ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 1026

พวงแก้มซ่งรั่วเจินแดงเรื่อ รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง สังเกตเห็นกลิ่นสุราบนตัวของฝ่ายชายจึงพูดว่า “ท่านดื่มมากหรือ?”

“เปล่า” ฉู่จวินถิงหัวเราะเบาๆ “ข้าเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าวันนี้จะมีคนมอมเหล้า จึงตั้งใจจัดเตรียมมือดีคอยดื่มเหล้าเอาไว้หลายคน หาไม่แล้วตอนนี้ข้าคงไม่ได้เดินเข้ามา แต่ถูกหามเข้ามาแทน”

สีหน้าซ่งรั่วเจินสะท้อนความแปลกใจ “หม่อมฉันยังคิดว่าด้วยอุปนิสัยของท่าน วันนี้น่าจะไม่มีคนกล้ามอมเหล้าท่านเสียอีก”

“ลูกหลานขุนนางและตระกูลเหล่านั้นย่อมไม่กล้า แต่ทหารภายในกองทัพอยู่ที่ชายแดนกับข้ามานานหลายปี รู้จักกันดีมากนัก ยังมีทหารที่วันนี้ติดสอยห้อยตามท่านพ่อตามาด้วย”

“โชคดีข้ากลับมาเร็ว ตอนนี้พวกเขาน่าจะหาข้าไม่พบ”

พูดถึงพวกขี้เมาข้างนอกกลุ่มนั้น ฉู่จวินถิงส่ายหน้า สีหน้าเจือความเอือมระอาหลายส่วน

ซ่งรั่วเจินกลั้นยิ้มไม่ไหว “หม่อมฉันเห็นด้านนี้ของท่านน้อยมาก ดูท่าแล้วท่านมีความสัมพันธ์อันดีกับทหารภายในสนามรบ”

ภายในความทรงจำฉู่จวินถิงในสายตาผู้อื่นเป็นคนสูงส่งมิอาจแตะต้อง เย็นชาไร้ความรู้สึก เข้าถึงได้ยากยิ่ง แต่บัดนี้ยามเขาเอ่ยถึงทหารในกองทัพ ความรู้สึกนั้นกลับต่างออกไป

มองผ่านภาพนี้ คล้ายสามารถนึกถึงท่าทางยามอยู่ในกองทัพของเขาออกได้

ภาพลูกผู้ชายปกปักษ์ที่ชายแดน ดื่มเหล้ากินเนื้อ เขาที่เป็นเช่นนี้กลับเป็นตัวของตัวเองมาก

“เมื่อหลายปีก่อนข้าอยู่เฝ้าชายแดนมาโดยตลอด ล้วนเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกันมา อีกทั้งยังเกิดเรื่องน่าสนใจขึ้นไม่น้อย” ฉู่จวินถิงยิ้มจางๆ “หากเจ้าอยากฟัง ภายภาคหน้าจะค่อยๆ เล่าให้เจ้าฟังดีหรือไม่?”

“ได้เลย” ซ่งรั่วเจินพยักหน้า

ฉู่จวินถิงหยิบเหล้ามงคลมา ส่งให้ซ่งรั่วเจิน “ตอนนี้ยังทำเรื่องสำคัญก่อนเถอะ”

ภายในห้องเงียบสงัด เสียงครึกครื้นที่ภายนอกดังเข้ามาเป็นครั้งคราว ซ่งรั่วเจินมองเหล้ามงคลและชายตรงหน้า ความรู้สึกไม่เป็นความจริงมลายหายไปแล้ว

ฉู่จวินถิงหัวเราะเบาๆ สุ้มเสียงนุ่มนวลแหบพร่าเจือกลิ่นอายปลอบโยน “ภายภาคหน้าไม่ว่ายามใด ข้างกายเจ้าล้วนมีข้า มงกุฎหงส์นี้หนักเกินไปแล้ว ข้าเอาออกก่อนดีหรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า นางเองก็ทนมงกุฎหงส์หนักๆ ไม่ไหวแล้ว แม้พูดว่างดงาม กลับหนักแทบตาย!

รอจนกระทั่งปลดลงมา นางถึงรู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย

“ข้าให้ห้องครัวเล็กเตรียมของกินไว้ให้เจ้า เจ้ากินแล้วหรือไม่? ไม่หิวกระมัง?” ฉู่จวินถิงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ไม่เพคะ หม่อมฉันกินก่อนแล้ว ทั้งหมดล้วนทำของที่หม่อมฉันชอบกิน”

ซ่งรั่วเจินนึกถึงของกินที่ห้องครัวเล็กส่งมาเมื่อครู่นี้ก็ตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ ถึงขั้นถูกปากนางทั้งหมด ได้ฟังผ่านคำพูดของไป๋จื่อและชิงเถิง นางนี่ถึงรู้ว่าที่แท้ทั้งหมดเป็นฉู่จวินถิงจัดเตรียมไว้

เขากังวลนางมาที่จวนอ๋องแล้วจะปรับตัวไม่ได้ จึงเตรียมทุกอย่างเอาไว้อย่างดี