ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 310

ซ่งอี้อันเห็นเถียนเจียวเจียวพูดจาเหลวไหล ขมวดคิ้วแน่น มีคนรู้เรื่องจี้หยกนี้ไม่น้อย

เมื่อแรกตอนฮูหยินผู้เฒ่าเถียนยังอยู่ เคยมอบจี้หยกนี้ให้เถียนเจียวเจียว แสดงให้เห็นถึงความโปรดปรานที่มีต่อนาง

แม้ว่าจี้หยกมรดกตกทอดล้ำค่ามาก แต่ก็ไม่ถึงกับทุกคนต่างรู้กันอย่างถ้วนทั่ว ความนัยที่แท้จริงคือจี้หยกมรดกตกทอดนี้แสดงให้เห็นว่าเครื่องประดับของสกุลเถียนในเมืองหลวงส่งต่อให้แก่นาง

ยามข่าวนี้แพร่ออกไป คนต่างพากันตกตะลึงไม่น้อย ลอบสะท้อนใจเถียนเจียวเจียวได้รับความโปรดปรานจากสกุลเถียนไม่ผิดไปดังคาด

บัดนี้จี้หยกรับสืบทอดจากบรรพบุรุษหายไปแล้ว เห็นได้ชัดว่ามิได้มีเจตนาต่อเรื่องนี้

ซ่งรั่วเจินฟังนิทานที่เถียนเจียวเจียวแต่งขึ้น นึกสะท้อนใจเลื่อมใสอย่างสุดระงับ คนเหล่านี้หนึ่งคนต่อหนึ่งคนล้วนแต่งเรื่องเก่งไม่ผิดไปดังคาด

เพื่อทำให้ทุกคนเชื่อคำพูดนาง แม้แต่นิทานเช่นนี้ก็สามารถแต่งออกมาได้

“หร่วนเนี่ยนถัง เจ้าจะปรักปรำข้าเยี่ยงไร ข้าไม่ใส่ใจ ขอเพียงเจ้าช่วยข้าหาจี้หยกกลับมาได้ก็พอ!” เถียนเจียวเจียวพูดอย่างมีโทสะ

หร่วนเนี่ยนถังย้อนคิดถึงเหตุการณ์ก่อนเถียนเจียวเจียวตกน้ำ กลับไม่เห็นจี้หยกอะไรบนคอนาง เอ่ยออกมา

“ตอนนั้นเจ้ามิได้ใส่จี้หยก เป็นไปได้หรือไม่ว่าวางไว้ที่อื่น?”

“เจ้าพูดเหลวไหล! ข้าใส่จี้หยกติดตัวอยู่ตลอด ไฉนเลยจะสามารถวางไว้ที่อื่นได้ ไม่เชื่อเจ้าก็ถามพวกแม่นางหยางได้ ว่าก่อนนี้เห็นข้าใส่จี้หยกหรือไม่!”

พวกแม่นางสองสามคนที่ถูกเอ่ยถึงต่างพากันพยักหน้าสีหน้าซับซ้อน ก่อนนี้พวกเขาเห็นจี้หยกของเถียนเจียวเจียวจริง

เพราะจี้หยกนี้แสดงให้เห็นว่าฐานะของนางในสกุลเถียนไม่ธรรมดา ดังนั้นปกติยามออกจากบ้านจึงอยากโอ้อวด ก่อนนี้พวกเขาเคยเห็นจริงนั้นล่ะ

แต่ตอนนี้คอนางกลับว่างเปล่า จี้หยกหายไปแล้วจริงๆ

“ก่อนนี้ท่านย่าเอ็นดูข้าที่สุด หากจี้หยกหายไป ข้ายังมีหน้ากลับไปอีกหรือ?”

“ไม่เป็นไร เรื่องนี้เกิดขึ้นในจวนพวกเรา ย่อมต้องทำให้กระจ่าง” ซ่งอี้อันรับคำ

เถียนเจียวเจียวเห็นซ่งอี้อันช่วยหร่วนเนี่ยนถัง ไม่สบอารมณ์ขึ้นภายในใจระลอกหนึ่ง พูดอย่างโมโห “เป็นนางทำจี้หยกข้าหายไป ก็ต้องให้นางเป็นคนหามา! ข้าอยากให้นางกระโดดลงไปหา!”

“เถียนเจียวเจียว เจ้าอย่าได้เลยเถิดเกินไปนักเลย!”

หร่วนเนี่ยนถังโมโหแล้ว เดิมทีนางก็ว่ายน้ำไม่เป็น จะกระโดดลงไปหาได้อย่างไร?

“เจ้าทำของข้าหายไปก็ต้องชดใช้ ต่อให้สูบน้ำออกมา ข้าก็จะให้เจ้าไปหาในโคลน!” เถียนเจียวเจียวโมโหร้อนใจแย่แล้ว

“เจ้า!” หร่วนเนี่ยนถังโมโหมาก

ซ่งรั่วเจินรับชมละครเงียบๆ ครู่หนึ่ง นับว่าได้เห็นความเหลวไหลของเถียนเจียวเจียวแล้ว