ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 365

จากนั้น เพียงนั่งลงก็สังเกตเห็นสายตาหลายคู่ หนึ่งในนั้นก็คือสายตาของถังเสวี่ยหนิง

ไม่เพียงแค่ถังเสวี่ยหนิง แม่นางคนอื่นสองสามท่านเองก็ทอดสายตามองนางอย่างดูเบา โอหังอย่างเห็นได้ชัด

ซ่งรั่วเจิน “...” นี่คือกำลังวางมาดโอหังหรือ?

“แม่นางซ่ง เมื่อครู่ข้าได้ยินมาว่าเจ้าและซื่อจื่อสนทนากันอย่างออกรสออกชาติ หรือว่าก่อนหน้านี้เจ้ารู้จักกับซื่อจื่อ?”

ถังเสวี่ยหนิงเลิกคิ้ว ลอบเยาะหยันภายในใจ ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าซ่งรั่วเจินมีศักดิ์ศรี เห็นหลินจือเยว่สู่ขอภรรยาหลวงลำดับทัดเทียมกันจึงถอนหมั้น

บัดนี้ได้เห็นนางเกี้ยวพาฉู่อ๋องก่อน ตอนนี้ก็เริ่มเกี้ยวพาซื่อจื่อ นี่คือต้องการแต่งกับคนระดับสูง ก็ไม่ดูตนเองบ้างว่ามีฐานะเยี่ยงไร คู่ควรหรือไม่!

ซ่งรั่วเจินได้ยินก็ปรายตามองเคอหยวนจื่อนิ่งๆ แวบหนึ่ง เมื่อครู่ยามนางสนทนากับซื่อจื่อ มีเพียงเคอหยวนจื่อและซ่งปี้อวิ๋นรู้เรื่อง ซ่งปี้อวิ๋นถูกไล่ออกไปแล้ว เหลือเพียงนางเท่านั้น

ดูท่าแล้วในช่วงเวลานี้ เคอหยวนจื่อเล่าเรื่องออกไปแล้ว ความเร็วนับว่าว่องไวมากทีเดียว!

เคอหยวนจื่อสังเกตเห็นสายตาของซ่งรั่วเจิน หลบสายตาอย่างประหม่า ลอบร้อนตัวภายในใจ

ทั้งๆ ที่ไม่พบกันเพียงช่วงเวลาหนึ่ง เหตุใดนางมีแรงกดดันรุนแรงเพียงนี้เล่า?

“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ข้าและซื่อจื่อรู้จักกัน” ซ่งรั่วเจินรับคำ

เดิมทีถังเสวี่ยหนิงจงใจเยาะหยัน ทุกคนต่างรู้ว่าซื่อจื่อเพิ่งตามหากลับมาได้ไม่นาน ยิ่งไปกว่านั้นเพราะสิ่งที่ได้เผชิญมาก่อนหน้านี้ ร่างกายจึงไม่แข็งแรงมาก ดังนั้นจึงพักรักษาตัวภายในจวนอยู่ตลอด ไม่ออกมาพบคน

จากนั้นซ่งรั่วเจินถึงขั้นพูดว่ารู้จักกันก่อนหน้านี้ นี่รู้จักกันได้เยี่ยงไร?

“ดูท่าแล้วเจ้ามักทำเรื่องพรรค์นี้กระมัง? หาไม่แล้วไฉนเลยจะคุ้นชินเพียงนี้ พูดไปแล้วคล้ายเจ้าเคยทำมาก่อนกระนั้น?”

สีหน้าเจี่ยงเหวินจิ้งดำทึบทึม “ข้าไม่มีวันทำเรื่องน่ารังเกียจพรรค์นี้!”

“ใช่แล้ว เหวินจิ้งของพวกเราไม่เหมือนเจ้า นางไม่มีวันใช้วิธีการอันธพาลพรรค์นี้!”

“พวกเจ้าได้ชื่อว่าอันธพาลมิใช่หรือ?”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้ว ยกมุมปากยิ้มเยาะหยัน สายตาเริ่มกวาดมองจากเจี่ยงเหวินจิ้งสองสามคนนั้น เอ่ยปากอย่างรังเกียจ

“ได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าพวกเจ้าก็คือคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มีอำนาจมากที่สุด เห็นใครแล้วไม่พอใจก็รวมหัวกันพูดว่าร้าย บังคับจนแม่นางท่านนั้นร้องไห้ วันนี้ได้เห็น ไม่ผิดไปจากข่าวลือเลยสักกระผีก!”