ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 476

“หากเรื่องนี้มีเงื่อนงำอยู่จริง เหอเซียงหนิงเองก็น่าสงสารเกินไปแล้วกระมัง!”

“นี่คือบีบคั้นคนให้ตาย จะต้องได้รับความทุกข์ใจอย่างหนักเป็นแน่ ซ่งรั่วเจินโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!”

กลุ่มคนต่างชี้หน้าบริภาษขึ้นมาระลอกหนึ่ง ฉินซวงซวงลอบลำพองใจภายในใจ เพื่อทำให้ชื่อเสียงซ่งรั่วเจินเสื่อมเสีย นางวางแผนทั้งหมดไว้อย่างดีแล้ว!

ฉู่จวินถิงเหลียวมองคนที่เป็นผู้นำของกลุ่มคน ออกคำสั่งผู้อยู่ใต้อาณัติ “จับตามองคนเหล่านั้นอย่างใกล้ชิด ห้ามมิให้หลุดรอดไปได้แม้คนเดียว”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

“ไม่ต้องกังวล คนเหล่านี้น่าจะถูกซื้อตัวไว้แล้ว จงใจพูดเช่นนี้ อีกเดี๋ยวสอบสวนอย่างละเอียดก็จะรู้ผล”

สุ้มเสียงฉู่จวินถิงมั่นใจมาก สอบสวนคนเหล่านี้ เดิมทีก็ไม่ต้องใช้วิธีการมากมายอะไร เพียงถามอย่างไม่ตั้งใจก็สามารถรู้ได้

ซ่งรั่วเจินเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “ท่านอ๋องไม่สงสัยหม่อมฉันเลยหรือ?”

“เหตุใดข้าต้องสงสัยเจ้าด้วย?” ฉู่จวินถิงสุขุมสงบนิ่ง “ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อแรกเหอเซียงหนิงทำกับเจ้าเยี่ยงไร ข้าเข้าใจทั้งหมดแล้ว”

“ยิ่งไม่ต้องพูดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือเจ้า ต่อให้เป็นฝีมือเจ้า ก็ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม”

ภายในสายตาของฉู่จวินถิง หากถูกรังแกแล้วยังไม่รู้จักตอบโต้กลับ คิดเพียงจะใช้คุณธรรมเอาชนะคนต่างหากคือโง่เขลา

ยามปฏิบัติต่อศัตรู ไฉนเลยจะต้องเกรงใจ?

สายตาซ่งรั่วเจินเจือความประหลาดใจ กลับคิดไม่ถึงว่าฉู่จวินถิงจะมีความคิดเช่นนี้ กระนั้น...กลับคิดเห็นตรงกับนาง

รู้สึกได้อยู่รางๆ นางคิดว่าเดิมทีฉู่จวินถิงก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือนาง แต่เขาไม่ใส่ใจ

ไม่เพียงไม่คิดว่านางผิดไปแล้ว ตรงข้ามกันคิดว่านางทำได้ดีมากอีก?

ท่าทางเปี่ยมความจริงใจนั้นต่อให้คนไม่อยากเชื่อก็ยากมาก หากไม่เคยผ่านประสบการณ์มาก่อนจริงๆ ไฉนเลยจะเสียใจถึงเพียงนี้?

ทันใดนั้น สายตายามทุกคนทอดมองซ่งรั่วเจินก็เปลี่ยนไป ลงมืออย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว!

“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าซ่งรั่วเจินจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!”

“เดิมทีแม่นางสกุลซ่งก็ไม่ใช่คนใจอ่อนมีเมตตาอยู่แล้ว ได้ยินมาว่าหลายวันก่อนเอาไปแม้แต่จวนสกุลหลิน บัดนี้พวกหลินจือเยว่ทำได้เพียงอยู่ที่จวนฉินชั่วคราว”

“มีคำกล่าวพูดไว้ได้ดี เป็นคนต้องมีเมตตา นางนี่คือต้องการฆ่าให้ตาย!”

ได้ยินเสียงคนรอบข้างด่าว่าสาปแช่ง พี่ชายสกุลซ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป

“พวกเจ้าไม่รู้เรื่องอะไร ถือสิทธิ์อะไรฟังนางฝ่ายเดียวก็ปรักปรำน้องหญิงของข้า?” ซ่งจิ่งเซินเปล่งเสียงเจือโทสะ