ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 233

“ซ่งอี้อันจะเข้าร่วมการสอบการสอบฤดูใบไม้ผลิงั้นหรือ? มิใช่ว่าสองตาเขามืดบอดไปแล้วหรือ? แล้วจะเข้าสอบได้อย่างไร?”

“ข้าดูแล้วดวงตาของซ่งอี้มีประกายเช่นปกติ มิได้เหมือนคนตาบอดแต่อย่างใด หรือช่วงนี้เขาจะรักษาจนหายดีขึ้นมาแล้ว?”

ทุกคนต่างจ้องมองซ่งอี้อันอย่างละเอียด ก่อนนี้พวกเขาไม่ได้สังเกต บัดนี้เมื่อมองให้ชัด ก็พบว่าซ่งอี้อันเดินเข้ามาเองโดยไม่ได้มีผู้ใดคอยช่วยประคอง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ประกายในดวงตาฉินเซี่ยงเหิงฉายแววตกตะลึง เรื่องนี้สั่นสะเทือนเขาไม่น้อยทีเดียว!

ก่อนนี้หมอตั้งมากหน้าหลายตาก็ตรวจกันแล้ว ว่าดวงตาของซ่งอี้อันไม่อาจรักษาให้หายได้แล้ว บัดนี้เขากลับเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิได้ เช่นนั้นเขาจะทำอย่างไร?

“พี่อี้อัน ดวงตาของท่านหายดีแล้วหรือ?”

จ้าวซูหว่านมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตะลึงงัน จ้องมองชายหนุ่มอ่อนโยนประดุจหยกตรงหน้า เขายังคงมีท่าทีโดดเด่นเป็นสง่าอยู่เช่นเคย

หวนนึกถึงครั้งหนึ่งที่นางเคยหลงใหลในซ่งอี้อัน ในหมู่ผู้คนมากมายเขากลับเป็นดวงดาราที่สว่างไสวสุกใสกว่าใครอื่น แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงไปพันพัวอยู่กับฉินเซี่ยงเหิงเข้าเสียได้...

หลังหมั้นหมายกับสกุลฉินแล้ว นางก็ได้เห็นธาตุแท้ของฉินเซี่ยงเหิงอย่างชัดเจน และตระหนักได้ถึงความแตกต่างระหว่างพวกเขาสองคนว่ามากมายเพียงใด

ฉินเซี่ยงเหิงไม่ใช่คนดีอะไร!

ในวันที่เรื่องราวถูกเปิดเผยก็เพียงแต่ปัดความรับผิดชอบ โวยวายใหญ่โตว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของตน ทั้งยังกล้าจะให้นางไปทำแท้งต่อหน้าทุกๆ คน

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าคุยกันดิบดีแล้วว่าจะแต่งนางเป็นภรรยา บัดนี้กลับให้นางเป็นเพียงอนุภรรยา กลับกันยังให้อวิ๋นซีหว่านเป็นภรรยาเอก ล้วนเป็นการดูถูกนางเป็นอย่างยิ่ง!

ไม่เพียงเท่านั้น ฉินเซี่ยงเหิงยังคอยแต่จะตำหนิติเตียนนาง โยนความรับผิดชอบทั้งหมดมาให้กับนาง

การใช้ชีวิตในสกุลฉินในแต่ละวัน ทรมานเสียจนวันหนึ่งยาวนานราวนับปี

ซ่งอี้อันเหลือบมองจ้าวซูหว่านจังหวะหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าเมื่อเห็นนางเขากลับตกใจขึ้นมา

สีหน้าของฉินเซี่ยงเหิงประเดี๋ยวสดประเดี๋ยวซีด เพื่อการสอบฤดูใบไม้ผลิในครั้งนี้ เขาก็นำเอาเรียงความที่ซ่งอี้อันเคยเขียนมาท่องจำเสียจนจำได้ขึ้นใจได้ตั้งนานแล้ว

แต่เมื่อซ่งอี้อันก็เข้าร่วมการสอบ เช่นนั้นเขาจะต้องทำอย่างไรดี?

“ซวงซวง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เจ้าบอกไม่ใช่หรือว่าฝันเห็นข้าคว้าอันดับหนึ่ง?”

ฉินเซี่ยงเหิงอดวิตกขึ้นมาไม่ได้ ตั้งแต่เหตุเรื่องเงินในครั้งก่อน ฉินซวงซวงก็อวดอ้างสรรพคุณของตนกับผู้คนไปทั่ว ทั้งยังตอกย้ำกับฉินเซี่ยงเหิงว่าครั้งนี้จะคว้าอันดับหนึ่งในการสอบมาได้ ทำให้ทุกคนในสกุลฉินต่างก็ดีอกดีใจกันมาก

ฉินซวงซวงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน “ข้า...ข้าเองก็ไม่รู้”

ทั้งๆ ที่ในชาติที่แล้วดวงตาของซ่งอี้อันก็ไม่เคยรักษาหายได้ และยิ่งไม่มีโอกาสเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิ

เหตุใดบัดนี้ทุกสิ่งอย่างจึงได้ไม่เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นในอดีต?

“ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?” ฉินเซี่ยงเหิงเอ่ยถามด้วยความกังวล