พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 957

พระชายารัชทายาทเคยกำชับหลายครั้งว่า หากผู้ปกครองที่มารับลูกหลานไม่ปฏิบัติตามกฎก็ให้ลงโทษแบบนี้

คัดจบแล้วยังต้องติดประกาศให้ทุกคนเห็น ลงโทษอย่าเปิดเผยจะทำให้ผู้แหกกฎหลาบจำ

ลู่หยินซีได้ยินก็เกือบหัวเราะด้วยความฉุนเฉียว นางไม่ถือสาไอ้ตัวประหลาด แต่อีกฝ่ายจะลงโทษนาง?

“ไอ้ยามเฝ้าประตู ไอ้ตัวแปลกประหลาด กล้าพูดแบบนี้กับข้ารึ หาเหาใส่ตัวชัดๆ”

ปกติตอนอยู่ด้านนอกนางจะรักษาภาพลักษณ์ วันนี้มีธุระด่วนต้องสะสาง แต่รถดันโดนชนจนเสีย และนางก็ตกอยู่ในภาพมอมแมม

ลู่หยินซีไม่สนใจอย่างอื่น ดึงแส้บนเอวทหารมา แล้วฟาดไปยังเสิ่นทัวด้วยความเกรี้ยวกราด

“ยังไม่รีบหลีกไปอีก”

เสิ่นทัวดึงเด็กในอ้อมแขนไปอีกด้าน แล้วไหล่อันแข็งแกร่งก็โดนแส้ฟาดใส่หนึ่งครั้ง แต่กลับไม่หลบหลีก ยังคงยืนขวางหน้ารถสามล้อ

“ไม่ได้ ท่านไปไม่ได้”

เวินหรูเฟยยังเป็นเด็กอายุห้าขวบ ไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้ ตกใจจนต้องหนีไปหลบอยู่ในมุม

นั่วเอ๋อร์ที่ยืนรอหน้าระเบียงได้ยินเสียงก็ยกเท้าวิ่งมา พอมาถึงก็เห็นภาพนี้

นางร้องไห้ “ฮือๆๆ...ลุง...ท่านลุง...ไม่ต้องตีท่านลุงข้า”

ลู่หยินซีที่โกรธจนควันออกหูไหนเลยจะสนใจเด็กที่วิ่งมากะทันหัน ยังคงใช้แส้ฟาดใส่เสิ่นทัว

ชั่วขณะนั้นก็เกิดเสียงแหวกลมดังขึ้น หมากรุกสีดำเม็ดหนึ่งลอยมาจากทางหนึ่ง จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ข้อมือของลู่หยินซีอย่างจัง

“อ๊าก...”

เกิดเสียงคร่ำครวญชนิดที่กระดูกหักดังขึ้น ลู่หยินซีส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แส้ในมือหล่นลงพื้น

นางเจ็บจนน้ำตาไหล ข้อมือกระตุกไม่หยุด มองรอบ ๆ ด้วยความตกใจและเกรี้ยวกราด

“ผู้ใด ผู้ใดแอบลอบทำร้ายข้า”

มุมหนึ่งของถนนเรียบมีหมากรุกสีดำแตกเป็นสองส่วน ผู้ที่มุงดูรีบส่ายหน้าถอยหลัง ด้วยกลัวว่าตัวเองจะเดือดร้อน

มีเพียงภายในร้านขายของเด็ก อู๋อิ่งที่แต่งกายเป็นเถ้าแก่ด้านในขมวดคิ้วจ้องลู่หยินซี ด้านข้างเขามีเสียนอ๋องนั่งด้วยแววตาเย็นเยียบ บนกระดาษหมากขาดหมากไปหนึ่งเม็ด

ลู่หยินซียังคงใจหาย มองไปยังเสิ่นทัวด้วยความระแวง “เจ้าใช่ไหม?”

ไอ้ตัวสีม่วงผู้นี้แรงเยอะดุจควาย เมื่อครู่แค่ใช้ฝ่ามือก็ทำรถไม้คว่ำแล้ว ดังนั้นน่าจะเป็นเขาที่ลอบทำร้ายนาง

เสิ่นทัวมองนางด้วยความมึนงง “หา?”

ในบรรยากาศอันไม่น่ารื่นรมย์ใจนี้ พวกอวิ๋นหลิงก็เดินมาถึงหน้าประตู

เสิ่นชิ่นเห็นแล้วก็หน้าเปลี่ยนสี รีบเอาไปอุ้มนั่วเอ๋อร์ที่กำลังปาดน้ำตา และเห็นเสิ่นทัวโดนเฆี่ยนจนเสื้อขาด ทำให้ต้องมองลู่หยินซีด้วยความเกรี้ยวกราด

“แม่นางลู่ ไยต้องเฆี่ยนพี่ชายข้าหน้าโรงเรียนอนุบาลหลวงด้วย?”

เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น ลู่หยินซีตัวสั่นเทิ้มทันควัน พูดอ้ำอึ้งว่า “อะ...อะไรน่ะ?”

ก่อนที่จะมีการใช้รถไม้ กฎจราจรของต้าโจวไม่ค่อยดีนัก เวลาเจอผู้อื่นกำลังเดินทางบนถนนแคบๆ ผู้ที่มียศและตำแหน่งต่ำกว่าจะเป็นฝ่ายหลีกทาง

รถลาของคนจนหลีกทางให้รถม้าของคนรวย ประชาชนตาดำ ๆ หลีกทางให้กับขุนนาง

แต่หลังจากมีการใช้รถไม้สามล้อก็ทยอยเปลี่ยนกฎจราจรแล้ว ดูจากท่าทีของลู่หยินซีแล้ว ก็รู้ว่ายังไม่เอากฎใหม่เก็บมาใส่ใจ เพราะชินกับสิทธิ์พิเศษในอดีตจนเคยตัว

โรงเรียนอนุบาลหลวงอยู่กลางเมือง ถนนหน้าประตูค่อนข้างแคบ รถผ่านไปได้เพียงคันเดียวเท่านั้น

เพราะเป็นเขตโรงเรียน เพราะไม่อยากให้เกิดอันตราย อวิ๋นหลิงจึงสั่งให้เขียนกำกับบนกำแพง พวกที่มารับเด็กจะได้ไม่ออกันอยู่หน้าประตู

อวิ๋นหลิงอมยิ้มแล้วเอื้อนเอ่ย “เห็นทีแม่นางลู่คงไม่รู้กฎใหม่ของกรงอาญาสิท่า ประกาศแล้วสามเดือน ซึ่งประชาชนทั่วเมืองหลวงล้วนรู้ดี แม่อาลักษณ์ลู่ไม่ได้สอนเจ้ารึ?”

ลู่หยินซีรู้ตัวว่าวันนี้ตนก่อเรื่องแล้ว ร้องว่าแย่แล้วในใจ

นางยอมรับผิดหน้าเจื่อน “รัชทายาทกับพระชายาโปรดให้อภัยด้วย หม่อมฉัน...หม่อมฉันไม่รู้กฎนี้จริงๆ..หม่อมฉัน...”

อวิ๋นหลิงไม่รอให้นางพูดจบก็แทรกว่า “รู้ตอนนี้ก็ยังไม่สาย ข้ากับรัชทายาทมาเห็นแล้ว งั้นก็มอบให้ขุนนางจราจรของกรมอาญาลงโทษเจ้าแล้วกัน แต่ตามกฎของโรงเรียนอนุบาลแล้ว แม่นางลู่ต้องคัดวลีบนกำแพงสิบรอบ จะได้จำเป็นบทเรียน”

ลู่หยินซีเก็บสีหน้าไม่อยู่ ข้อมือด้านขวาของนางโดนทำร้าย ซึ่งตอนนี้บวมแดงหมดแล้ว แต่ยังต้องถูกลงโทษให้คัดวลีอีก?

“อีกอย่าง เจ้าทำร้ายผู้อื่นควรจ่ายค่ารักษา ข้าจะเขียนใบสั่ง รอให้กรมอาญาประทับตราแล้วจะส่งไปให้อาลักษณ์ลู่เอง”

ลู่หยินซีได้ยินประโยคนี้ก็ถามด้วยความระแวง “ใบ...ใบสั่ง? ปรับอะไร...ไยต้องส่งไปให้ท่านปู่หม่อมฉันด้วย?”