ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 192

“ซวงซวง เจ้าอย่าลดตัวไปเถียงกับนางเลย นางเป็นหญิงปากร้าย!”

หลินจือเยว่ดึงฉินซวงซวงมาไว้ข้างหลัง มองซ่งรั่วเจินด้วยสายตาเย็นชา “เป็นสาวเป็นนางควรอ่อนโยนอ่อนหวานถึงจะถูก มาทำตาต่อตาฟันต่อฟันเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นนี้ดีตรงไหน?”

โป๊ก!

ซ่งรั่วเจินกำลังจะเอ่ยปาก แต่ได้ยินเสียงดังขึ้นกะทันหัน ตามด้วยเห็นหลินจือเยว่ถูกตีเข้าที่หน้า เรี่ยวแรงหนักหน่วงกระแทกเขาถอยหลังไปอย่างไม่อาจควบคุมจนถลาไปชนฉินซวงซวง

“กรี๊ด!”

ฉินซวงซวงอุทานด้วยความตกใจแล้วล้มลงบนพื้นอย่างหมดรูป มือข้างหนึ่งคว้าหลินจือเยว่เอาไว้จนล้มกลิ้งลงไปทั้งคู่

“ใคร?”

หลินจือเยว่ผุดขึ้นยืนด้วยความโมโห ใบหน้าถูกตีจนบวมปูด ในมือถือจี้หยกชิ้นหนึ่ง ท่าทางเดือดดาลสุดระงับ

“ข้าเอง”

ริมฝีปากบางของซ่งเยี่ยนโจวเอ่ยออกมา น้ำเสียงเย็นชาดุจใบมีดเย็นเฉียบ ดวงตาลึกล้ำทอประกายคมกริบ

“หลินจือเยว่ ที่ผ่านมาข้าเห็นเจ้าเป็นสหาย เคยช่วยเจ้าในสนามรบหลายครั้งก็เพราะเชื่อว่าเจ้าจะไม่ผิดต่อน้องสาวข้า”

“ตอนนี้เจ้ากลับรังแกน้องสาวข้าเพื่อหญิงอื่น ทำให้ช่วงวัยแรกแย้มอันล้ำค่าของนางต้องสูญเปล่า ต่อให้เจ้าคุกเข่าขอโทษก็ยังไม่หายแค้น เจ้ายังกล้ามาตำหนินางอีก?”

“เจ้าอยากตายงั้นรึ!”

น้ำเสียงเย็นชาหนักแน่นทรงพลัง ใบหน้าหล่อเหลาดวงนั้นชั่วขณะนี้ฉายแววขุ่นเคืองเข้มข้น

น้องหญิงห้าต้องถอนหมั้น เขาเองก็มีส่วนผิด!

เขาเดิมก็แค้นใจที่ไม่อาจตีเจ้าคนบัดซบนี่ให้ตายคามือ เจ้าหมอนี่ยังกล้ามาลบหลู่น้องหญิงห้าต่อหน้าเขาอีก?

เผชิญหน้ากับซ่งเยี่ยนโจวที่เปี่ยมจิตสังหาร ความฮึกเหิมของหลินจือเยว่ลดฮวบลงไปในชั่วพริบตา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเผยความร้อนตัวออกมา

มัวแต่ดูเรื่องชาวบ้านจนลืมไปว่าฝ่ายตรงข้ามคือซ่งเยี่ยนโจว!

“เยี่ยนโจว เจ้าฟังข้าพูดก่อน ข้าไม่ได้ผิดต่อนาง แต่นางดื้อดึงไม่ยอมรับซวงซวงเอง เรื่องถึงได้เลยเถิดมาถึงขั้นนี้”

ฉินซวงซวงเห็นว่าผ้ากันอายของตนเองถูกซ่งเยี่ยนโจวกระชากออกไปก็แทบจะหน้ามืด ชื่อเสียงนางมิจบสิ้นแล้วหรือ?

ซ่งรั่วเจินมองดูพี่ใหญ่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าตนเอง ในใจอุ่นวาบ ความรู้สึกที่มีคนในครอบครัวปกป้องช่างอบอุ่นหัวใจโดยแท้

ความทรงจำที่ถูกพี่ใหญ่คอยปกป้องในสมัยเด็กของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมา พี่ใหญ่ผู้หล่อเหลาเย่อหยิ่งของนางคอยปกป้องทะนุถนอมนางไว้กลางฝ่ามือมาโดยตลอด

มีเขาอยู่ ก็จะไม่มีทางปล่อยให้นางต้องได้รับความเจ็บช้ำน้ำใจแม้เศษเสี้ยว!

“เยี่ยนโจว เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร? ซวงซวงไม่ได้...”

หลินจือเยว่ไม่อยากพูดความจริงจึงพยายามกลบเกลื่อนเรื่องนี้โดยไม่รู้ตัว ซ่งเยี่ยนโจวกลับไม่เปิดโอกาสให้เลยสักนิด

พอเขารู้เรื่องที่น้องหญิงห้าได้รับความไม่เป็นธรรมก็ส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้โดยละเอียด จนเข้าใจความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

----------------------------------------------

[1] ผ้ากันอาย หมายถึง สิ่งของ การกระทำหรือคำพูดที่ใช้ปกปิดความจริงที่ไม่น่าพิศมัย