ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 388

ซ่งรัวเจินมองเห็นท่าทีตอบสนองของสองแม่ลูกเคอหยวนจื่ออยู่ในก้นบึ้งของสายตา แววตาปรากฎแววเยาะหยัน ใบหน้ากลับประดับยิ้มบางๆ

“เมื่อคืนได้ยินว่าแม่นางเคอและคุณชายชวีหมั้นหมายกัน คิดได้ว่าพี่สี่ของข้าเคยสร้างความรำคาญให้แม่นางเคอมาก่อน นี่จึงกินไม่ได้นอนไม่หลับ”

“รบกวนแม่นางเคอมอบของออกมาตอนนี้เลยเถอะ พวกเราทั้งสองฝ่ายจะได้นับต่อหน้าทุกคน จบปัญหาโดยเร็ว”

พูดถ้อยคำนี้อย่างใจกว้างผ่าเผย นี่มิใช่ตระหนักถึงสกุลซ่ง แต่ตระหนักถึงสกุลเคอ

เดิมที อีกสามบ้านของสกุลเคอได้ยินนายหญิงเคอพูดว่าให้มาเป็นพยานการตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างเคอหยวนจื่อและซ่งจิ่งเซินพร้อมกัน แต่ยังเกิดความสงสัยอย่างสุดระงับ

ตกลงนายหญิงเคออุปนิสัยเยี่ยงไรพวกเขาไม่ใช่ไม่รู้ มองแล้วคล้ายอ่อนโยนใจกว้าง แต่กลับใจร้ายมาก

หลายปีมานี้ ซ่งจิ่งเซินส่งของมาให้มากมากอย่างแท้จริง พวกเขาเห็นแล้วก็อิจฉาตาแดง อีกทั้งยังคิดว่าเคอหยวนจื่อมีวาสนา ไม่ต้องเสียสละสิ่งใด กลับสามารถทำให้ซ่งจิ่งเซินเอาอกเอาใจได้

คิดไม่ถึงบัดนี้เพื่อแต่งงานกับสกุลชวี บ้านใหญ่ยินดีคืนของออกมา เห็นได้ว่าตัดสินใจแล้ว

นึกถึงตรงนี้ อีกสามบ้านลอบวางแผนภายในใจ ในเมื่อยินดีเฉือนเนื้อทิ้ง ก็ย่อมต้องสร้างชื่อเสียงให้โด่งดังออกไปถึงจะถูก!

“ข้าว่าแล้วเชียวพี่หญิงใหญ่เรียกพวกเรามาทำอันใด ที่แท้ก็เพื่อคืนของสกุลซ่งนี่เอง!”

“พูดไปแล้วก็เป็นเช่นนั้น เดิมทีก็ไม่ยินดีรับไว้ ครั้งนี้คืนไปได้ก็ดี หลีกเลี่ยงมิให้คนใจแคบเหล่านั้นคิดว่าพวกท่านเกิดความคิดต้องการแสวงหาผลประโยชน์จากพวกเขา!”

“วันนี้พวกเราสองฝ่ายล้วนเป็นพยานร่วมกัน คืนของทั้งหมดโดยไม่ขาดไปแม้ชิ้นเดียว หยวนจื่อของพวกเราเป็นแม่นางที่ดีคนหนึ่ง ไม่มีวันเป็นคนละโมบในเงินทอง!”

เห็นได้ชัดว่าถ้อยคำนี้โจมตีซ่งรั่วเจิน ทว่านางกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

“ไม่จำเป็นแล้ว วันนี้ตั้งใจเชิญคนมามากเพียงนี้ก็เพื่อเป็นพยาน มีคำใดต้องการพูดก็พูดให้ชัดเจนที่นี่เสียเลย” ซ่งจิ่งเซินไม่หวั่นไหว

เคอหยวนจื่อบีบผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น รอยยิ้มบนใบหน้าเกือบรักษาไว้ไม่อยู่ พูดว่า “อย่างไรเสียพวกเราก็เป็นสหายกัน ไฉนเลยจะต้องโวยวายจนจบไม่ลงเช่นนี้ เข้าไปคุยกันในบ้านดีหรือไม่?”

ซ่งจิ่งเซินเกิดโทสะขึ้นมาในทันใด นางต้องการเอาเปรียบเขา ก็จะพูดวาจาน่าฟังเอาอกเอาใจ

อยู่ต่อหน้าคนมากเพียงนี้ย่อมไม่สามารถพูดออกไปได้ จะต้องอยู่เพียงลำพังจึงจะสามารถพูดดีๆ ได้

ซ่งรั่วเจินแสร้งเอ่ยถามอย่างสงสัย “แม่นางเคอ เจ้ามีอันใดไม่สามารถพูดออกมาโดยตรง ต้องเข้าไปพูดในห้องให้ได้ด้วยหรือ?”

“เมื่อวานเจ้าพูดอย่างชัดเจนว่าไม่อยากให้คนเข้าใจผิด ประเดี๋ยวเจ้าจะเสื่อมเสียชื่อเสียง วันนี้กลับต้องการให้ชายหญิงเข้าไปพูดเพียงลำพังในห้อง ไม่แปลกเกินไปหน่อยหรือ?”