ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 465

เมื่อซ่งเยี่ยนโจวกับซ่งจืออวี้ลงมือโดยมีซ่งอี้อันกับซ่งจิ่งเซินคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ ในไม่ช้าก็สังหารไปได้หลายคน ขณะเดียวกันก็เหลือผู้รอดชีวิตไว้สองคน มีสองคนที่หนีไปได้

ฉู่เทียนเช่อถูกแทงที่อกหนึ่งกระบี่ เลือดไหลย้อมอาภรณ์ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวหมดสติล้มลงไป

อาการของฉู่อี้ชวนดีกว่าบ้าง แต่ก็ได้แผลน้อยใหญ่มาไม่น้อย สีหน้าเผือดขาว

ในเวลาเดียวกันนั้น ซ่งรั่วเจินกับฉู่จวินถิงก็มาถึงบริเวณใกล้เคียงแล้ว

เมื่อมาเห็นภาพนี้ ทั้งคู่ก็ ‘ประหลาดใจ’ อย่างมาก

ฉู่จวินถิงตามไปจับสองคนที่หนีไปได้อย่างรวดเร็ว ซ่งรั่วเจินส่งเชือกให้อย่างเอาใจใส่

“ต้องเก็บคนเป็นๆ เอาไว้ กลับไปเค้นหาตัวการเบื้องหลัง”

“เจ้าพูดถูก” ฉู่จวินถิงพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง

คนทั้งสองคุมตัวมือสังหารเดินมาทางนี้ก็เห็นฉู่เทียนเช่อหมดสติ ฉู่อี้ชวนก็แลดูอ่อนแออย่างมาก

“องค์ชายใหญ่ ท่านไม่เป็นไรกระมัง? พวกกระหม่อมจะส่งท่านกลับไปเดี๋ยวนี้” ซ่งเยี่ยนโจวกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ฉู่อี้ชวนมองสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยตรงหน้าก็ไม่รู้เลยว่าควรพูดอย่างไรดี แค้นใจนักที่ไม่สามารถจัดการพวกคนตรงหน้าหนักๆ สักยก!

แล้วมองซ่งรั่วเจินกับน้องสามของตนเอง ทันใดนั้นเขาพลันไม่เข้าใจว่าทั้งสองมีจุดมุ่งหมายใดกันแน่

น้องสามคงไม่ได้เสียสติถึงขั้นจงใจวางกับดักพวกเขาเพื่อให้ตระกูลซ่งได้รับตำแหน่งสำคัญหรอกนะ

ทันทีที่พวกเขาบอกเล่าสถานการณ์ออกมา อนาคตของน้องสามกับตระกูลซ่งก็จะถึงคราวจบสิ้น อีกฝ่ายไม่มีทางทำเรื่องโง่งมถึงขั้นนี้

เขาจะต้องใคร่ครวญเลศนัยของเรื่องนี้ให้ดี

ด้วยเหตุนี้ ฉู่อี้ชวนจึงพยักหน้าโดยไม่แสดงท่าทีผิดปกติออกมา “วันนี้ขอบใจพวกเจ้ามากที่ยื่นมือช่วยเหลือ ถ้าไม่มีพวกเจ้า เกรงว่าข้ากับน้องรองคงไม่รอดแล้ว”

“ผ่านมาเจอเหตุร้ายย่อมต้องช่วยเหลือเป็นธรรมดาเพคะ” ซ่งรั่วเจินเอ่ยพร้อมยิ้มบาง

“ก่อนหน้านี้ข้าเตือนเจ้าแล้ว โอกาสวันนี้สำคัญยิ่งนัก”

“มีแต่ต้องสร้างความชอบในวันนี้ข้าถึงจะมีโอกาสผงาดขึ้นมาอีกครั้ง เจ้าไปมีเรื่องเวลาไหนไม่มี ดันเลือกไปมีเรื่องเอาวันนี้ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า โอกาสอะไรก็ไม่เหลือแล้ว!”

น้ำเสียงหลินจือเยว่แฝงการตะคอกอย่างพลุ่งพล่านใจ การกล้ำกลืนความอัปยศอดสูในช่วงที่ผ่านมาแทบทำให้เขาเป็นบ้า คาดหวังว่าวันนี้จะสามารถลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง

ตอนนี้ไม่เหลืออะไรทั้งนั้น!

เขาใช้สองมือจับไหล่ฉินซวงซวงเขย่าไม่หยุด “ข้าทำอะไรผิดต่อเจ้างั้นรึ เจ้าถึงได้ทำร้ายข้าแบบนี้?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ตอนนี้ข้าคงยังเป็นหลินโหว ไม่ถึงขั้นต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น ต้องมองสีหน้าคนอื่นไปเสียทุกเรื่องแบบนี้ เจ้าทนเห็นข้าได้ดีอีกครั้งไม่ได้เลยงั้นรึ?”

ฉินซวงซวงไม่เคยเห็นหลินจือเยว่เป็นเช่นนี้มาก่อน ความลนลานวาบผ่านแววตา

“จือเยว่ ท่านอย่าทำให้ข้ากลัวสิ วันนี้ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ ท่านดูไม่ออกหรือไรว่าซ่งรั่วเจินจงใจวางอุบายข้า?”