ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 255

“เมื่อครู่นี้แม่นางซ่งใช้พลังกายไปจนหมดสิ้นเพื่อช่วยเหลือไป๋ฮูหยินจึงเป็นลม ข้ากำลังจะพานางไปหาหมอหลวง” ฉู่จวินถิงกล่าว

“หา...หาหมอหลวง?” หลินจือเยว่งุนงง ไม่ใช่ถลาเข้าซบอก แต่เป็นลมจริงๆ งั้นหรือ?

ฉินซวงซวงก็อึ้งไปเช่นกัน หันไปมองเหอเซียงหนิงโดยสัญชาตญาณ “เจ้าบอกว่าตระกูลซ่งกับตระกูลสวีจะหมั้นหมายกันแล้วไม่ใช่หรือ?”

คราวก่อนสวีฮูหยินแสดงออกว่าชมชอบซ่งรั่วเจินต่อหน้าคนมากมาย นอกจากนี้ สวีเฮ่ออันยังจำเพาะเชิญซ่งรั่วเจินไปล่องเรือด้วยกัน นางไม่ได้เพิ่งจะได้ยินเหอเซียงหนิงมาปรับทุกข์ให้ฟังเป็นครั้งแรก คำพูดคำจาบอกชัดว่าการหมั้นหมายเป็นเรื่องแน่นอนไปแล้ว จึงคิดว่าวันนี้เป็นโอกาสดีในการเปิดโปงซ่งรั่วเจิน

ถ้าสองครอบครัวยังไม่ได้หมั้นหมาย สิ่งที่พูดมาเมื่อครู่นี้ก็กลายเป็นการใส่ร้ายน่ะสิ?

ความร้อนตัววาบผ่านแววตาเหอเซียงหนิง นางอธิบายว่า “ข้าได้ยินว่าตระกูลสวีอยากหมั้นหมายจริงๆ นะ จึงอยากให้คุณชายสวีได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนางก่อนจะหมั้นหมายกัน”

ฉินซวงซวงได้ยินดังนั้นก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้า ก่อนนี้นางถามยืนยันแล้ว เห็นเหอเซียงหนิงยืนยันหนักแน่น นางถึงได้วางแผนเย็นวันนี้ขึ้นมา

ไม่เพียงแต่ทำให้ความปรารถนาอยากเป็นหงส์โบยบินไปเกาะเบื้องสูงของซ่งรั่วเจินดับวูบ พวกตนยังจะได้มีชื่อเสียงดีงาม แต่ตอนนี้ซ่งรั่วเจินยังบริสุทธิ์ ส่วนคนที่โชคร้ายกลับเป็นพวกตน!

ขณะกำลังคุยกันอยู่ คนสกุลไป๋ก็ทยอยเดินออกมา เห็นว่าหน้าจวนสกุลซ่งกลับมีคนมารวมตัวกันมากมายขนาดนี้ ทุกคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ

“ฉู่อ๋อง จะพาแม่นางซ่งไปหาหมอหลวงไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ? เหตุใดยังไม่ไปอีกเล่า?”

ไป๋เฉิงหงถามอย่างอดไม่ได้ สถานการณ์ตรงหน้าแปลกประหลาดเกินไปแล้ว!

ฝ่ายพวกหลินจือเยว่เห็นคนสกุลไป๋ทยอยเดินออกมา ดวงตาก็ฉายแววประหลาดใจอย่างมาก

นี่เป็นนัดพบสองต่อสองที่ฉินซวงซวงพูดเสียที่ไหน?

“แต่เจ้ากลับวางแผนร้ายคอยซ้ำเติม ใส่ร้ายเจินเอ๋อร์ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”

ไป๋เฉิงหงขมวดคิ้ว ในอดีตหลินจือเยว่เป็นถึงขุนนางที่มีอิทธิพลคนใหม่ในราชสำนัก แต่ตอนนี้กลับสูญเสียตำแหน่งหน้าที่การงาน ดูจากพฤติกรรมก็รู้แล้วว่าเป็นคนโง่คนหนึ่ง!

ไม่ว่าฉู่อ๋องจะพอพระทัยซ่งรั่วเจินจากใจจริง หรือเป็นแค่เพียงความสนใจชั่วคราว แต่การที่เต็มพระทัยอุ้มนางก็เพียงพอจะพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพิเศษแตกต่างออกไป

คนที่มีสมองหน่อยก็ควรประจบเอาใจซ่งรั่วเจิน มิฉะนั้นไปล่วงเกินฉู่อ๋องก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ!

“เรื่องวันนี้ พวกข้าทุกคนเป็นพยานได้ แม่นางซ่งเป็นลมเพราะช่วยเหลือภรรยาข้า คนทั้งสกุลไป๋ล้วนซาบซึ้งในบุญคุณของนาง จะปล่อยให้พวกเจ้ามาใส่ร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร?”

หลินจือเยว่ถลึงตาใส่ฉินซวงซวงด้วยโทสะจากความอับอาย “ดูเรื่องงามหน้าที่เจ้าทำซิ!”