ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 1047

“แม่นางหร่วน ช่วงนี้เจ้ามีเรื่องยุ่งยากใจหรือ? มองดูแล้วคล้ายอ่อนล้าอยู่บ้าง”

ได้ยินดังนั้น ครู่ต่อมาหร่วนเนี่ยนถังลูบใบหน้าตนเอง พูดอย่างระอา “ช่วงนี้พี่สะใภ้และพี่รองเกิดเรื่องเข้าใจผิดจนทะเลาะกัน ข้าตั้งใจไปดูทางฝั่งพี่รอง อาจเพราะเดินทางไปมาจึงไม่ได้พักผ่อนให้ดีเจ้าค่ะ”

“ข้าเองก็ได้ยินเรื่องนี้ พี่รองของเจ้าไม่ใช่ชอบพี่สะใภ้มากหรือ ก่อนหน้านี้ทุ่มเทไม่น้อยเพื่อแต่งงานกับนาง เหตุใดตอนนี้ถึงเกิดเรื่องเข้าใจผิดกันได้เล่า?”

ซ่งอี้อันรู้จักหร่วนหลิงเฟิงคุณชายรองสกุลหร่วน ก่อนหน้านี้ก็เคยพบมาก่อน อย่างไรเสียก็เติบโตในเมืองหลวง ยิ่งไปกว่านั้นสาเหตุที่หร่วนหลิงเฟิงกลายเป็นที่จดจำของผู้คน หนึ่งในนั้นเพราะเขาคือคนมุ่งมั่นในความรักคนหนึ่ง

ได้ยินมาว่าเมื่อหลายปีก่อนหร่วนหลิงเฟิงชอบแม่นางท่านหญิง เพราะแม่นางท่านนี้เคยมีบุญคุณช่วยชีวิต เพียงเขาได้พบก็ตกหลุมรัก

นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็อยากสู่ขอแม่นางท่านนี้ ต่อให้ชาติกำเนิดของแม่นางท่านนี้ไม่เหมาะสม เขาก็ไม่ใส่ใจ

สกุลหร่วนเห็นว่าแม่นางท่านนี้เคยช่วยชีวิตหร่วนหลิงเฟิงเอาไว้ ย่อมไม่คัดค้าน อย่างไรเสียหากแม่นางคนนี้ไม่ออกมือช่วยเหลือ น่ากลัวว่าคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว

จะต้องรู้ว่าตำแหน่งของสกุลหร่วนสูงส่ง หร่วนหลิงเฟิงเป็นชายหนุ่มหล่อเหลา คุณหนูในเมืองหลวงมากมายอยากแต่งงานกับเขา แต่เขากลับชอบแม่นางท่านนี้

ทว่า สิ่งที่ทำให้คนต้องตกใจก็คือ...แม่นางท่านนี้คล้ายไม่อยากแต่งงานกับเขา

เพราะเหตุนี้ หร่วนหลิงเฟิงจึงทุ่มเทไปไม่น้อย นี่ถึงได้อุ้มหญิงงามกลับไปได้สำเร็จ!

นึกถึงเมื่อแรก ตอนสมองของซ่งจิ่งเซินยังไม่แจ่มชัด เขาเคยคิดว่าไม่ช้าก็เร็วตนเองจะกลายเป็นหร่วนหลิงเฟิงคนถัดไป

ไม่ช้าก็เร็วเคอหยวนจื่อจะต้องตอบตกลงแต่งงานกับเขา!

พวกซ่งรั่วเจินหลบอยู่ด้านหลังประตูเพื่อรับชมความครึกครื้น ทีแรกคิดว่าจะได้ยินเรื่องซุบซิบนินทาของทั้งคู่ กลับคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินเรื่องระหว่างคุณชายรองสกุลหร่วนและฮูหยิน

“สะใภ้รองสกุลหร่วนคนนี้แปลกเกินไปแล้ว แต่งงานสองปีอยากมีลูก ยังต้องผ่านการทดสอบอีกหรือ?”

ซ่งจืออวี้พูดออกมาด้วยความตกตะลึง “ข้าได้ยินมาว่าหลังคุณชายรองสกุลหร่วนแต่งงานแล้วก็รักใคร่เอ็นดูฮูหยินท่านนี้ลึกถึงกระดูก ต้องการสิ่งใดก็มอบสิ่งนั้น ไม่รู้มีแม่นางในเมืองหลวงกี่มากน้อยอิจฉา”

“คาดว่าหญิงคนนี้ไม่ได้ชอบเขาด้วยใจจริงกระมัง? ฝืนเด็ดแตงก่อนสุกย่อมไม่หวาน”

ซ่งจิ่งเซินส่ายหน้า เขาจำสิ่งที่หร่วนหลิงเฟิงทำทั้งหมดในตอนนั้นได้ ต่อให้มอบความจริงใจทั้งหมดให้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เดิมทีอีกฝ่ายก็ไม่รับน้ำใจ

ได้ยินดังนั้น ซ่งจืออวี้เยาะหยันอย่างอดไม่ได้ “ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้พูดเช่นนี้ ตอนนั้นเจ้ายังพูดว่าเจ้าจะเป็นหร่วนหลิงเฟิงคนต่อไป ไม่ช้าก็เร็วจะได้อุ้มหญิงงามกลับบ้าน!”