ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 371

“ข้าคร้านจะพูดกับเจ้าแล้ว!”

เคอหยวนจื่อรู้จักนิสัยของเมิ่งชิ่นดี ทั้งที่เป็นสตรีแท้ๆ แต่กลับมีนิสัยราวบุรุษ หัวแข็งซะไม่มี!

“รั่วเจิน เจ้ากับข้ารู้จักกันมาหลายปีขนาดนี้ เจ้าคิดว่าข้าจะทำร้ายเจ้างั้นหรือ?”

คิ้วซ่งรั่วเจินเลิกขึ้นเล็กน้อย เคอหยวนจื่อเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าตนเองจะช่วยพูดให้? แค่เพราะว่านางทำให้พี่สี่ลุ่มหลงหัวปักหัวปำอย่างนั้นหรือ?

“พี่สี่ของเจ้าคงใกล้จะกลับมาแล้วสินะ? เขามีนิสัยชัดเจนที่สุดแล้ว ข้ากับเจ้ารู้จักกันมาหลายปี แล้วจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร?”

“ข้ากลับเห็นว่าเจ้ากำลังทำร้ายข้ามากกว่า ไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้ที่ซ่งปี้อวิ๋นล่วงเกินซื่อจื่อจนถูกขับไล่ไป เจ้าอยู่ด้วยก็รู้เห็นทั้งหมดเลยไม่ใช่หรือ?”

“แล้วทำไมตอนที่พวกเขาถาม เจ้าไม่บอกว่าเจ้ากับซ่งปี้อวิ๋นก็อยู่ด้วย แต่พูดถึงแค่ข้าคนเดียว? เจ้าก็ลองอธิบายมาสิ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่”

เคอหยวนจื่อเบิกตาโพลง ซ่งรั่วเจินบ้าไปแล้วหรือ? นี่คิดจะแตกหักกับนางหรือไร?

นางไม่กลัวว่าซ่งจิ่งเซินจะตำหนินางเพราะเรื่องนี้งั้นหรือ?

สิ้นเสียงซ่งรั่วเจิน ทุกคนจึงทราบว่าขณะที่ซ่งรั่วเจินสนทนากับซื่อจื่อ เคอหยวนจื่อกับซ่งปี้อวิ๋นก็อยู่ตรงนั้นด้วย?

แบบนี้มันจงใจบิดเบือนชัดๆ เลยไม่ใช่หรือ?

เมิ่งชิ่นกุมจุดอ่อนเอาไว้ทันที กล่าวว่า “เจ้ายังจะพูดว่าเจ้าไม่มีเจตนาร้ายอีก? ก่อนหน้านี้เจ้าไม่พูดถึงเลยด้วยซ้ำ พูดราวกับว่าซ่งรั่วเจินกับซื่อจื่อมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากระนั้น”

“จุ๊ๆ วิธีการของเจ้าช่างแยบยลเหลือเกินนะ!”

“ข้า ข้า...” เคอหยวนจื่อร้อนใจ “ตอนนั้นข้าแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ผู้ใดจะไปรู้ว่าพวกเขาจะเอาเรื่องนี้ไปปั้นน้ำเป็นตัว?”

นางกล่าวพลางมองไปทางซ่งรั่วเจิน กล่าวด้วยสีหน้าจริงใจว่า “เรื่องนี้ข้าทำผิดจริงๆ เป็นเพราะปี้อวิ๋นพูดจาผิดไปจนไปล่วงเกินซื่อจื่อ ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าขายหน้า ตอนที่พูดจึงไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้”

นางย่อมไม่ถือสาถ้าเคอหยวนจื่อจะคุกเข่าอยู่แล้ว อย่าว่าแต่คุกเข่า ต่อให้โขกศีรษะสักหลายทีนางก็ไม่ถือสา ทว่าตอนนี้อยู่กลางงานเลี้ยงในจวนเซียงอ๋อง

ถ้าปล่อยให้เคอหยวนจื่อคุกเข่าให้พวกนางต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ หากลือกันออกไปเกรงว่านางกับซ่งรั่วเจินคงได้แบกรับชื่อเสียว่าวางอำนาจข่มเหงคนอื่น ป่าเถื่อนไร้เหตุผล

ขณะที่นางร้อนใจจะเข้าไปห้ามนั่นเอง ซ่งรั่วเจินกลับขวางนางเอาไว้

เมิ่งชิ่นมองไปทางซ่งรั่วเจินโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นนางค่อยๆ เอ่ยปากขึ้นมาว่า “แม่นางเคอ เจ้าพร่ำพูดว่าไม่ทำร้ายข้า ข้าถึงได้ถามเจ้าว่าเหตุใดจึงทำเช่นนี้”

“เจ้าก็พูดเองว่าพวกเรารู้จักกันมาหลายปี ข้าจะมีความเคลือบแคลงใจไม่ได้เลยหรือ? ก็แค่คำถามประโยคเดียวเท่านั้นเอง เจ้ากลับร่ำร้องว่าจะคุกเข่า ทำเหมือนข้ารังแกเจ้ากระนั้น”

“เจ้าทำเรื่องที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดไป ข้าแค่ถามสักคำก็ไม่ได้เลย?”

ซ่งรั่วเจินตีหน้าซื่อ “ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าคุกเข่าเสียหน่อย จู่ๆ เจ้ามาคุกเข่าให้ข้าทำไม?”