ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 264

“ข้าไม่ได้สั่งการผู้ใดไปลงมือ” ลั่วหวยเฉิงได้ฟังคำถามจากมารดาและน้องชายตนแล้วส่ายหัวปฏิเสธ “น่าจะเป็นซ่งเยี่ยนโจวเสียมากกว่า”

จบประโยค เยี่ยนชิงอวี้และลั่วหวยหลี่ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน สีหน้าเต็มด้วยความแปลกใจ “ซ่งเยี่ยนโจวหรือ?”

“เรื่องนี้นอกเสียจากพวกเราก็มีเพียงซ่งเยี่ยนโจวที่รู้ เขาจัดการเรื่องราวมิมีขาดตกบกพร่อง คงจะเพราะคาดเดาได้ว่าเหยาจิ่นเฉิงจะคว้าเอาเรื่องนี้เป็นโอกาสจึงได้ชิงลงมือตัดหน้าเสียก่อน”

“นอกจากเขาแล้ว คงมิอาจเป็นใครอื่นได้แล้ว”

ลั่วหวยเฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ เขารู้จักซ่งเยี่ยนโจวมานานนมแล้ว ย่อมรู้ดีว่านิสัยของเขาเป็นเช่นไร เพียงดูวิธีการก็มองออกได้แล้วว่าใช่เขาหรือไม่

“ข้าก็คิดอยู่เชียวว่าผู้ใดกันลงมือได้รวดเร็วกว่าข้าเสียอีก ที่แท้ก็เป็นพี่เยี่ยนโจว เช่นนั้นก็มิน่าแปลกแล้ว”

ลั่วหวยหลี่หัวเราะขึ้น ตั้งแต่ความเข้าใจผิดได้คลี่คลายลงแล้ว ความขุ่นข้องหมองใจของเขาก็มลายหายไปด้วยเช่นกัน ยามนี้เมื่อได้รู้ว่าเขาปกป้องพี่หญิงรองเช่นนี้ ความรู้สึกยิ่งดีมากขึ้นไปอีก

“ท่านแม่ มิได้ให้น้องหญิงรองแต่งกับเหยาจิ่นเฉิงจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว เห็นได้ชัดจากเรื่องนี้แล้วว่าเหยาจิ่นเฉิงหาใช่คนที่คู่ควรไม่”

เรือนคิ้วลั่วหวยเฉิงขมวดมุ่น ก่อนนี้เหยาจิ่นเฉิงวางตัวเป็นสุภาพชนจิตใจดีงาม ต่อหน้าพวกเขากิริยาท่าทีมีแต่จะสำรวม อีกทั้งสองปีมานี้ชื่อเสียงข้างนอกก็ไม่เลวเลย

หลังภรรยาของเขาเสียชีวิตลงแล้ว ผู้คนก็ต่างยกย่องเขาเป็นสามีที่ดี เสียก็แต่ภรรยาชะตาหญิงงามอาภัพ จากไปไวอย่างน่าเสียดาย

เดิมเห็นเหยาจิ่นเฉิงเป็นคนรักถนอมภรรยาโดยแท้พวกเขาจึงรับพิจารณา ทว่าบัดนี้เมื่อเขาไม่ได้มาครอบครองก็กลับเลือกทำลายทิ้งเสียแสดงให้เห็นชัดว่าจิตใจต่ำช้ามากเพียงใด

เทียบกันแล้ว ซ่งเยี่ยนโจวนั้นจิตใจสูงส่งกว่าเขาไม่รู้ตั้งกี่เท่าตัว

เยี่ยนชิงอวี้พยักหน้า อดผวาหวาดขึ้นมาภายในใจไม่ได้ “ก่อนนี้ข้ามองผิดไปแล้วจริงๆ ผู้คนต่างชื่นชมเหยาจิ่นเฉิงปฏิบัติต่อภรรยาคนก่อนเป็นอย่างดี ข้าจึงคิดว่าเมื่อเขามีใจสู่ขอชิงอิน ก็คงดูแลนางได้ดีเช่นกัน”

“บัดนี้เห็นพฤติกรรมเช่นนี้ของเขาแล้ว มิอาจไว้วางใจฝากฝังได้จริงๆ”

“ข้าก็บอกแล้วว่าเหยาจิ่นเฉิงมิใช่คนดีอะไร ปกติที่เห็นล้วนเป็นเพียงการแสดงตบตา ข้าคิดว่าครั้งที่พี่หญิงรองตกน้ำ มิแน่ว่าอาจเป็นฝีมือเขาก็เป็นได้!”

“ซ่งรั่วเจินกับเหอเซียงหนิง พวกสมควรตาย! นางกล้าดียังไงลากข้าให้จมลงไปด้วย หากข้าได้เจออีกครั้งย่อมไม่ปล่อยนางไปแน่!”

ฉินซวงซวงกำหมัดแน่น ซ่งรั่วเจินไม่ใช่เหยื่อของผู้คนเฉกเช่นในอดีตอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งยังมีฉู่อ๋องและสกุลซ่งคอยหนุนหลัง กลายเป็นไมยราพที่ยากจะถอนล้างถอนโคนจัดการได้อย่างง่ายๆ แล้ว

ทั้งๆ ที่ชาติที่แล้วนางเป็นเพียงลูกพลับนิ่มที่จะบีบก็ตายจะคลายก็รอดแท้ๆ นางเคยทนทุกข์ทรมานในจวนโหวมากกว่าชาตินี้เสียด้วยซ้ำ แต่กลับไม่เคยร้องป่าวกล่าวทุกข์กับผู้ใด เหตุใดถึงวันนี้จึงได้เปลี่ยนไปราวพลิกฝ่ามือเช่นนี้ได้เล่า?

ตามแผนการเดิมของนาง สิ่งที่นางคิดคำนวณเอาไว้ดิบดี ในวันนี้กลับกลายเป็นผิดพลาดไปเสียทุกอย่าง!

หลินจือเยว่นอนราบอยู่บนตั่ง บาดแผลทั่วทุกที่ล้วนเจ็บปวดเกินทน เมื่อวานกางเกงที่ถอดออกก็ถึงขั้นอาบชโลมไปด้วยเลือด ถึงยามนี้กระทั่งเคลื่อนขยับตัวก็ไม่อาจทำได้แล้ว

“หากมิใช่เพราะเจ้าไม่ดูตาม้าตาเรือให้ดีแล้วพาข้าออกไปก่อเรื่อง มีหรือจะมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้?”

“ซวงซวง หรือในใจของเจ้ายังมีฉู่อ๋องอยู่ จึงได้รีบร้อนไม่ดูสถานการณ์ให้ดีจนตามไปเช่นนั้น?”Top of FormBottom of Form