พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 959

เสิ่นชิ่นฉุกคิดได้ ไม่มีเวลาค้นหาความรู้สึกคุ้นชินนั้นมาจากไหน พูดโพล่งว่า “ผู้ดูแลอู๋ เถ้าแก่ดูแลพวกข้ามานาน ยังไม่เคยกล่าวคำขอบคุณเขาเลย ไม่ทราบว่าคืนนี้ว่างไปพบเจอที่โรงสุราหรือไม่?”

อู๋อิ่งรู้สึกกดดัน ไม่มีเวลารับมืออวิ๋นหลิง รีบปฏิเสธเสิ่นชิ่น

“แม่นางเสิ่นเกรงใจเกินไปแล้ว ก็แค่ช่วยเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องขอบคุณต่อหน้าหรอก เถ้าแก่แค่มาตรวจบัญชีที่ร้าน ประเดี๋ยวก็จะกลับจวนแล้ว ท่านทำธุระของท่านเถิด”

“แล้ว...ไม่ทราบว่าจวนของเถ้าแก่อยู่ที่ใด? วันหลังข้าจะพานั่วเอ๋อร์ไปเยี่ยม”

รู้จักกันมานาน เถ้าแก่ที่เสิ่นชิ่นรู้จักจะเป็นคนยุ่งตัวเป็นเกลียว มักจะทำการค้าด้านนอก

อีกฝ่ายจะมาร้านหนังสือเป็นบางครั้ง แต่จะนัดพบลูกค้าเพื่อคุยธุรกิจเท่านั้น นางไม่เคยมีโอกาสไปพบปะสักครั้ง

เมื่อเสิ่นชิ่นก็อยากรู้ว่าเถ้าแก่ผู้ลี้ลับท่านนี้เป็นอย่างไร แต่ก็รู้สึกประมาณตน ไม่ถามเรื่องส่วนตัวของผู้อื่น

ทว่าเมื่อครู่ได้สบตาแวบเดียว ชวนให้นางอยากพบหน้าอีกฝ่ายยิ่ง

อู๋อิ่งไม่คิดว่าเสิ่นชิ่นจะนัดเจอกะทันหัน กลัวว่าหากเอาแต่ปฏิเสธจะทำให้อีกฝ่ายสงสัย เพราะด้านข้างยังมีพระชายาที่ยืนยิ้มจนเขาเสียวสันหลัง

“เออ...ก็ได้ งั้นข้าเขียนที่อยู่จวนเถ้าแก่ให้ท่านนะ”

หลังอู๋อิ่งเขียนที่อยู่เสร็จก็อ้างว่าจะต้องไปดูบัญชีกับดูร้าน แล้วรีบเผ่นหนี

จวบจนกลับมาถึงร้านขายของเด็ก เขาถึงจะวางใจ รีบเดินไปด้านในแล้วเล่าเรื่องเสิ่นชิ่นอยากมาหาเสียนอ๋อง

เสียนอ๋องขานรับ “อืม” เบาๆ

“ถ้าช่วงนี้อาชิ่นมาหา ก็บอกนางว่าข้ามีธุระด่วน จะไปอยู่แคว้นตงฉู่ครึ่งปี”

“ข้าน้อยรับทราบ”

“ต่อไปเวลาคุยกับอาชิ่นให้ระวังหน่อย อย่าให้รู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ หาไม่แล้วจะดำเนินการยาก”

อู๋อิ่งพยักหน้าด้วยความรู้สึกผิด “เมื่อครู่ข้าน้อยพูดไม่ระวัง ขอบคุณนายท่านที่ไม่ลงโทษ”

นอกจากวันที่นัดเจอนั่วเอ๋อร์ ปกติเสียนอ๋องจะนอนในห้องแคบ ๆ ของร้านขายของเด็ก

ที่นี่ไม่ดีเท่าจวนส่วนตัว ฤดูร้อนก็ร้อนตับแตก พอถึงฤดูหนาวก็หนาวสุดขั้ว ยามนี้มีหิมะตก คิดจะเผาถ่านก็ไม่สะดวก ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อร่างกายที่เคยโดนดาบฟันมาก่อน

ทว่าเสียนอ๋องยังคงเฝ้าตรงนี้วันแล้ววันเล่า เพียงเพื่อได้เจอลูกเมียตอนเช้าและตอนเย็น

หากความบกพร่องของเขาทำให้เจ้านายเปิดเผยสถานะ เช่นนั้นเขาก็สมควรตายแล้ว

เสียนอ๋องพูดเสียงเบาต่อไปว่า “คืนนี้ข้าจะกลับไปนอนจวนอีกหลังหนึ่ง เจ้าก็ปิดร้านเร็วๆเถิด”

อู๋อิ่งบอกที่อยู่ส่วนตัวที่ค่อนข้างเป็นความลับ ซึ่งก็คือจวนเจ้าของสถานะเถ้าแก่

เขาต้องกลับไปจัดเก็บของใช้เก่าก่อน หาไม่แล้วตอนที่เสิ่นชิ่นไปจะเจอพิรุธได้

อู๋อิ่งขานรับแล้วพูดด้วยความลังเล “อีกอย่าง เมื่อครู่ข้าน้อยเจอรัชทายาทกับพระชายารัชทายาทด้วย รู้สึกว่าพระชายาเหมือนจะรู้ว่าข้าน้อยเป็นผู้ใด”

เสียนอ๋องชะงักงัน เงียบสักพักแล้วพูดว่า “ถ้านางไม่คิดจะบอกอาชิ่น งั้นเจ้าก็ทำเหมือนไม่รู้อะไร”

“รับทราบขอรับ”

อู๋อิ่งมีความกังวลไม่มากก็น้อยอยู่แล้ว เพราะพระชายากับเสิ่นชิ่นสนิทกันมาก

อวิ๋นหลิงพูดเสียงอ่อนโยนต่อไปว่า “เข้ายังสาว ชีวิตยังอีกยาวไกล ระหว่างที่ดูแลเรื่องของพี่ใหญ่เสิ่นทัว ก็อย่าลืมนึกถึงความสุขบั้นปลายชีวิตตัวเองด้วย ข้าจำได้ว่ายามนี้สถานะของเจ้ากับเซียวฉางซวี่ยังคงเป็นสามีภรรยากัน ถูกไหม? เขารั้งเจ้าไว้ก็ไม่ดี เจ้าไม่คิดจะคุยเรื่องหย่ากับเขารึ?”

ตอนนั้นเสิ่นชิ่นฝากนางส่งหนังสือหย่าให้เสียนอ๋อง ทว่าเสียนอ๋องรับหนังสือหย่าแล้วหายลับไป ไม่ได้ไปแจ้งข้อมูลที่กรมคลัง

ในยุคโบราณ หากชีวิตคู่มีปัญหา การหย่าร้างโดยสันติถือว่าไว้เกียรติสตรีมากแล้ว

ถ้าเกิดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ยินยอม การหย่าก็ไม่เป็นผล

เวลาสตรีทำผิดกฎเหล็กทั้งเจ็ดข้อ บุรุษจะปลดภรรยาออกได้ แต่ฝ่ายสตรีนั้นไม่มีทางเลือกอื่น ยกเว้นสามีติดคุกสิบปีขึ้นไปถึงจะหย่าโดยฝ่ายชายไม่ยินยอมได้

จักรพรรดิจาวเหรินละอายแก่ใจ แค่ปลดยศและรื้อจวนอ๋อง ไม่ได้จับเสียนอ๋องเข้าคุก

เสิ่นชิ่นได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกสับสน ไม่รู้ควรพูดอะไรดี

ทว่าสีหน้ายังคงเป็นธรรมชาติ “ข้าไม่ค่อยอยากเจอเขา และไม่อยากคุยเรื่องที่ไม่มีบทสรุป ถ้าเขายินยอมคงไปส่งหนังสือหย่าที่กรมคลังตั้งนานแล้ว ไปคุยเรื่องนี้กับเขาก็ไร้ประโยชน์ รังแต่จะยิ่งปวดหัวมากกว่า”

อวิ๋นหลิงหัวเราะในใจ การหย่าก่อนหน้านี้ถือเป็นโมฆะ ผ่านมานานเพียงนี้ เสียนอ๋องไม่ยอมหย่า ส่วนเสิ่นชิ่นก็ไม่คิดจะบีบให้เขาหย่าเช่นกัน

ก่อนที่เฟิงอิ๋งอิ๋งจะมาก่อเรื่อง ยังมีเหตุผลว่าหาตัวเสียนอ๋องไม่เจอ จึงไม่อาจหย่าร้างได้

ทว่าบัดนี้ขอเพียงนางอยากเจอเสียนอ๋อง ก็สามารถเจอได้ทุกเมื่อ แต่กลับหลบหน้าอีกฝ่าย ไม่พูดถึงเรื่องหย่า

ถ้าเดาไม่ผิด เสิ่นชิ่นยังคงรักเสียนอ๋องอยู่

เพราะ...อีกฝ่ายเป็นชายที่นางรักสุดหัวใจมาก่อน การทรยศและคำโกหกมดเท็จ ผสมปนเปกับความอ่อนโยน ยอมสละชีพ ไยจะไม่ใช่สิ่งที่ตรึงเข้าหัวใจ ยากจะลืมเลือน