ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 286

ตอนหลินจือเยว่มาถึงก็ได้ยินน้ำเสียงเสียดสีของสวี่ซืออี้พอดี จิตใจที่เดิมทียังมีความหวังอยู่บ้างพลันดิ่งวูบลงในชั่วพริบตา

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง!

ซวงซวงไม่ได้กลับมาทั้งคืน ที่แท้ก็ไปมั่วสุมกับชายอื่น ทั้งยังถูกจับชู้ได้คาเตียง!

กู้อวิ๋นเวยถึงกับหน้ามืด คิดไม่ถึงเลยว่าซวงซวงจะทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ ครอบครัวของนางขายหน้าไม่เหลือชิ้นดีแล้ว!

ฉินซวงซวงมองดูเงินหนึ่งพันตำลึงตรงหน้า เพียงรู้สึกว่าถูกหยามเกียรติจนถึงที่สุด ความบริสุทธิ์และชื่อเสียงของนางมีค่าแค่หนึ่งพันตำลึงเนี่ยนะ?

เหยาจิ่นเฉิงสมควรตาย! ซ่งรั่วเจินสมควรตาย!

ถ้าไม่ใช่เพราะสองคนนี้ ตนเองคงไม่ตกต่ำถึงขั้นนี้!

ขณะนางกำลังจะเอ่ยปากก็เห็นหลินจือเยว่ตรงเข้ามาหาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว “ฉินซวงซวง เจ้าทำแบบนี้กับข้าได้อย่างไร!”

หลินจือเยว่โกรธจัด ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน ท่าทางเหมือนจะชักดาบออกมาสังหารคนเสียเดี๋ยวนั้น!

ฉินซวงซวงร้อนรนเสียแล้ว

“ท่านพี่ ท่านฟังข้าอธิบายก่อน เรื่องไม่ได้เป็นแบบที่ท่านคิด ข้าถูกพวกเขาทำร้าย!”

“คืนวานข้าเดินบนถนนอยู่ดีๆ ก็ถูกคนของเหยาจิ่นเฉิงทำให้สลบ พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เป็นเช้าวันนี้แล้ว ข้าไม่ได้เต็มใจจริงๆ นะ!”

ฉินซวงซวงร้องไห้ด้วยท่าทางน่าสงสาร ตั้งแต่ตื่นเช้ามาเห็นว่าคนข้างหมอนคือเหยาจิ่นเฉิงนางก็ราวกับถูกน้ำเย็นราดรดศีรษะ ต่อจากนั้นก็ถูกคนจับชู้ ถูกแม่สามีทุบตี ถูกเหยาฮูหยินทุบตี

ไม่มีใครเชื่อคำพูดของนาง เหยาจิ่นเฉิงและเหยาฮูหยินยิ่งรีบร้อนโยนความผิดมาให้นาง ทำให้นางมีปากยากอธิบาย

กู้อวิ๋นเวยได้ยินว่าเรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลัง ในใจก็เริ่มมีความหวังขึ้นมา

“ซวงซวง เจ้าบอกแม่มา ตกลงเรื่องเป็นมาอย่างไรกันแน่ แม่จะเรียกร้องความเป็นธรรมให้เจ้าแน่นอน!”

“ท่านแม่!” ฉินซวงซวงโถมเข้าหาอ้อมอกกู้อวิ๋นเวยพลางร้องห่มร้องไห้ “เป็นพวกเขา พวกเขาทำร้ายข้า!”

สวี่ซืออี้มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เรื่องราวทำนองนี้นางเคยเห็นมาไม่น้อยจึงจัดการได้ชำนาญยิ่งนัก แต่คิดไม่ถึงว่าคราวนี้จะถูกคนจับได้คาหนังคาเขาจนทุกคนรับรู้กันหมด

“เหยาฮูหยิน พวกท่านเจตนาย่ำยีความบริสุทธิ์ของคนอื่น ข้าไม่มีทางปล่อยพวกท่านไปแน่!” กู้อวิ๋นเวยเอ่ยเสียงกร้าว

ไม่ว่าอย่างไร เรื่องนี้ก็ต้องผลักความรับผิดชอบไปให้สกุลเหยา ไม่อย่างนั้นซวงซวงขายหน้าคนอื่นก็แล้วไปเถอะ แต่สกุลฉินของพวกนางยังจะต้องขายหน้าไม่เหลือชิ้นดี ไม่รู้ว่าถ้าท่านแม่ทัพรู้เรื่องแล้วจะโกรธกริ้วถึงเพียงไหน

สวี่ซืออี้ได้ยินดังนั้นก็ล่วงรู้เจตนาของกู้อวิ๋นเวยได้ในทันที นางยิ้มเย็นเอ่ยว่า “ฉินฮูหยิน เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าท่านบอกว่าใครผิด คนนั้นก็ต้องเป็นคนผิดหรอกนะ”