ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 515

คิดว่า ต่อให้พี่ห้าฟื้นคืนความทรงจำแล้ว ก็ไม่มีวันไร้สมองเหมือนที่ผ่านมา

ขณะสองพี่น้องกำลังปรึกษากันว่าจะเปิดร้านที่ใดอยู่นั้น โหย่วฝูก็รีบเร่งเข้ามาแล้ว

“คุณหนู” โหย่วฝูมองซ่งจิ่งเซินอย่างลังเลแวบหนึ่ง

“ไม่เป็นไร พูดเถอะ” ซ่งรั่วเจินพูด

ซ่งจิ่งเซินมองน้องหญิงของตนอย่างสงสัย นี่คือมีแผนอะไรที่พวกเขาไม่รู้ด้วยหรือ?

“คุณหนู ทางฝั่งนั้นมีการเคลื่อนไหวแล้ว ดูท่าทางแล้ววันนี้เตรียมไปสกุลหลิ่วเจ้าค่ะ” โหย่วฝูเอ่ยออกมา

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วเรียวยาวดุจกิ่งหลิวขึ้น “ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปเถอะ”

“น้องหญิงห้า ใครจะไปสกุลหลิ่วหรือ?” ซ่งจิ่งเซินงุนงง

“พี่สี่ ตอนนี้ไม่มีเวลาพูดมากกับท่านแล้ว พวกเราไปหาท่านแม่ก่อนเถอะ หลายวันมานี้อยู่อย่างสุขสบายเกินไป การค้าไก่ทอดเองก็ดีมาก ย่อมต้องเข้าตาครอบครัวของท่านน้าที่คอยจับตามองพวกเรา”

“ในอดีตทุกครั้งล้วนเป็นท่านน้าไปสกุลหลิ่วฟ้องพวกเราก่อน ย่อมไม่สามารถถูกกระทำไปเสียทุกครั้งได้ ครั้งนี้สมควรเป็นพวกเราไปร้องทุกข์ก่อน”

เพียงซ่งจิ่งเซินได้ยินก็สนใจขึ้นมาแล้ว “มิน่าเล่าสองวันนี้ข้าถึงรู้สึกไม่ชอบมาพากล เกือบลืมบ้านของท่านน้าไปแล้ว!”

“ในอดีตขอเพียงบ้านพวกเรามีเรื่องดี พวกเขาจะต้องคิดหาทางเอาเปรียบ ที่แท้ก็คิดการใหญ่กระนั้น?”

พูดถึงตรงนี้ ซ่งจิ่งเซินลังเลหลายส่วน “รั่วเจิน แท้จริงแล้วหลายปีมานี้พวกเราเองก็มองออกอย่างแจ่มแจ้งแล้ว บ้านท่านตาล้วนมีใจลำเอียงให้บ้านท่านน้ามาโดยตลอด”

“ข้าคิดว่าทำเช่นนี้ไม่เลว แต่เจ้าคิดถึงอุปนิสัยของท่านแม่เถอะ น่ากลัวว่าไม่มีวันรับปากอย่างง่ายดายกระมัง?” ซ่งจิ่งเซินพูดอย่างกังวล

จากนั้น หลิ่วหรูเยียนได้ยินคำพูดของซ่งรั่วเจินแล้วก็พยักหน้าพูดว่า “ได้ เช่นนั้นพวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย”

ซ่งจิ่งเซินเบิกตาโต “???”

ซ่งจืออวี้ได้ฟังแผนนี้ ถูไม้ถูมือ “ข้าทนพวกเขามานานแล้ว เสียดายที่ไม่ได้ลงมือสั่งสอนฮั่นเฟยด้วยตนเอง ตอนนี้เขาถูกเนรเทศไปแล้ว คงไม่สามารถกลับมาในเร็ววันได้”

“ระยะนี้ท่านแม่เปลี่ยนไปมากเกินไปแล้วกระมัง หรือท่านไม่รู้สึกแปลกใจบ้างหรือ?” ซ่งจิ่งเซินเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

ซ่งจืออวี้เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “การเปลี่ยนแปลงของท่านแม่มากเพียงใดก็ยังเทียบเจ้าไม่ได้หรอกกระมัง?”