ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 497

ฉินเซี่ยงเหิงโมโหแทบตายแล้ว เดิมก็ไม่อยากให้ฉินซวงซวงถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้อง เหอเซียงหนิงตายคนเดียวก็ตายไป

พี่ใหญ่กลับเลือกผลักฉินซวงซวงออกไปเพื่อลูกในท้องเหอเซียงหนิงเนี่ยนะ?

“ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้นเอง ผู้ใดใช้ให้นางไม่ยอมเลิกราเสียทีเล่า? เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ล้วนแต่เป็นปัญหาที่นางก่อขึ้นมาทั้งสิ้น!”

“ถ้าไม่ได้รับบทเรียนเสียบ้าง วันหน้าเรื่องแบบนี้ก็คงจะเกิดไม่หยุดหย่อน ข้าเหนื่อยหน่ายเหลือทนแล้ว”

ฉินจื้อหย่วนมีสีหน้าเย็นชา กล่าวถึงที่สุดแล้ว สาเหตุที่ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ล้วนแต่ต้องโทษฉินซวงซวง

ถ้าหย่ากัน เขาก็จะไม่ได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลกัวอีกแล้ว!

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉินเซี่ยงเหิงเดิมก็ธรรมดา แม่เลี้ยงลำเอียงเข้าข้างพวกเขาทุกอย่าง ทำให้ท่านพ่อไม่ดีต่อเขาเหมือนในอดีต เรื่องดีทุกอย่างล้วนมอบให้พวกฉินเซี่ยงเหิงสองคนนั้น

แทนที่จะรอให้ถูกฉินเซี่ยงเหิงกดเอาไว้หลังไม่ได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลกัว มิสู้ฉวยโอกาสนี้สั่งสอนพวกเขาไปด้วยเสียเลย!

“สวรรค์ คิดไม่ถึงว่าตระกูลฉินจะวุ่นวายปานนี้ ข้าว่าแล้วเชียวว่าฉินซวงซวงเป็นดาวหายนะ เริ่มจากทำให้ตระกูลหลินตกต่ำ ยามนี้ยังพาเหอเซียงหนิงมาทำร้ายตระกูลฉิน”

อวิ๋นเนี่ยนชูรู้สึกว่าวันนี้ตระกูลหลินและตระกูลฉินเหมาความครึกครื้นในเมืองหลวงทั้งปีนี้ไว้หมดแล้ว “แต่เรื่องอย่างการนอกใจ ตระกูลฉินคงสืบทอดกันมาทางสายเลือดสินะ!”

สิ้นวาจานั้น สายตาที่ทุกคนมองไปทางคนตระกูลฉินก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมา

ฉินเซี่ยงเหิงกับฉินซวงซวงย่อมไม่จำเป็นต้องพูดถึง ความครึกครื้นนี้ทั้งเมืองหลวงเห็นมาหมดแล้ว ยามนี้ฉินจื้อหย่วนก็ทำเรื่องแบบนี้ด้วยเหมือนกัน แบบนี้คือสืบทอดกันทางสายเลือดมิใช่หรือไร?

ตระกูลฉินมีลูกทั้งหมดสี่คน ตอนนี้สามคนล้วนเป็นเช่นนี้ เกรงว่าคนสุดท้ายที่เหลือ...ก็คงไม่ดีกว่ากันสักเท่าไร

ฉู่จวินถิงเดินมาถึงข้างกายฮ่องเต้ รายงานเรื่องราวทั้งหมดโดยละเอียด

ถังเสวี่ยหนิงได้ยินว่าตนเองจะถูกนำตัวไปด้วยก็พลันร้อนใจ

“ทำไมต้องพาข้าไปด้วย? ข้าถูกใส่ร้าย แค่หลงเชื่อคนผิดก็เท่านั้น!”

ถังหงจี้ร้อนใจอย่างไม่อาจเลี่ยง “เสวี่ยหนิงสำนึกผิดแล้ว นางยินดีขอโทษแม่นางซ่ง เรื่องนี้เป็นแผนการชั่วร้ายของพวกเหอเซียงหนิงสองคน นางถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่”

“แม่นางซ่ง เรื่องใดที่อภัยให้กันได้ก็ควรอภัยให้กัน เจ้ายกโทษให้นางสักครั้งไม่ได้เลยหรือ? ไยต้องบีบคั้นกันถึงเพียงนี้!”

เห็นถังหงจี้หันคมหอกมาทางตนเอง ซ่งรั่วเจินแค่นหัวเราะในใจ คนพวกนี้ไม่มีใครรับมือง่ายสักคนเลยจริงๆ

“ข้าน่ะหรือบีบคั้น?” ซ่งรั่วเจินหลุดหัวเราะออกมา แววตาเย็นชากว่าเดิม “แล้วที่ก่อนหน้านี้พวกนางร่วมมือกันใส่ร้ายข้า พร่ำพูดคำแล้วคำเล่าว่าข้าจิตใจชั่วร้าย ตอนที่คนวิพากษ์วิจารณ์กันไยไม่เห็นท่านออกมาห้ามปรามเลยเล่า?”

“หากไม่ใช่เพราะข้ามีวิธีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ตัวเอง เปลี่ยนเป็นแม่นางทั่วไป ถูกพวกนางทำแบบนี้คิดว่ายังมีทางรอดอยู่งั้นหรือ?”