ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 389

“ใช่แล้ว แม่นางคนหนึ่งอ้าปากเรียกบุรุษคนหนึ่งเข้าห้อง หน้าไม่อาย!” ซ่งจืออวี้พูดแขวะ

เคอหยวนจื่อโมโหแทบตายแล้ว ทำได้เพียงมองทางซ่งจิ่งเซินอย่างโศกเศร้า นางไม่เชื่อหรอกว่าชายคนนี้จะหักใจทำกับนางเช่นนี้ได้!

“จิ่งเซิน ข้า...”

“ไม่ต้องพูดมากแล้ว” ซ่งจิ่งเซินยกมือตัดบทสนทนาของนาง “เดิมทีพวกเราก็ไม่เกี่ยวข้องกัน พูดไม่ได้ว่ามีเยื่อใย นำของออกมาเถอะ”

ซ่งจืออวี้เท้าเอว พูดว่า “พวกเจ้าเป็นอะไรไป? พวกเรากำลังรออยู่นะ หรือจะให้พวกเรายืนเสียเวลาเช่นนี้?”

คนบ้านรองสกุลเคอพูดออกมาอย่างสุดระงับ “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านรีบนำของออกมาเถอะ!”

“ดูท่าทางวางอำนาจบาตรใหญ่ของพวกเขา หากท่านยังไม่นำของออกมา นั่นต้องถูกตราหน้าว่าพวกเราละโมบในสิ่งของของพวกเขาแน่ ก็ไม่ดูบ้างว่าสกุลเคอของพวกเราเป็นตระกูลเยี่ยงไร ไฉนเลยจะละโมบสิ่งเหล่านี้?”

นายหญิงเคอร้อนใจ หันมองเคอหยวนจื่ออย่างโมโห “วิธีที่เจ้าพูดเล่า?”

เคอหยวนจื่อ “...” วิธีของนางต้องเข้าห้องก่อนจึงจะสามารถใช้ได้

ซ่งรั่วเจินเยาะหยันออกมา “แม่นางเคอ เจ้าคงไม่วางแผนพาพี่สี่ข้าเข้าห้อง จากนั้นใช้วาจาหว่านล้อมเหมือนที่ผ่านมา จะได้ให้เขาเป็นฝ่ายยอมแพ้หรอกกระมัง?”

คนกลุ่มนี้ของสกุลซ่งไฉนเลยจะไม่เข้าใจ หากอีกฝ่ายยินดีคืนจริง ก็คงไม่อ้ำอึ้งพูดไม่ออกเช่นนี้

ซ่งจืออวี้เห็นคนเหล่านี้ต้องการเบี้ยวหนี้ โมโหขึ้นมาระลอกหนึ่ง

“เมื่อวานพวกเจ้าพูดเองกับปากต่อหน้าคนมากเพียงนั้น ตอนนี้คิดจะเบี้ยวหนี้ พวกเจ้าสกุลเคอหน้าไม่อายเพียงนี้เชียวรึ?”

“ไม่แน่ว่าซ่งรั่วเจินอาจกำลังก่อความวุ่นวาย ก่อนหน้านี้นางใช้จ่ายกับสกุลหลินไปมากเพียงนั้น บัดนี้กลับเสียดายเงินขึ้นมาแล้ว ให้พวกเราคืนทั้งหมดกลับไป!”

เคอหยวนจื่อโมโหเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นซ่งรั่วเจินริเริ่มก่อน ซ่งจิ่งเซินรักนางหัวปักหัวปำ ไม่มีวันเปลี่ยนไปโดยไร้สาเหตุ เหลือก็เพียงเหตุผลนี้แล้ว!

“เช่นนั้นตอนนี้จะทำเยี่ยงไร?” นายหญิงเคอปวดใจมาก

“ทำได้เพียงคืนของกลับไปก่อน รักษาชื่อเสียงของตระกูล หลังรับมือเรียบร้อยแล้วข้าค่อยไปพูดกับจิ่งเซินดีๆ” เคอหยวนจื่อใคร่ครวญพลางพูด

“แต่สิ่งของของพวกเราไม่พอเสียหน่อย!”

“วางใจเถอะ เขาไม่มีวันตัดขาดพวกเรา” เคอหยวนจื่อยังมั่นใจในตนเองเต็มเปี่ยมดังเดิม ซ่งจิ่งเซินไม่มีวันใจร้ายกับนางเพียงนี้!