ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 204

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวอี้เจ๋อ หน้าของหลินจือเยว่ถึงกับถอดสี ดวงตาเต็มด้วยความตกตะลึง

“คุณชายเซียว ทำเช่นนั้นไม่เหมาะกระมัง?"

“มีอะไรไม่เหมาะสม?” เซียวอี้เจ๋อว่าด้วยแววตาใคร่กระหาย “บัดนี้ซ่งรั่วเจินไม่ใช่ผู้หญิงของเจ้าแล้ว ข้าสนใจนางก็นับเป็นโชคของนาง!”

“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการให้ข้าช่วย หากเจ้าทำเรื่องนี้สำเร็จ ข้าจะช่วยเจ้าให้กลับเข้าสู่ราชสำนักเอง!”

ดวงตาของหลินจือเยว่หรี่ลงเล็กน้อย เขาเองก็อยากจะกลับเข้าสู่ราชสำนักเสียเต็มแก่แล้ว

หากไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาเป็นเพียงสามัญชน ซ่งเยี่ยนโจวมีหรือจะเมินเฉยไม่เห็นเขาในสายตาเช่นนี้ได้? กระทั่งซ่งจืออวี้ก็ยังอยากจะสั่งสอนเขาแล้ว!

“คุณชายเซียว ท่านวางใจเถิด พวกเราจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย” ฉินซวงซวงกล่าว

เซียวอี้เจ๋อผินมองไปยังฉินซวงซวงอย่างพึงพอใจ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นคนทำการใหญ่ได้ หากพวกเจ้าทำสำเร็จ ข้าย่อมมไม่เอาเปรียบพวกเจ้าแน่!”

เขาอยากจะเห็นยิ่งนัก เมื่อซ่งรั่วเจินกลายเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว นางจะยังกล้าพูดเช่นที่พูดวันนี้กับเขาอยู่อีกไหม!

เขาจะทรมานนางให้สาสม จากนั้นก็โยนนางให้คนอื่นต่อ กล้าทำให้เขาถูกโบยได้เช่นนี้ ย่อมไม่อาจให้มีจุดจบที่ดี!

เมื่อใต้เท้าเซียวทราบข่าวว่าเซียวอี้เจ๋อถูกลงโทษโบยตี ก็รีบรุดหน้ามา ฉินซวงซวงนั้นลากหลินจือเยว่ลี้ห่างออกมาเงียบๆ

“ซวงซวง เมื่อครู่ไยเจ้าต้องตอบตกลงออกไป?”

หลินจือเยว่ขมวดคิ้ว แม้เขาจะไม่พอใจซ่งรั่วเจินอยู่มาก แต่ท้ายที่สุดแล้วนางก็เคยเป็นคู่หมั้นของเขา บัดนี้จะให้เขาส่งซ่งรั่วเจินไปหาเซียวอี้เจ๋อด้วยมือของตนเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ท่านพี่ ฟังข้าก่อน” ฉินซวงซวงพูดด้วยน้ำเสียงไม่เร็วไม่ช้า “แม่นางซ่งเองก็อายุไม่น้อย เดิมก็กังวลเรื่องการแต่งงานอยู่แล้ว”

“สกุลเซียวก็สถานะไม่ธรรมดา สถานะในสกุลของคุณชายเซียวยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้จะว่าแต่งเข้าไปเป็นอนุภรรยาจะดูน่าอับอายไปบ้าง แต่ท่านลองคิดดูเถิด”

“เจ้าพูดถูก นางไม่ควรมีความฝันลมๆแล้งๆ เสียตั้งแต่แรก ได้เป็นอนุภรรยาคุณชายเซียวนับเป็นโชคของนางแล้ว ยังคิดอยากจะแต่งกับฉู่อ๋องอีก ช่างไม่รู้จักประมาณตน!”

หลินจือเยว่พยักหน้า ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวังต่อซ่งรั่วเจิน

หญิงสาวนางนี้ช่างไม่รู้จักเจียมตนเอาเสียเลย!

ซ่งรั่วเจินกับฉู่จวินถิงกำลังเดินอยู่ท่ามกลางมวลดอกท้อรายล้อม โดยไม่รู้แม้แต่สักนิดว่ามีคนวางแผนร้ายอยู่ลับหลังของนางแล้ว

สายลมพัดเบา กิ่งดอกท้อสั่นไหว กลีบดอกสีชมพูดอกท้อโปรยปรายลงอย่างงดงามประดุจภาพฝัน เจืออวลด้วยกลิ่นหอมเย็นชวนให้ประทับใจอย่างไม่รู้ลืม

นางยื่นมือออกไปช้า ๆ กลีบดอกหนึ่งร่วงลงมาบนฝ่ามือของนาง ริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยชื่นชม

“สวนดอกท้อของสกุลต่งช่างงดงามเสียจริง หากวันใดข้ามีสวนเช่นนี้ ข้าก็จะปลูกป่าดอกท้อลงทั้งผืนเช่นเดียวกัน”