เมืองหลวงแคว้นต้าโจว
พักนี้ในเมืองครึกครื้นยิ่งนัก อีกสามวันก็จะถึงวันมงคลของรัฐทายาทตระกูลยินที่จะแต่งงานกับจิ้งอันเสี่ยนจู่
อวิ๋นหลิงไม่ได้ใส่ใจมากนัก จึงให้ตงชิงเตรียมของขวัญดีๆ สักชิ้นก็พอ
ในสวนหลวง นางกับเซียวปี้เฉิงกำลังเล่นลูกบอลยางกับลูกทั้งสอง ทั่วทั้งตำหนักก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่ทำให้แสบแก้วหูของฮั่วถวนเอ๋อร์
‘ลูกบอลยาง’ ในมือของอวิ๋นหลิงก็ได้เสวียนจีประดิษฐ์ขึ้นเป็นพิเศษ
เด็กสาวบังเอิญเจอยางธรรมชาติสองสามอันที่มาจากอีกฟากหนึ่งของมหาสมุทรท่ามกลางกองสินค้าของกลุ่มคาราวานพ่อค้าที่มาติดต่อกับสำนักทิงเสวี่ย
ยางธรรมชาติชนิดนี้ทำจากการต้มเคี่ยวจนน้ำยางจับตัวแข็ง คนธรรมดาสามัญไม่รู้ว่ามันคืออะไร เสวียนจีจึงได้มันมาอยู่ในมืออย่างง่ายดาย
เนื่องจากไม่มีอุปกรณ์เฉพาะทางอยู่ในมือ นางจึงต้มละลายยางก่อน แล้วค่อยทำเป็นลูกบอลยางที่ไส้ตัน เมื่อโยนลงพื้นก็จะกระเด้งขึ้นสูง
สองพี่น้องชอบของเล่นแปลกใหม่นี้เหลือแสน มันดูน่าเกลียดนิดหน่อย แต่ก็สนุกกว่า แม้แต่เสวี่ยถวนเอ๋อร์ที่รักสงบมาตลอดก็เข้ามาร่วมวงวิ่งไล่จับลูกบอลอย่างอดไม่ได้ ยอมทิ้งรถไม้เล็กคันโปรดไปโดยปริยาย
“ต้องตื่นแต่เช้าพาลูกๆ มาออกกำลังกาย เป็นแม่คนนี่้ช่างยากจริงๆ”
เสวียนจีเดินสะลืมสะลือออกจากตำหนัก หาวหวอดๆ อย่างหงอยเหงาซึมเซาสองสามที มีรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด
อวิ๋นหลิงโยนลูกบอลไปให้ลูกทั้งสอง แล้วพูดกึ่งกังวลกึ่งตักเตือน “ช่วงนี้เจ้านอนดึกอีกแล้วหรือ อายุเท่าไรแล้ว ถึงเวลานอนก็ควรนอน ไม่ใช่หมกตัวอยู่แต่ในห้องทดลองตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไม่กลัวตายแบบเฉียบพลันเอาเสียเลย”
เสวียนจีกระตุกมุมปาก “ข้าไม่ได้...ทำการทดลองยางอยู่หรอกหรือ...”
จริงๆ แล้วเป็นเพราะนางกำลังฝันอยู่ต่างหาก
แค่ครั้งนี้ไม่ใช่ฝันร้าย แต่เป็นฝันหวานที่น่ากลัวกว่าฝันร้าย!
เฟิ่งเหมียนในความฝันดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เอะอะก็ทำแบบนี้กับนางเสมอโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง...
เอาเถอะ แม้ว่าร่างกายจะไม่เป็นอะไร แต่เสวียนจีชักเริ่มนึกกังขา
นางเป็นคนที่มุ่งมั่นกับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ แล้วจู่ๆ จะมาหมกมุ่นเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร!
หรือว่าวัยแรกรุ่นมาถึงแล้ว ฮอร์โมนก็เลยพลุ่งพล่าน...
เพื่อกำจัดความคิดฟุ้งซ่านในหัว เสวียนจีจึงหยิบลูกบอลยางขนาดเท่าไข่นกกระทาออกมาสองลูก แล้วบีบอย่างแรง ลูกบอลยางกลวงปล่อยเสียงดังฟี้ทันที
ฮั่วถวนเอ๋อร์ถูกเสียงดึงดูดไว้ทันที รีบวิ่งเตาะแตะด้วยขาสั้นเข้าไปหา “ท่านน้าเล็ก นี่คืออะไร...”
เสวียนจีหัวเราะพร้อมกับขอบตาดำคล้ำ “เหอะๆ...เดิมทีอยากจะทำของเล่นไก่ยางบีบร้องโอ๊กๆ ให้พวกเจ้า แต่อุปกรณ์ไม่เอื้ออำนวย ก็ได้แต่ทำไข่ยางบีบร้องปี๊บๆ ให้พวกเจ้าเล่น ถึงรูปร่างจะดูน่าเกลียดไปหน่อย แต่โครงสร้างภายในก็สมบูรณ์ครบถ้วน ทำเสียงเหมือนไก่ร้องได้เลย”
นางยื่นไข่นกกระทาสองใบให้กับเด็กน้อยทั้งสองตามลำดับ ไม่ทันไรในตำหนักบูรพาก็มีเสียงร้องแปลกๆ ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน แม้แต่เสี่ยวเซียงถวนเอ๋อร์ก็พลอยถูกดึงดูดตามไปด้วย จ้องมองบรรดาพี่ชายด้วยดวงตากลมโตบ้องแบ๊วอย่างสงสัยใคร่รู้
เซียวปี้เฉิงสนใจของเล่นยางที่แปลกประหลาดเช่นนี้เป็นอย่างมาก “เมื่อวานข้าบังเอิญพบว่าของสิ่งนี้สามารถกั้นน้ำกั้นอากาศได้ เลยคิดว่าเอามาใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง แต่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน”
บัดนี้ร้านค้าภายใต้ชื่อกงจื่อโยวทำกิจการปรับปรุงนาฬิกาพกแบบตะวันตก
ยามนี้เฟิงอู๋จีมีพ่อที่ตามใจ ในมือมีเงินมีทองมากมาย เขาก็เคยซื้อนาฬิกาพกสามเรือนที่ร้านนาฬิกามาก่อน เพื่อแยกชิ้นส่วนหาโครงสร้างและวิเคราะห์หลักการทำงานของนาฬิกาพก สุดท้ายก็ทำให้เขาเข้าใจได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
“เขาอยู่ในสำนักศึกษามานานกว่าหนึ่งปีแล้ว คะแนนในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ขั้นพื้นฐานก็ดีมากเช่นกัน เมื่อเทียบกับเจ้าแล้ว ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะเพียงครึ่งเดียว”
ต่างจากกู้ฮั่นม่อที่ขยันร่ำเรียนศึกษา แต่เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ในด้านคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีอย่างแท้จริง
เสวียนจีฟังแล้วเริ่มสนใจทันที สองตาทอประกายเจิดจ้าแล้วพูดว่า "เช่นนั้นข้าคงต้องเจียดเวลาไปพบเขาสักหน่อย ไม่แน่อาจจะได้รับศิษย์เอก!"
หลังจากพูดจบ นางก็รีบวิ่งกลับตำหนักข้าง ไปทำสิ่งประดิษฐ์เล็กๆ น้อยๆ ของนางต่อ แล้ววางแผนจะหาเวลาไปเจอเฟิงอู๋จีสักครั้ง
แต่ก่อนหน้านี้นางยังมีบางอย่างที่ต้องทำค้างอยู่
ในหม้อที่หยุดเดือดไปแล้วยังมีคราบยางธรรมชาติหลงเหลือติดอยู่
เสวียนจีนับไข่ยางบีบสี่สิบกว่าฟองที่ทำจากยางธรรมชาติที่เหลืออยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ข้างๆ ไข่แต่ละใบจะบีบเสียงตลกและแปลกๆ ออกมาได้หลากหลายแบบ
นี่เป็นของขวัญชิ้นใหญ่ที่เสวียนจีเตรียมไว้ให้ยินถัง นางยัดระเบิดควันลงไปสองสามลูก แล้วอดแสยะยิ้มชั่วร้ายเผยให้เห็นฟันเขี้ยวน้อยสองซี่ไม่ได้
“เหอะๆๆ…”
จินตนาการว่าคนกลุ่มหนึ่งกระโดดโลดเต้นด้วยความหวาดกลัวอยู่ท่ามกลางระเบิดควันที่เข้าโจมตี บรรดาไข่ยางที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขาจะทำให้เกิดเสียงประหลาดๆ หลากหลายแบบ คงจะเป็นภาพที่น่าสนุกแน่ๆ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ
ทำไมใช้เหรียญไม่ได้ติดต่อกันเป็นอาทิตย์ละคะ...
ทำไมแสดงความคิดเห็น แล้วข้อความหายอ่ะ...
ซื้อตอนแล้วไม่ได้ปลดล๊อคค้างไว้เหรอคะ แบบนี้ก็ย้อนกลับมาอ่านไม่ได้สิคะ มือกดโดนผิดวิ่งไปหน้าอื่นต้องเสียเงินอีกรอบงี้เหรอ...
ทำไมซื้อตอนปลดล๊อคแล้ว กลับไปย้อนอ่านต้องปลดล๊อคใหม่คะ...
ทำไมตอนซื้อแล้วล๊อคไม่ได้คะ...
ทำไมซื้อตอนแล้วเปิดหน้าใหม่แล้วย้อนกลับไปอ่านไม่ได้คะ ล๊อคเหมือนเดิมต้องจ่ายเงินซื้อใหม่ตลอดรึคะ...
ทำไมปลดล๊อคแล้ว กดข้ามไปตอนใหม่แล้วย้อนกลับมาอ่านไม่ได้คะ...
ทำไมซื้อตอนไม่ได้คะ...
เติมเหรียญอย่างไร...
วิธีเติมเหรียญตรงไหนอย่างไร...