พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 961

เซียวปี้เฉิงเพิ่งจะมีสีหน้าเข้าใจแจ่มแจ้ง คลายคิ้วที่ขมวดลงพูดยิ้มๆว่า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง เป็นข้าเองที่คิดมากไปเอง”

เขาที่เป็นผู้ชายอกสามศอก อย่างไรเสียก็มีความคิดไม่ละเอียดอ่อนเท่ากับหลิงเอ๋อร์

นึกถึงคำพูดของหลิงเอ๋อร์เมื่อครู่นี้ เขาก็รู้สึกสะท้านขึ้นมาในใจ “เสิ่นชิ่นมีเจ้าที่เป็นเพื่อนที่คอยคิดเผื่อทุกอย่างเช่นนี้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีของนาง แต่จะว่าไปแล้ว จะยืมเถ้าแก่คนนั้นมากระตุ้นนางหรือ”

อวิ๋นหลิงยิ้มบางๆ “คนโง่ ท่านยังดูไม่ออกอีกหรือ เถ้าแก่คนนั้นก็คือเซียวฉางซวี่”

ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเซียวปี้เฉิงก็มีแววคาดไม่คิดวาบผ่าน

“วันนี้ตอนที่เดินผ่านข้าบังเอิญได้เหลือบมองแวบหนึ่ง รู้สึกคุ้นตาเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นผู้ดูแลอู๋ก็ปรากฏตัวขึ้น ก็ยิ่งมั่นใจในการคาดเดานี้ว่าไม่ผิดแน่”

ผู้ดูแลอู๋คนนั้นก็คืออู๋อิ่ง ตอนนั้นเสียนอ๋องบาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยเหลือเสิ่นชิ่น ตอนที่ถูกอวิ๋นหลิงช่วยชีวิตในจวนอ๋องจิน อีกฝ่ายก็คอยติดตามอยู่ข้างกายตลอดเวลา

หลังจากนั้นอวิ๋นหลิงก็เคยไปทำการตรวจซ้ำให้กับเสียนอ๋อง ด้วยเหตุนี้สำหรับนางแล้วอู๋อิ๋งไม่ถือว่าเป็นคนแปลกหน้า แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เคยถอดหน้ากากออกมาเลยก็ตาม

เซียวปี้เฉิงเข้าใจทันที เมื่อเป็นเช่นนี้ ด้วยเหตุที่ว่าเสียนอ๋องมีที่อยู่ไม่แน่นอน กับเถ้าแก่คนนั้นที่ไม่เคยเปิดเผยใบหน้าและคอยช่วยเหลือเสิ่นชิ่นตลอดมา ก็สมเหตุสมผลแล้ว

ชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้ว่าควรจะแสดงความคิดเห็นอย่างไรดี ได้แต่ทอดถอนใจ โลกนี้ช่างเต็มไปด้วยผู้ที่ลุ่มหลงในความรัก

แต่หวังว่าหลังจากที่เสิ่นชิ่นรู้ความจริงแล้ว ไม่โกรธเสียนอ๋องที่”หลอก”นางอีกแล้ว

ระหว่างที่พูดคุยกัน รถไม้ยังคงขับตรงไปยังโรงยาโหยวเจียน

สองแม่ลูกเวินฮุ่ยเจินกลับมาถึงโรงยาตั้งนานแล้ว นางไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นบนถนนเลยสักนิด

เวินหรูเฟยลังเลอยากจะบอกกับนางหลายครั้ง บอกกับนางว่าได้พบเจอคนที่หน้าตาเหมือนกับตนเองมากคนหนึ่ง แต่ก็กลัวว่าจะทำให้รู้เรื่องที่รถไม้ถูกชนเสียหาย ที่สุดก็ปิดปากเงียบ

เด็กมีความกลัวโดยสัญชาตญาณในจิตใจ ไม่กล้าให้ผู้ใหญ่รู้ว่าไปก่อเรื่องเอาไว้

ตอนที่สองสามีภรรยาอวิ๋นหลิงไปถึงโรงยา เวินฮุ่ยเจินรู้สึกประหลาดใจมาก รีบไปต้มชาจัดเก้าอี้

“แม่นางเวินไม่ต้องเกรงใจ วันนี้ข้ามาเยี่ยมเจ้ากับหรูเฟย ก่อนหน้านี้ในวังมีงานค่อนข้างยุ่ง หาเวลาว่างไม่ได้จริงๆ ทำให้พวกเจ้ารออยู่ที่นี่นานแล้ว”

เวินฮุ่ยเจินรีบพูดขึ้นว่า “พระชายารัชทายาทพูดอะไรกัน ย่อมเป็นงานในราชสำนักของท่านสำคัญ เรื่องของหรูเฟยไม่รีบ”

เรื่องขุนนางก่อกบฏ สองวันมานี้นางก็ได้ยินมาบ้าง เดาว่าอวิ๋นหลิงต้องยุ่งอยู่ระยะหนึ่งแน่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่านางจะมาเยี่ยมเร็วเช่นนี้

เวลานี้ เซียวปี้เฉิงเอาตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงออกมาจากแขนเสื้อ มองอย่างเสียดายอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นพี่สะใภ้ของภรรยาเสียนอ๋อง มีสายสัมพันธ์เป็นญาติพี่น้อง จะตระหนี่ขี้เหนียวไม่ได้

“ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่หมู่บ้านเถาหยวน โชคดีที่พวกเจ้ามาส่งข่าวทันเวลา ผู้ใต้บังคับบัญชาจึงสามารถจับโจรไว้ได้ทันที ช่วยเหลือออกมาจากกองเพลิง เงินห้าร้อยตำลึงนี้ถือเป็นการขอบคุณ พวกเจ้าสองแม่ลูกย้ายมาอย่างกะทันหัน โรงยานี้ก็เทียบกับบ้านไม่ได้ ขาดเหลือสิ่งใด ก็หาเสริมเพิ่มเติมเองเถอะ”

“ข้ากับอวิ๋นหลิงช่วงนี้มีงานยุ่งมาก ไม่สามารถดูแลทางนี้ได้มากนัก รอให้ผ่านช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานไปก่อน ค่อยช่วยตรวจรักษาโรคให้ลูกชายเจ้าอย่างละเอียด”

เวินฮุ่ยเจินรู้ว่าปฏิเสธไปก็ไร้ประโยชน์ จึงรับไปอย่างสงบและซาบซึ้งใจ

ไม่ว่าอย่างไรลูกชายก็ไร้ซึ่งอันตรายถึงแก่ชีวิต อีกฝ่ายยอมให้การรักษาก็ถือว่าเป็นบุญคุณยิ่งใหญ่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้พวกเขาอยู่ที่นี่โดยไม่ต้องเสียเงิน สิ่งอื่นล้วนไม่กล้าคิดแล้ว

สองสามีภรรยาอวิ๋นหลิงนั่งอยู่ในโรงยาครู่หนึ่ง มั่นใจว่าสองแม่ลูกเวินฮุ่ยเจินสบายดี ก็จากไปอย่างวางใจ

ไม่ช้าเสิ่นชิ่นก็จะมาหาแล้ว เรื่องปลีกย่อยอื่นๆ พวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป

……

พูดถึงทางด้านเสิ่นชิ่น หลังจากโรงเรียนอนุบาลเลิกเรียนช่วงพลบค่ำ ก็พาเสิ่นทัวไปซื้อของขวัญในตลาด

เสิ่นชิ่นยิ้มอย่างกระดากอาย “ออกมาซื้อของข้างนอกและผ่านตรงนี้พอดี จำได้ว่าเถ้าแก่อยู่ที่นี่ จึงมาเยี่ยมสักหน่อย ตอนนี้เขาน่าจะพักผ่อนอยู่ใช่หรือไม่ พวกเราจะรบกวนสักครู่ได้หรือไม่”

อู๋อิ่งพูดในใจว่าไม่ได้การแล้ว ปกติเสียนอ๋องจะนอนที่ร้านขายของใช้เด็ก วันนี้เพิ่งจะกลับมากะทันหัน ไหนเลยจะคิดว่าเสิ่นชิ่นจะมาหาได้จังหวะพอดี

เขากำลังจะบอกว่าเถ้าแก่งานยุ่ง เดินทางไปที่แคว้นตงฉู่แล้ว ก็ได้ยินเสียงไออย่างเจ็บปวดดังขึ้นมาจากในเรือน

เสิ่นชิ่นหัวใจขมวดแน่นขึ้นมา เผลอก้าวเข้าไปอีกสองก้าว “ผู้ดูแล เถ้าแก่ไม่สบายหรือ”

อู๋อิ่งได้แต่พูดไปตามสถานการณ์ว่า “ใช่แล้ว เมื่อคืนหิมะตกลงมาอย่างกะทันหัน ไม่ทันได้เตรียมก่อเตาถ่านล่วงหน้า วันนี้เถ้าแก่จึงไม่สบาย ไม่สู้อีกสองสามวันแม่นางเสิ่นค่อยมาใหม่เถอะ จะได้ไม่นำโรคมาติดต่อท่าน”

หลังจากที่เสียนอ๋องได้รับบาดเจ็บสาหัส ร่างกายก็อ่อนแอกว่าแต่ก่อนมาก

ค่ำคืนเหน็บหนาว หิมะตกไม่ได้ก่อเตาถ่าน ช่วงเที่ยงวันนี้เขากลับมาที่บ้านและยุ่งตลอดทั้งบ่าย ไม่ช้าก็ล้มป่วยลง

เสิ่นชิ่นเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ในใจมีกลิ่นอายที่คุ้นเคยสายหนึ่งวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพบอีกฝ่ายให้ได้

นางบีบแขนเสื้อ จู่ๆก็หมุนตัวกลับไปที่รถและค้นหากล่องไม้สองใบออกมา

“ไม่เป็นไรผู้ดูแลอู๋ วันนี้ข้าได้ซื้อถ่าน ถุงอุ่นรวมไปถึงยาแก้หวัดมาบางส่วน พวกท่านได้ใช้ประโยชน์พอดี เถ้าแก่ดูแลข้ามาตั้งนาน เขาไม่สบายข้าก็ควรจะดูแลด้วยตนเองจึงจะถูก”

ว่าแล้ว ไม่รอให้ผู้ดูแลอู๋ปฏิเสธ ก็เดินตรงเข้าไปในบ้านด้วยรอยยิ้ม

เสิ่นทัวสีหน้ามึนงง ได้แต่เดินตามนางเข้าไป “อาชิ่นรอข้าด้วย......”

อู๋อิ่งเห็นเช่นนั้น ก็มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาที่กลางหลัง รีบก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็ร้องตะโกนเสียงดังว่า “แม่นางเสิ่นเดินช้าๆหน่อย บนพื้นมีหิมะ ไม่ระวังจะลื่นล้มได้”

เขาจงใจพูดเสียงดังเพื่อเตือนเสียนอ๋องที่อยู่ในเรือนด้านข้างว่า เสิ่นชิ่นมาแล้ว