พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 1151

รถบังคับวิ่งไปมาภายในตำหนัก อวิ๋นหลิงตั้งใจเลือกแบบที่ไม่มีเสียง เพื่อไม่ให้รบกวนผู้อื่น แม้ว่าจะร้องเพลงไม่ได้ แต่แสงสีรุ้งที่ส่องประกายก็เพียงพอให้เด็กทั้งสองเล่นอย่างสนุกสนาน

เซียวปี้เฉิงยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกภาพเหตุการณ์นี้ พลางพูดคุยกับอวิ๋นหลิงด้วยเสียงแผ่วเบา

“หลิงเอ๋อร์ เจ้าคิดหรือไม่ว่าพวกเราควรวางแผนอนาคตของเด็กๆ อย่างไร?"

หลังจากได้ใช้ชีวิตในโลกยุคปัจจุบันมาราวครึ่งเดือน เขาก็หวังอย่างยิ่งให้ลูกๆ ได้รับการศึกษาที่ล้ำหน้าและเจาะลึกในโลกอีกใบ

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่อยากให้เด็กๆ แยกขาดจากโลกนี้มากเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น ชีวิตในอีกโลกหนึ่งนั้นสะดวกสบายอย่างยิ่ง จนเมื่อกลับมาสู่ต้าโจวแล้ว เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างดูไม่สะดวกไปหมด

สำหรับเซียวปี้เฉิง เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะบ้านเกิดของเขาอยู่ที่นี่ และการปกป้องแผ่นดินนี้คือหน้าที่ของเขา

แต่ในฐานะที่เป็นบิดา ย่อมอดไม่ได้ที่จะหวังให้ลูกๆ มีชีวิตที่สุขสบายไร้กังวล

อวิ๋นหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า "ในฐานะที่เป็นพ่อแม่ ข้าย่อมหวังว่าอนาคตลูก ๆ จะได้ทำสิ่งที่พวกเขาปรารถนาเต็มที่ ขอเพียงพวกเขามีความสุขและสุขภาพดี ก็เพียงพอแล้ว"

“แต่อย่างไรก็ตาม หากพิจารณาในภาพรวม เราก็จำเป็นต้องมีผู้สืบทอดแผ่นดินนี้ต่อไป ส่งต่อหน้าที่นี้จากรุ่นสู่รุ่น"

“คุณพ่ออู๋ซินให้ความสำคัญกับเด็กๆ เหล่านี้มาก อีกทั้งยังคอยชี้แนะด้านการควบคุมพลังจิตแก่พวกเขาด้วย ข้าคิดว่าท่านคงคาดหวังในตัวพวกเขาไม่น้อย ดังนั้นเราต้องไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"

อีกฝ่ายมอบพลังที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจควบคุมให้พวกลูก พวกลูกย่อมต้องรับผิดชอบและทุ่มเทเป็นการตอบแทน

“ให้พวกเขาค่อย ๆ ปรับตัวสิ่งแวดล้อมที่แตกต่างของทั้งสองโลกก่อน ส่วนใครจะสืบทอดราชบัลลังก์ในวันหน้า เรื่องนั้นยังเร็วเกินไปที่จะพูดถึง"

อวิ๋นหลิงตัดสินใจแน่วแน่ว่าหลังจากนี้สักพักจะเริ่มสอนการบ้านให้ลูกๆ

เมื่อไปยังโลกนั้นก็ไม่ต้องปวดหัวกับเรื่องการเรียนในโรงเรียนอีก เพราะโรงเรียนส่วนใหญ่ในปัจจุบันใช้หุ่นยนต์อัจฉริยะในการสอน

ตอนนั้นเพียงซื้อหุ่นยนต์ติวเตอร์มาก็เพียงพอ มันสอนทุกวิชาในทุกระดับชั้นได้อย่างครบถ้วน

เมื่อเด็กๆ โตขึ้น ใครที่เต็มใจรับผิดชอบบ้านเมือง ก็จะให้คนนั้นสืบทอดราชบัลลังก์ รวมถึงเสี่ยวเซียงถวนด้วย

หากลูกทั้งสามคนสนใจในเรื่องนี้พร้อมกัน และคอยช่วยเหลือกันและกัน นางก็จะยินดีเป็นที่สุด

ระหว่างที่สามีภรรยาสนทนากันเบาๆ ฮั่วถวนก็สังเกตเห็นบางสิ่งที่แวววาวในมือเซียวปี้เฉิง เขาจึงวิ่งเข้ามาดูด้วยความอยากรู้

“ท่านพ่อ ของวาวๆ นี่คืออะไรหรือ?"

“สิ่งนี้เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ ข้านำมาจากบ้านเกิดของแม่เจ้า มันทำอะไรได้หลายอย่าง เช่น วาดรูปเจ้ากับน้องๆ ลงไปได้"

เซียวปี้เฉิงกล่าวพลางหัวเราะ ก่อนจะหยุดถ่ายวิดีโอแล้วเปลี่ยนไปใช้โหมดกล้องหน้าแทน

ฮั่วถวนอุทานด้วยความทึ่ง "กระจก! ข้าเห็นตัวเองในกระจกใสนี่!"

เสวี่ยถวนได้ยินเสียงพี่ชายจึงวางรถของเล่นลงแล้วเดินเข้ามาใกล้

พี่น้องทั้งสองคนเบียดตัวเข้าหากัน ฮั่วถวนทำหน้าทะเล้นใส่กล้องพร้อมหัวเราะคิกคัก

อวิ๋นหลิงเตือนว่า "นี่เป็นของที่มหัศจรรย์มาก นอกจากท่านทวดและบรรดาป้าๆ ของพวกเจ้า อย่าไปบอกใครเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นมันจะหายไปนะ"

“จำได้แล้ว ฟังแม่ทุกอย่างเลย!" ฮั่วถวนพยักหน้าหนักแน่น พลางตบอกตัวเอง "ข้าเป็นชายชาตรีตัวน้อย คำไหนคำนั้น!"

เซียวปี้เฉิงกลั้นขำไม่อยู่ อุ้มเซียงถวนน้อยมากอดไว้ในอ้อมอก พร้อมทั้งขยับให้สองพี่น้องตัวน้อยนั่งเบียดกันอยู่ทั้งซ้ายขวาจนเต็มอ้อมแขน

เขาโอบอวิ๋นหลิงแน่น พลางเอียงใบหน้าแนบกับนาง ถ่ายรูปครอบครัวพร้อมหน้ากันหนึ่งภาพ ก่อนตั้งเป็นภาพพื้นหลังและภาพล็อกหน้าจอในโทรศัพท์

ครอบครัวห้าคนเล่นกันอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนจะนอนหลับกอดกันกระจัดกระจายอยู่บนเตียงเดียวกัน

......

ยามใกล้เที่ยงของวันถัดมา

แค่เห็นเพียงครั้งเดียว ฉีเทียนเหอก็สัมผัสได้ทันทีว่านั่นคือคุณตาของเขา ทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมและตื่นเต้นจนใจเต้นแรง

เขารีบล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบสเปรย์น้ำตาขวดจิ๋วออกมาฉีดใส่หน้าสองครั้ง

เซียวปี้เฉิงพยักหน้าทัก "ท่านเสนาบดีซ้าย มิได้พบกันนานแล้ว ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

เสนาบดีซ้ายเฟิงประนมมือคำนับ "ขอบพระทัยที่รัชทายาททรงห่วงใย กระหม่อมสบายดี มิทราบว่ารัชทายาทกับพระชายา…"

ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งแวบผ่านสายตาไป

ฉีเทียนเหอคุกเข่าหน้าเสนาบดีซ้ายเฟิงทันที กอดขาไว้แน่นและร้องไห้โฮอย่างน่าเวทนา

“คุณตาที่รัก! คุณตาของข้า! ในที่สุดหลานสุดที่รักก็ตามหาท่านจนพบแล้ว!"

“โอ้ย! ข้า...”

เสนาบดีซ้ายเฟิงตกใจจนตั้งตัวไม่ทัน เกือบจะหัวใจวาย รีบถอยหลังไปหลบอยู่หลังเซียวปี้เฉิงด้วยสัญชาตญาณ

เซียวปี้เฉิงกระตุกมุมปากเล็กน้อย เขายังไม่ได้พูดเปิดเรื่องเลย ไฉนเจ้าหนุ่มนี่ถึงได้รีบร้อนแสดงเสียแล้ว?

เมื่อเสนาบดีซ้ายเฟิงมองชัดเจนแล้ว เขาก็เห็นชายหนุ่มผมขาวสั้นในชุดเสื้อแดงรองเท้าบูตดำ แบกห่อสัมภาระขาดๆ นั่งคุกเข่าบนพื้น ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลพราก

"บัง...อาจ! เจ้า...เจ้า... คนวิปลาสจากที่ไหนถึงได้กล้าบุกเข้ามาอาละวาดในจวนอัครมหาเสนาบดี! วันนี้เจ้าถือว่าโชคดีที่รัชทายาทมาที่นี่ ข้าจะไม่ถือสาเจ้า ฮึ!"

เขาครุ่นคิดในใจ นอกจากรุ่ยอ๋องเป็นหลานที่เกิดจากบุตรีแล้ว ยังจะมีหลานบ้าอะไรอีก

บัดนี้รัชทายาทกับพระชายาอยู่ด้วย ยังไม่สมควรจัดการ เสนาบดีซ้ายเฟิงเป่าหนวดพ่นลม พลางจ้องมองอย่างโมโห กำลังจะสั่งให้ข้ารับใช้ไล่ชายแปลกหน้านี้ไป ทว่าเซียวปี้เฉิงก็เอ่ยห้ามไว้

"ช้าก่อน ข้ามาวันนี้ก็เพื่อแจ้งเรื่องสำคัญแก่ท่านเสนาบดีซ้าย ชายหนุ่มผู้นี้คือฉีเทียนเหอ มารดาของเขาคือเฟิงซ่านซิง บุตรสาวคนโตของท่าน"