ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 229

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ซ่งเยี่ยนโจวน่าไว้วางใจกว่าเหยาจิ่นเฉิงมากนัก

“ข้าเข้าใจ แต่สวี่ซืออี้ไม่ใช่คนที่จะยอมเลิกราโดยง่าย เมื่อวานแค่เกิดเรื่องเล็กน้อย นางก็มาโวยวายเสียแล้ว”

“หากรู้เรื่องนี้เกรงว่าคงจะนำไปขยายความสร้างปัญหาให้อย่างไม่อาจเลี่ยง ข้าต้องบอกพวกเขาให้ชัดเจน จะได้ไม่กระทบต่อชื่อเสียงของชิงอิน”

ในฐานะที่เป็นแม่คน เยี่ยนชิงอวี้ย่อมใคร่ครวญเพื่อลั่วชิงอินอย่างรอบด้าน ก่อนหน้านี้สองบ้านแค่ดูตัวกันเท่านั้น ตอนนี้จะยกเลิกเรื่องมงคลย่อมไม่เป็นไร แต่ไม่อาจปล่อยให้คนพวกนั้นใช้เรื่องนี้มาทำร้ายชิงอิน

พวกซ่งรั่วเจินได้ยินการตัดสินใจของคนตระกูลลั่วก็ทราบว่าพฤติกรรมเมื่อครู่ของคนตระกูลเหยาทำให้พวกเขาไม่คิดจะเป็นดองกับทางนั้นอีกแล้ว เนื่องจากการสนับสนุนของพวกตน ซ่งเยี่ยนโจวจึงได้รับการยอมรับจากตระกูลลั่วอีกครั้ง

“ข้าขอจับชีพจรให้พี่หญิงลั่วได้ไหมเจ้าคะ?” ซ่งรั่วเจินถาม

ดวงตาเยี่ยนชิงอวี้ฉายแววประหลาดใจ “รั่วเจินไปเรียนวิชาแพทย์มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“สองปีนี้พอได้เรียนรู้มาบ้างเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินยิ้มบางตอบอย่างรวบรัด ก่อนหน้านี้ตระกูลลั่วสนิทสนมกับครอบครัวนาง ย่อมทราบว่าไม่กี่ปีก่อนนางไม่เคยเรียนวิชาแพทย์

แต่สองปีนี้ไม่ได้ติดต่อกันจึงสามารถกลบเกลื่อนได้โดยไม่ยาก

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่ารั่วเจินเก่งกาจเช่นนี้”

ลั่วหยวนหงไม่นึกสงสัย ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินเรื่องที่ซ่งรั่วเจินช่วยดูแลฮูหยินผู้เฒ่าหลินมาบ้าง กล่าวกันว่าป่วยนานจนกลายเป็นหมอ นางดูแลฮูหยินผู้เฒ่าหลินได้ดีขนาดนั้น เห็นได้ชัดว่าตัวนางเองย่อมมีความสามารถอยู่บ้าง

ฉู่จวินถิงเห็นซ่งรั่วเจินเสนอตัวจับชีพจรก็อดประหลาดใจไม่ได้ ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่านางรู้วิชาแพทย์ด้วย!

หลังจากซ่งรั่วเจินจับชีพจรให้ลั่วชิงอินเสร็จแล้วก็พบว่าร่างกายของอีกฝ่ายย่ำแย่สาหัสจริงๆ

เยี่ยนชิงอวี้พยักหน้า “ได้”

จนกระทั่งออกมาจากจวนตระกูลลั่ว ฉู่จวินถิงมองหญิงสาวที่นั่งหันข้างให้ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ เจ้ามีความลับมากมายเท่าไรกันแน่?”

ซ่งรั่วเจินในชาติก่อนไม่รู้เรื่องพวกนี้ชัดๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอุปนิสัยในตอนนี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้ากับซ่งรั่วเจินในตอนนั้นเป็นคนละคนกัน

“หม่อมฉันกับท่านอ๋องเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ท่านย่อมไม่ได้รู้จักหม่อมฉันดีทุกด้าน แต่ตอนนี้ก็ได้รู้แล้วมิใช่หรือเพคะ?”

ซ่งรั่วเจินไม่ล่วงรู้ความคิดของฉู่จวินถิง แต่รอจนถึงตอนที่พี่รองเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิ เรื่องนี้ย่อมปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว

จะว่าไปแล้ว นางเฝ้ารอการแสดงออกในการสอบฤดูใบไม้ผลิของพี่รองมากทีเดียว ไม่รู้ว่าหากได้เห็นว่าพี่รองหายดีเป็นปกติแล้ว พวกฉินเซี่ยงเหิงที่คิดร้ายต่อพี่รองจะมีสีหน้าอย่างไรกันนะ?