ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 198

“ปีนั้นฝานซืออิ๋งจ้างวานพวกข้า ให้พวกข้าเปิดประตูห้องนั้นในวันรุ่งขึ้น จะได้จับได้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างคาหนังคาเขา”

“นางยังบอกให้พวกข้าพาคนไปด้วยหลายคน ยิ่งเยอะยิ่งดี ถึงตอนนั้นคุณชายใหญ่ตระกูลซ่งก็ต้องแต่งงานกับนางเท่านั้น”

“ตอนนั้นพวกข้าหวาดกลัวอยู่บ้าง ไม่กล้าให้คนรู้เรื่องมากเกินไป ดัง...ดังนั้นจึงพาคนไปแค่ไม่กี่คน...”

หลังจากสองคนนั้นค่อยๆ บอกกล่าวเรื่องราวออกมา จ้าวหงก็พูดขึ้นทันที “ใช่แล้ว ตอนนั้นก็เป็นพวกเขาสองคนนี่แหละ พวกเขาเป็นญาติห่างๆ ของตระกูลฝาน ข้าเป็นพยานได้!”

ฝานซืออิ๋งโมโหจ้าวหงจนแทบลมจับไปเลยทีเดียว!

ผ้ากันอายทั้งหมดถูกกระชากออกไปแล้ว โฉมหน้าที่แสนอัปลักษณ์และเจ้าแผนการของนางถูกเปิดโปงออกมาต่อหน้าทุกคน

“พวกเจ้าต้องบีบให้ข้าตายถึงจะพอใจงั้นรึ!”

นางกรีดร้องออกมาสุดเสียง คาดคั้นซ่งเยี่ยนโจวเสียงแหลม “ดีชั่วอย่างไรข้าก็เป็นภรรยาท่าน ถึงระหว่างข้ากับท่านจะไม่มีความรู้สึกอยู่เลย แต่ข้าก็อยู่ในตระกูลซ่งมาสองปีเชียวนะ!”

“ถึงไม่มีความชอบก็มีความเหนื่อยยาก ตอนนี้ท่านกลับมาทำลายข้าเพื่อลั่วชิงอิน!”

“คนเราย่อมไม่อาจรอดพ้นจากกรรมที่ตนก่อ คนที่บีบคั้นทุกย่างก้าวคือเจ้า ไม่เคยเป็นข้า”

ดวงตาซ่งเยี่ยนโจวฉายแววเย็นชา ไม่สะทกสะเทือนจากอารมณ์เสียสติของฝานซืออิ๋งแม้แต่น้อย เขาประดุจจันทราเย็นยะเยือกบนฟากฟ้า โดดเดี่ยวเย็นชา ไม่อาจดูหมิ่นดูแคลน

“ปีนั้นข้าไม่ระวังตัวหลงเชื่อคนอื่น เดิมทีนึกว่าเจ้าเป็นสตรีบริสุทธิ์ที่ต้องพลอยเดือดร้อนเพราะข้า คิดว่าหลังจากเจ้าแต่งเข้ามาแล้ว ถึงจะไม่มีความรู้สึกใดให้เจ้า แต่ก็จะไม่ปฏิบัติไม่ดีต่อเจ้า”

“หลังแต่งงาน เขาถึงได้รู้โฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้า รู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการที่เจ้าวางไว้”

“เจ้าบอกว่าเจ้าไม่ต้องการสิ่งใด แต่เพราะชีวิตที่บ้านเดิมลำบากเกินไป จึงอยากแต่งเข้ามาใช้ชีวิตอย่างสงบในตระกูลซ่ง”

“เจ้าโกหกคนอื่นครั้งแล้วครั้งเล่า รังแกน้องสาวข้า หลอกใช้แม่ข้า ให้ท้ายคนในครอบครัวมาเรียกร้องเงินทอง พฤติกรรมปราศจากความเคารพต่อคนในครอบครัวข้า”

ฝานซืออิ๋งหันกลับมาจ้องลั่วชิงอินอย่างเคียดแค้น แล้วหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่

“ยอมเป็นหญิงแก่ขึ้นคานที่คนทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะเพื่อผู้ชายคนเดียว เจ้ามันโง่จริงๆ!”

“ซ่งเยี่ยนโจว ท่านคงคิดว่าท่านฉลาดมากเลยละสิ? ข้าจะบอกอะไรให้ ลั่วชิงอินรู้เรื่องตั้งแต่แรกแล้ว!”

“ตอนที่ถูกจับได้คาเตียงวันนั้น ลั่วชิงอินมาหาท่านพอดี นางจึงเห็นเข้าโดยบังเอิญ!”

“แต่นางกลับไม่สามารถพูดอะไรได้เลย ได้แต่หลบมุมแอบร้องไห้ เฝ้าดูท่านแต่งข้าเข้าบ้าน!”

“ต่อให้ท่านหย่ากับข้า นางก็กลายเป็นคนขี้โรคเพราะความทุกข์รุมเร้าไปแล้ว ตอนนี้ถึงท่านกลับไปแต่งงานกับนาง คนหนึ่งขี้โรค อีกคนพิการ ช่างเหมาะสมกันเสียนี่กระไร!”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะหยันของฝานซืออิ๋ง ซ่งเยี่ยนโจวมองไปทางลั่วชิงอินด้วยสองตาแดงก่ำ ความไม่อยากเชื่อฉายชัดในแววตา