ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 410

ซ่งรั่วเจินสังเกตเห็นรอยตบบนใบหน้าอวิ๋นเนี่ยนชูก็รู้สึกโกรธแค้นแทนสหายสนิท

ใต้เท้าอวิ๋นลำเอียงรักพวกอวิ๋นซีหว่านสองแม่ลูกมาโดยตลอด แม้ว่าอวิ๋นเนี่ยนชูจะเป็นบุตรีภรรยาเอก แต่กลับไม่ได้รับความรักใคร่เอ็นดูเท่าอวิ๋นซีหว่าน

บัดนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น พวกอวิ๋นซีหว่านหมายมั่นปั้นมือให้อวิ๋นเฉิงเจ๋อแต่งงานกับนาง

เดิมนั้นความสัมพันธ์ระหว่างอวิ๋นเฉินเจ๋อกับอวิ๋นเนี่ยนชูก็มีข้อจำกัดมากมายอยู่แล้ว ยามนี้มาเกิดเรื่องเช่นนี้อีกก็ยิ่งตึงมือกว่าชาติที่แล้วมากนัก

“รั่วเจิน เจ้าว่าข้าควรทำอย่างไรดี?” อวิ๋นเนี่ยนชูดวงตาแดงเรื่อ “ในใจท่านพ่อไม่มีลูกสาวอย่างข้าอยู่ด้วยซ้ำ ในสายตาท่านพ่อ ข้า ญาติผู้พี่รวมถึงท่านแม่เทียบกับพวกนั้นไม่ได้เลยสักนิด!”

“ญาติผู้พี่ของเจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่? เขามีท่าทีอย่างไร?”

“ท่านพ่อเพิ่งมาพูดเรื่องนี้กับท่านแม่วันนี้ ญาติผู้พี่ออกไปข้างนอกยังไม่กลับมา คิดว่าคงยังไม่รู้”

“ญาติผู้พี่กตัญญูมาโดยตลอด เขาคิดมาตลอดว่าถ้าไม่ได้ท่านพ่อท่านแม่รับเลี้ยงเขา แค่เขามีชีวิตก็ลำบากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเรียนหนังสือหรือรับราชการ ข้ากลัวว่า...”

อวิ๋นเนี่ยนชูลดสายตาลง นางพลันนึกเสียใจอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้นางควรบอกความในใจให้มารดารู้ตั้งนานแล้ว แต่เพราะกลัวว่าในใจญาติผู้พี่ไม่มีนางจึงไม่เคยบอกมารดา

ยามนี้อวิ๋นซีหว่านเป็นคนเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน นอกจากนางจะพลาดโอกาสไปแล้ว ตอนนี้ถ้าพูดออกมายังจะถูกพวกนั้นเอาไปพูดว่าจงใจแย่งชิงกับอวิ๋นซีหว่าน

ซ่งรั่วเจินได้ยินแล้วกลับไม่กังวลใจมากนัก

“เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ ญาติผู้พี่ของเจ้าสอบได้ที่สองในการสอบฤดูใบไม้ผลิ ทั้งยังเป็นคนฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร แม้เขาจะกตัญญู แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าบอกให้เขาแต่งงานกับใครก็แต่งกับคนนั้น ไม่อย่างนั้นช่วงนี้มีคนมาทาบทามมากมายขนาดนั้น เขายังสามารถปฏิเสธไปทั้งหมดเลยไม่ใช่หรือ”

ในนิยาย อวิ๋นเฉิงเจ๋อไม่ได้แต่งงาน หลังจากอวิ๋นเนี่ยนชูตายไปแล้วยังมุ่งมั่นแก้แค้นเพื่อนาง

แม้อุปสรรคตรงหน้าจะคลี่คลายได้ยาก แต่นางมั่นใจว่าอวิ๋นเฉิงเจ๋อไม่มีทางแต่งงานกับอวิ๋นซีหว่าน

น้อยครั้งนักที่อวิ๋นเนี่ยนชูจะได้เห็นซ่งรั่วเจินจริงจังเช่นนี้ นางที่กระวนกระวายใจอยู่ หลังจากได้ฟังคำพูดอีกฝ่ายก็สงบเยือกเย็นขึ้นหลายส่วน

“เจ้าพูดถูก เป็นข้าร้อนใจเกินไปเอง”

“เรื่องแบบนี้คนนอกมักเห็นชัดเจน เจ้าร้อนใจก็เป็นเรื่องธรรมดา” ซ่งรั่วเจินพูดปลอบ

อวิ๋นเนี่ยนชูกุมมือซ่งรั่วเจิน “ข้ารู้สึกตลอดเวลาว่าช่วงนี้เจ้าเปลี่ยนไปมาก บอกไม่ถูกว่าไม่เหมือนเดิมตรงไหน แต่เจ้าที่เป็นแบบนี้ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจมาก”

“เคยพลาดไปแล้วจึงได้รับบทเรียนน่ะสิ” ซ่งรั่วเจินรินน้ำชาให้อวิ๋นเนี่ยนชูยิ้มๆ “ยามนี้อวิ๋นซีหว่านก่อเรื่องถึงขั้นนี้ ชื่อเสียงป่นปี้ไปแล้ว เรื่องนี้มีผลกระทบต่อเจ้าหรือไม่?”

อย่างไรเสียก็เป็นลูกสาวที่ครอบครัวเดียวกันเลี้ยงมา หนึ่งในนั้นก่อเรื่องแบบนั้นได้ ทุกคนก็จะคิดว่าการอบรมสั่งสอนไม่เข้มงวด กลัวว่าลูกสาวคนอื่นของตระกูลอวิ๋นก็เป็นเหมือนอวิ๋นซีหว่าน