ยต่ออย่างไม่ลังเล

“ข้าต้องการให้แม่ทัพอู๋ทูลชี้แจงเรื่องราวนี้ต่อหน้าฝ่าบาท และช่วยยืนยันว่าทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด หากแม่ทัพปล่อยข้าออกจากเมืองไปโดยสวัสดิภาพ เทียบเชิญฉบับนั้น จะถูกทำลายสิ้น ไม่เหลือแม้แต่ซาก”

ยามเอ่ยประโยคนี้ แววตาของเหลิ่งจื่ออันจ้องมองอู๋หงเขม็ง สาเหตุที่เขาสามารถคาดเดาความเคลื่อนไหวของอู๋หงได้อย่างแม่นยำเช่นนี้ ล้วนมาจากความมั่นใจในเนื้อหาของจดหมายฉบับนั้น

“ท่าน...”

อู๋หงพยายามจะโต้แย้ง ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับความจริง ถ้อยคำของเขากลับดูไร้น้ำหนักและอ่อนแอเหลือเกิน

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อู๋หงก็หรี่ตาลง แววตาอันเฉียบแหลมทอประกายวูบไหว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“ตกลง ข้าสามารถรับปากที่จะพูดกับฝ่าบาทแทนท่าน แต่เจ้าต้องรับปากข้าเช่นกันว่า เมื่อกลับถึงอวิ๋นหนานแล้ว จงทำลายเทียบเชิญนั้นด้วยมือของท่านเอง และห้ามมิให้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราให้บุคคลที่สามฟัง ไม่ว่าวันข้างหน้า ข้า แม่ทัพผู้นี้ จะก่อคลื่นลมใหญ่เพียงใดในเมืองหลวง ท่านห้ามเข้ามาเกี่ยวข้อง ห้ามคบค้าสมาคมกับหลิวเต๋อชัง เหลิ่งอวี้ และคนอื่น ๆ ห้ามนำกองทัพกลับมาเมืองหลวงเพื่อสนับสนุนเด็ดขาด”

เหลิ่งจื่ออันได้ยินดังนั้น ก็แหงนหน้าหัวเราะลั่น พลางชูสามนิ้วขึ้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าขอเพียงเรื่องเดียวจากแม่ทัพอู๋ แต่แม่ทัพกลับขอถึงสามเรื่อง ทว่า ข้ายินยอม เมื่อข้าได้พาลูกชายกลับถึงอวิ๋นหนานอย่างปลอดภัยแล้ว เมืองหลวงแห่งนี้ ข้าก็ไม่คิดจะกลับมาเหยียบอีก”

“ดี ตกลงตามนี้”

อู๋หงหรี่ตาลงเล็กน้อย รีบตกลงกับเหลิ่งจื่ออันอย่างรวดเร็ว และโบกมือให้กับคนด้านนอก พร้อมสั่งเสียงเฉียบขาด

“ใครก็ได้ เชิญนักสืบมาที”

ได้ยินดังนั้น เหลิ่งจื่ออันก็มองเขาด้วยความฉงน “นี่แม่ทัพอู๋หมายความว่ากระไร?”

แววตาเจ้าเล่ห์ของอู๋หงฉายวาบขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างมีลับลมคมในว่า

“คำพูดลอย ๆ ย่อมไร้น้ำหนัก ต้องลงลายลักษณ์อักษรไว้เป็นหลักฐาน”

“หึ!”

ได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการทำข้อตกลงเป็นลายลักษณ์อักษร เหลิ่งจื่ออันก็รู้สึกราวกับถูกหยามเกียรติ เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง พร้อมตะโกนก้องด้วยความโมโห

“นี่เจ้าไม่เชื่อใจข้ารึ? ข้าทำการสิ่งใดล้วนเปิดเผยตรงไปตรงมา มีหรือจะกลับกลอกผิดคำพูดเช่นนั้น?”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจิ้นหนานอ๋องจะร้อนตัวไปไย? ก็แค่ลงลายลักษณ์อักษรเท่านั้นเอง”

“เห็นได้ชัดว่าเหลิ่งจื่ออันนั้นคิดขบถ เมื่อคืนก็ถือดาบบุกเข้าตำหนักหมายปลงพระชนม์ฝ่าบาท วันนี้ยังส่งทัพจากจวนอวิ๋นหนานอ๋องมาล้อมเมือง แล้วเหตุใดอวี้อ๋องยังคงออกหน้าปกป้องแทนอีกเล่า?”

“ข้ามิได้แก้ตัว ความจริงเป็นเช่นนั้น คนของจวนอวิ๋นหนานอ๋องทราบข่าวว่า เจิ้นหนานอ๋องพบซื่อจื่อน้อยแล้ว เหล่าทหารใต้บัญชาจึงตื่นเต้นยินดี รีบยกทัพมาเพื่อต้อนรับ พวกเขามิได้ยกทัพมาสู้รบ ทั้งมิได้ทำร้ายผู้ใด เหตุใดจึงกลายเป็นการบุกโจมตีเมืองเล่า? อู๋ไต้ซือกล่าวหาเร็วเกินไปกระมัง”

“หึ!”

อู๋ไต้ซือสะบัดแขนเสื้อ พลางแค่นเสียงอย่างเย็นชา มุมปากกระตุกถี่ ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยโทสะมิเสื่อมคลาย

เมื่อครู่เขาก็เพิ่งเข้าเฝ้าทูลขอการยกทัพ กลับถูกหลิวเต๋อชังทัดทานเสียได้ เขาจึงรู้สึกขุ่นเคืองยิ่งนัก

มิคาดว่า เมื่อวานเหลิ่งจื่ออันกับเหลิ่งอวี้ยังเป็นอริคู่อาฆาตกันอยู่เลย วันนี้กลับออกมาพูดสนับสนุนเขาเสียอย่างนั้น

ตกลงนี่มันเกิดปัญหาที่ใดกันแน่?

ก่อนออกจากวังเมื่อเช้า เขากับบุตรชายยังวางแผนร่วมกันดิบดี ว่าวันนี้ ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ต้องหาทางกำจัดเหลิ่งจื่ออันให้ตายตกไปตามกันให้จงได้

ในตอนนั้นเอง หวงซื่อสยงผู้ซึ่งไม่พอใจพฤติกรรมของเหลิ่งจื่ออันอยู่เป็นทุนเดิม ได้ออกมาเอ่ยเสริมว่า

“ฝ่าบาท การที่ผู้ใดบังอาจพกกระบี่เข้ามาในท้องพระโรงเช่นนี้ นับเป็นเรื่องอุกอาจยิ่งนัก หากมิลงโทษเหลิ่งจื่ออันด้วยข้อหากบฏคิดปลงพระชนม์ เกรงว่าภายภาคหน้าจะมิอาจสยบเสียงครหาได้ โปรดทรงไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนด้วยพ่ะย่ะค่ะ”