ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 261

เมื่อรถม้าจอดสนิทดีแล้ว ซ่งจืออวี้ก็รีบตรงเข้าทำความเคารพฉู่จวินถิง “ท่านอ๋อง กระหม่อมมารับน้องหญิงห้าพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่จวินถิงพยักหน้าพลาง มองไปยังหญิงสาวข้างกาย “เช่นนั้นเจ้ากลับไปก่อนเถิด”

“หม่อมฉันทูลลาเพคะ”

ซ่งรั่วเจินตอบรับไปคำแล้วหมุนตัวเดินออกมา

“จริงสิ เรื่องนั้นมิต้องรีบร้อนไป อย่างไรก็ระวังไว้เป็นดี” ฉู่จวินถิงกำชับไปอีกครั้งด้วยไม่อาจวางใจ

“หม่อมฉันทราบดีเพคะ ขอบพระทัยท่านอ๋อง”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า เห็นชายหนุ่มไม่มีสิ่งใดจะพูดแล้วจึงขึ้นรถม้าไปกับซ่งจืออวี้โดยไม่ได้เหลียวหลังอีก

คืนนี้เรื่องราวมากมายประเดประดัง หากเป็นวันปกตินางคงได้เข้านอนไปนานแล้ว

ฉู่จวินถิงมองตามแผ่นหลังคล่องแคล่วว่องไวของนางไป เขาเม้มริมฝีปากแล้วหัวเราะเบาๆ แม่นางผู้นี้จากไปรวดเร็วดีแท้!

อวิ๋นหยางสังเกตปฏิกิริยาของผู้เป็นนายตนอย่างรอบคอบ ในใจเกิดความตกตะลึง

ปกติแล้วจะมีก็แต่ภาพแม่นางมองตามหลังท่านอ๋องอยู่ไกลๆ มีหรือจะได้เห็นภาพท่านอ๋องมองตามหลังแม่นางคนใดจากไปเช่นนี้?

“ท่านอ๋อง ทรงชอบพอคุณหนูซ่งอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?” อวิ๋นหยางลองเชิงถาม

ฉู่จวินถิงเพียงเหลือบมองเขาไปที ความเยียบเย็นที่แผ่ซ่านออกมาเปี่ยมด้วยอานุภาพกดดัน ทว่าอวิ๋นหยางเห็นว่าท่านอ๋องไม่ได้ห้ามปรามไม่ให้เขาพูดต่อ ก็เข้าใจได้ในทันที

“วันนี้คุณชายสวีสารภาพความในใจต่อหน้าผู้คนมากมาย ข้าน้อยเห็นว่ากระทั่งซ่งฮูหยินก็ยังดูพออกพอใจในตัวเขาอยู่ไม่น้อย”

“หลังคุณหนูซ่งช่วยสวีฮูหยินตามเจอบุตรสาวกลับคืนมาได้ สกุลสวีและสกุลซ่งก็สนิทชิดใกล้กันมากยิ่งขึ้น ยิ่งมีสองมารดาคอยเป็นสะพาน ก็นับได้ว่าสำเร็จสมประสงค์ไปครึ่งทางแล้ว”

“หากท่านอ๋องชอบพอคุณหนูซ่ง คงต้องเร่งหน่อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

อวิ๋นหยางรู้สึกกังวลแทนท่านอ๋องของตน ตลอดหลายปีมานี้ ไม่เคยพบเคยเห็นท่านอ๋องสนใจไยดีแม่นางผู้ไหนเลยแม้แต่สักคน

บัดนี้ได้พบก็ว่าไม่ง่ายดายแล้ว จะปล่อยพลาดคลาดกันไปได้อย่างไร!

“เจินเอ๋อร์ วันนี้เจ้าเองก็ได้ยินที่คุณชายสวีว่าแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร?”

หลิ่วหรูเยียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม บัดนี้สวีเฮ่ออันทรงอิทธิพลกว่าก่อนหน้านี้อยู่มาก อีกทั้งสวีฮูหยินก็ยังพอใจในตัวเจินเอ๋อร์

หากแต่งออกไป คิดดูแล้วอย่างไรก็คงไม่ลำบาก

“ท่านแม่ ข้าพบหน้าคุณชายสวีเพียงไม่กี่ครั้งเอง ยังเร็วเกินไปนักที่จะพูดเรื่องเช่นนี้”

ซ่งรั่วเจินโบกไม้โบกมือ สองมือจับประคองอยู่บนไหล่ของนางนำทางกลับไปยังห้อง “นี่ก็ดึกมากแล้ว ท่านแม่กลับไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”

หลิ่วหรูเยียนหัวเราะเบาๆ “ได้ๆ ๆ แม่จะกลับไปพักผ่อนแล้ว แต่เรื่องนี้เจ้าต้องเริ่มคิดใส่ใจได้แล้ว”

“สวีเฮ่ออันเป็นบุรุษที่ดีอย่างหาตัวจับยากนัก หากเจ้าเองก็มีใจชอบพอ ก็จงอย่าได้ปล่อยให้หลุดมือไป”

ซ่งรั่วเจินคิดอยากจะบอกว่านางไม่มีความคิดจะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาเลยแม้แต่น้อย ทว่าหากพูดออกไป ก็เกรงว่าคืนนี้มารดาตนคงจะไม่ได้หลับได้นอนแล้ว จึงตอบกลับไปส่งๆ แทน

“ท่านแม่รีบไปพักผ่อนเถิด ข้าเองก็ง่วงเต็มทีแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ”