ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 425

อวิ๋นซีหว่านเห็นสถานการณ์แล้วก็พุ่งชนขอบเตียง “เกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้น อนาคตของลูกก็ไม่เหลือแล้ว มิสู้ให้ข้าตายไปเสียเลยเถอะ!”

“ซีหว่าน!”

อนุอวิ๋นรีบเข้าไปห้ามอวิ๋นซีหว่าน “ซีหว่านเอ๋ย เจ้าคือชีวิตของแม่นะ! หากเจ้าตาย ข้าก็ไม่ขอมีชีวิตอยู่แล้ว!”

ภายในสายตาอวิ๋นหงหล่างสะท้อนแววลังเลแวบหนึ่ง เขาเองก็รู้ว่าเรื่องนี้แย่มากอย่างแท้จริง ครู่ต่อมาหันมองจางเหวิน “ฮูหยิน เจ้าว่าเรื่องนี้...”

“อย่าแม้แต่จะคิด!”

ภายในสายตาจางเหวินเปี่ยมความรังเกียจ “เฉิงเจ๋อเป็นลูกของพี่สาวข้า เลี้ยงดูอยู่ข้างกายข้ามานานหลายปี คล้ายลูกชายข้าก็มิปาน”

“เขาพยายามด้วยตนเอง มีชื่อติดอยู่บนกระดาน อนาคตจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน เรื่องแต่งงาน ข้าก็จะให้เขาแต่งกับคุณหนูสูงศักดิ์ที่คู่ควร!”

“ฮูหยิน เจ้าเป็นภรรยาเอก อิงตามหลักการแล้วซีหว่านเองก็เป็นลูกสาวของเจ้า อวิ๋นเฉิงเจ๋อเพียงลำบากใจเล็กน้อยเท่านั้น หรือว่าเจ้ายังทนมองซีหว่านตายได้กระนั้น?”

อวิ๋นหงหล่างพูดเนิบๆ “หากเจ้าคิดว่าทำผิดต่อเฉิงเจ๋อ ถึงตอนนั้นเตรียมสินเดิมมากหน่อยเป็นเช่นไร?”

จางเหวินมองบุรุษตรงหน้า พูดถ้อยคำเหล่านี้ได้อย่างเลือดเย็น ยังวางแผนทำเพื่ออวิ๋นเฉิงเจ๋อ กลับรู้สึกขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูก

“นายท่าน เดิมทีข้าคิดว่าดีชั่วอย่างไรพวกเราสามีภรรยาก็ยังให้เกียรติกัน แต่ท่านคิดยัดเยียดสิ่งสกปรกให้เฉิงเจ๋อ ทำให้พวกเราขยะแขยง เช่นนั้นก็อย่าโทษข้าไร้เยื่อใยเลย!”

“นี่กำลังปรึกษากันดีๆ มิใช่หรือ? เรื่องในวันนี้เป็นอุบัติเหตุ เหตุใดเจ้าพูดว่านางเป็นสิ่งสกปรกเล่า? นี่พูดเกินไปแล้วกระมัง!”

จางเหวินแค่นหัวเราะเสียงเย็นทีหนึ่ง “คำพูดไม่น่าฟังยิ่งกว่านั้นข้ายังไม่ได้พูดออกไปเลยนะ ตกลงเรื่องในวันนี้เป็นเช่นไร พวกเราต่างรู้ดีอยู่เต็มอก!”

“ท่านดูท่าทางของซีหว่าน ไม่ได้ถูกวางยาสลบหรือถูกวางยาพิษ หากนางไม่ยินยอมก็ร้องตะโกนออกมาเลยได้ หรือว่าสาวใช้แม่นมภายนอกจะยังไม่ได้ยิน?”

“แผนต่ำช้าที่ตนทำไว้ล้มเหลวจึงอย่างพลิกสถานการณ์ คิดว่าข้าโง่ไปแล้วกระมัง?”

“เรื่องในวันนี้ หากพวกท่านไม่ใช้เรื่องพรรค์นี้มาทำให้พวกเราขยะแขยง พวกเรายังสามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ปิดปากให้สนิทได้ แต่หากพวกท่านจะทำให้พวกเราขยะแขยงให้ได้ ก็อย่าโทษข้าพังทุกอย่างลงไปเลย!”

“ข้าอดทนต่อพวกท่านมานานมากแล้ว ท่านหลงอนุฆ่าภรรยา ปีนั้นยังไม่แต่งกับข้าก็คบหากับอนุอวิ๋นแล้ว หลังข้าแต่งเข้ามาถึงได้รู้ความจริง ไม่มีโอกาสเสียใจภายหลังนี่ถึงยอมกล้ำกลืนฝืนทน!”

“เดิมทีคิดว่าชีวิตก็จะผ่านไปเช่นนี้ ไม่ข้องเกี่ยวกันก็ช่างเถอะ ทว่าท่านไม่ใช่ไม่รู้วิธีที่หลายปีมานี้อนุอวิ๋นใช้ทั้งในที่ลับและที่แจ้ง”

“บัดนี้พวกท่านบีบคั้นจนข้าต้องทำลายทุกอย่างให้พังลงไป ข้าเองก็ไม่ขอทนแล้ว!”

“อวิ๋นหงหล่าง พวกเราหย่ากัน!”

ดวงตาทั้งสองข้างของจางเหวินเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ในที่สุดก็พูดสิ่งที่เก็บไว้ภายในใจมาอย่างเนิ่นนานออกไป

จากนั้น อวิ๋นหงหล่างที่กำลังโมโหได้ยินถ้อยคำนี้แล้วก็ตกตะลึงเหม่อไป สายตาว้าวุ่นขึ้นมา “ฮูหยิน มีเรื่องใดก็คุยกันดีๆ จู่ๆ ก็หย่ากันทำอะไร?”

ขณะเดียวกัน อวิ๋นเฉิงเจ๋อและสหายร่วมสำนักหลายท่านกำลังยืนอยู่ภายนอกประตู ได้ยินทุกเรื่องข้างในอย่างชัดเจน...