ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 362

“ท่านกล้าตบข้า! ท่านถือสิทธิ์อะไรตบข้า?”

สีหน้าซ่งปี้อวิ๋นแดงจัด โมโหถลันขึ้นมาต้องการฉีกหน้าซ่งรั่วเจิน ฉู่จิ่นหวยส่งสัญญาณทีหนึ่ง บ่าวน้อยข้างกายก็ขวางคนไว้แล้ว

“ซื่อจื่อ ญาติผู้น้องของข้าไม่รู้มารยาทล่วงเกินท่าน ข้าสั่งสอนแทนไปแล้ว ท่านโปรดระงับโทสะด้วยเจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินทำความเคารพพลางพูด

ถ้อยคำนี้พูดออกมาแล้ว ดวงตาซ่งปี้อวิ๋นเบิกกว้าง ไอโทสะในตอนแรกหายวับไปในทันใด กลายเป็นเหลือเชื่อระคนว้าวุ่น

“อะไรนะ? เขาคือซื่อจื่อ?”

ชายที่ไม่เคยพบหน้ามาก่อนตรงหน้าคนนี้ถึงขั้นเป็นซื่อจื่อ?

ใคร่ครวญครู่หนึ่ง ทั้งเสื้อผ้าที่สวมใส่และรัศมีสูงศักดิ์ อีกทั้งยังแปลกหน้ามาก นี่ก็คือซื่อจื่อไม่ใช่หรือ?

ก่อนหน้านี้ทุกคนล้วนไม่เคยพบซื่อจื่อมาก่อน ย่อมมองไม่ออก เมื่อครู่นางคิดเพียงว่าซ่งรั่วเจินรู้จักจะต้องไม่ใช่คนดีอะไร ถึงขั้นลืมความเป็นไปได้นี้ไป!

“เมื่อครู่เจ้าพูดเหลวไหลไม่น่าฟังจริงๆ ยังไม่รีบขอขมาซื่อจื่ออีก?”

ซ่งรั่วเจินเหล่มองซ่งปี้อวิ๋นแวบหนึ่ง แม้พูดว่านับตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย นางเพิ่งเคยพบหน้าญาติผู้น้องเป็นครั้งแรก แต่ภายในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกลับรู้ว่าญาติผู้น้องคนนี้ลึกล้ำด้านใด

ที่ผ่านมาเพียงได้พบหน้า ก็พูดหยาบคายอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง ไม่ว่าคำพูดหยาบคายอะไรก็พูดออกมาได้

สกุลซ่งเฉกเช่นเดียวกัน สองฝ่ายกลับแตกต่างกันเช่นนี้ เพียงซ่งปี้อวิ๋นตัวโง่งมถูกคนใช้เป็นเครื่องมือโจมตีผู้อื่นก็สามารถมองออกได้

คราวนี้ซ่งปี้อวิ๋นไม่ใส่ใจเรื่องซ่งรั่วเจินตบตนเองอีก รีบคุกเข่าลง

“ซื่อจื่อ ข้ามีตาแต่ไร้แวว ล่วงเกินซื่อจื่อแล้ว ซื่อจื่อโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ”

ฉู่จิ่นหวยไม่สนใจซ่งปี้อวิ๋น หันหน้าเอ่ยถามบ่าวน้อย “นี่คือจวนสกุลซ่งแห่งใด? ได้รับคำเชิญเป็นแขกหรือไม่?”

ทว่า...ยุแหย่คนอื่นก็ช่างเถอะ แต่ยุแหย่ครอบครัวนาง ต่อให้ซ่งจิ่งเซินเป็นคนคลั่งรัก นางก็จะตบจนคนได้สติ!

ฉู่จิ่นหวยเห็นเคอหยวนจื่อยอมรับผิดแล้ว ขมวดคิ้วอย่างรำคาญ “เจ้ารู้ว่าเป็นความผิดของเจ้า ยังไม่รีบจัดการให้เรียบร้อยอีกหรือ?”

“มาเป็นแขกบ้านคนอื่น ถึงขั้นยังพาคนนอกเข้ามาด้วย ดูท่าแล้วเจ้าเองก็ไม่มีมารยาทเช่นกัน”

เคอหยวนจื่อชะงัก มองฉู่จิ่นหวยอย่างตกตะลึง ภายในสายตาเปี่ยมความรู้สึกเหลือเชื่อ

นางเป็นฝ่ายขอขมาก่อนแล้ว เหตุใดซื่อจื่อยังบีบคั้นคนเช่นนี้?

“ไม่เข้าใจภาษาคนหรือ? หรือว่าเจ้าอยากไสหัวไปกับนาง?”

ฉู่จิ่นหวยเผยสีหน้ารังเกียจ “นี่คือกินข้าวบ้านตนไม่ได้ ก็คิดทำทุกวิธีเพื่อมากินข้าวบ้านคนอื่น? หากไม่มีอะไรให้กินจริงๆ ก็ไม่เป็นไร ฉางชิง ใส่ข้าวให้นางนำติดไปเล็กน้อยด้วย”