ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 303

ซ่งอี้อันมองผ่านสีหน้าน้องหญิงของตนก็หยั่งเดาได้หลายส่วน ทั้งสองคนปิดบังไว้อย่างดีดุจกระดาษติดหน้าต่างไร้ช่องโหว่ เพียงแต่มองจากสีหน้าของน้องหญิงห้าแล้ว ไม่คล้ายไม่สนใจเลยเสียทีเดียวใช่หรือไม่?

หากสองคนมีใจให้กัน ฉู่อ๋องเป็นคนยอดเยี่ยมหาได้ยากยิ่งคนหนึ่งอย่างแท้จริง แต่เขาสูงศักดิ์เป็นถึงองค์ชายสาม ในภายภาคหน้าเป็นไปได้มากว่าจะได้สืบทอดบัลลังก์

เขาได้ยินมาว่าฮองเฮามีพระประสงค์จับคู่ถังเสวี่ยหนิงบุตรีของอัครมหาเสนาบดีถังให้แก่เขา น้องหญิงของตน...ทางสายนี้ลำบากนัก!

“ข้าเพียงเห็นว่าเจ้าคล้ายไม่กลัวฉู่อ๋อง แปลกใจจึงถามๆ ดูเท่านั้น” ซ่งอี้อันยิ้มน้อยๆ มิได้พูดมาก

หลังคนทั้งจวนซ่งได้รู้ว่าซ่งอี้อันได้อันดับหนึ่งก็รีบแขวนโคมแดงจุดเทียนแดง ภายในเรือนทั้งสี่ทิศล้วนคือเสียงแสดงความยินดี ครึกครื้นไม่เลว

ช่วงเช้าประกาศผล คนมาแสดงความยินดีไม่ขาดสาย คนสนิทไม่สนิทล้วนหาทางมาให้ได้สักเที่ยวหนึ่ง ต่อให้ไม่รู้จักก็หาทางฝืนนับญาติแม้ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย

ครอบครัวลั่วกั๋วกงมาแสดงความยินดีด้วยตนเอง บัดนี้ความสัมพันธ์ของสองตระกูลนับว่าเปิดเผย กลับมาเหมือนก่อนแล้ว

“หลายวันมานี้ชิงอินอาการดีขึ้นแล้วกระมัง? ข้าเห็นสีหน้านวลแดงขึ้นมากแล้ว”

หลิ่วหรู่เยียนยิ้มกว้างขณะมองลั่วชิงอิน หลายวันก่อนยามได้พบนางที่จวนลั่วกั๋วกง ใบหน้าเล็กมีสีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ชวนให้คนปวดใจโดยแท้

“นี่ต้องขอบคุณรั่วเจินมาก นับตั้งแต่ได้กินยาของรั่วเจิน ร่างกายของชิงอินดีมากขึ้นเรื่อยๆ”

“ของบำรุงที่ส่งให้พวกเราครั้งก่อน พวกเรากินเข้าไปหลายเม็ดสีหน้าก็ดีขึ้นมากเรื่อยๆ เดิมทีข้าอายุมากแล้วร่างกายไม่แข็งแรง บัดนี้กลับไม่เป็นไรแล้ว”

เยี่ยนชิงอวี้พูดชมไม่ขาดปาก สายตายามทอดมองซ่งรั่วเจินเปี่ยมความชื่นชอบ

“น่ากลัวว่าภายในเมืองหลวงหาคนมาเทียบเทียมได้ไม่กี่คน แม่นางหร่วนชมชอบก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ข้าได้ยินมาว่าแม่นางหร่วนคนนี้อุปนิสัยอ่อนโยน เชื่อฟังใจดีมีเมตตา เป็นคนมีความรู้คนหนึ่ง”

เยี่ยนชิงอวี้และหลิ่วหรูเยียนรู้จักกันมานานหลายปี ล้วนเห็นเด็กเหล่านี้เติบโต มองออกว่าเด็กสกุลซ่งสองสามคนนี้ล้วนโดดเด่น

ซ่งเยี่ยนโจวไม่ต้องพูดถึง อายุยังน้อยก็ได้เป็นหัวหน้าราชองครักษ์บูรพา เปล่งประกายท่ามกลางคนหนุ่มสาวในเมืองหลวง

เจ้าใหญ่และเจ้ารองหนึ่งคนบู๊หนึ่งคนบุ๋น ล้วนโดดเด่น

“ก่อนนี้ข้าไปไหว้พระที่วัดเคยได้พบแม่นางหร่วนมาก่อน ตอนนั้นข้ากังวลใจ เกือบล้มลง”

“แม่นางคนนี้ไม่เพียงประคองและกำชับข้าให้ระมัดระวัง ยังมอบธูปคลายกังวลให้ข้าอีกด้วย เพียงมองดูก็รู้ว่าเป็นแม่นางที่ดีคนหนึ่ง”