ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 520

“แต่ข้าเห็นสกุลซุนละโมบไม่รู้จักพอ ได้ยินมาว่าไม่ว่าน้องเขยหรือฮั่นเฟย ออกไปดื่มสุราครั้งหนึ่งก็ใช้จ่ายเงินไปจำนวนมหาศาล เอะอะก็เชิญไปทุกหนแห่ง”

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้ารู้ท่านและพี่ใหญ่เอ็นดูเฟยเยี่ยน แต่พวกท่านก็ไม่สามารถมอบให้เช่นนี้ไปตลอดได้”

“เมื่อหลายวันก่อนท่านแม่ก็มอบสองร้านทางทิศใต้ให้เฟยเยี่ยนมิใช่หรือ? นี่เพิ่งผ่านไปได้ไม่นานก็มาขอของจากข้าอีกแล้ว?”

“ในเมื่อข้าแต่งออกไปแล้ว ก็คือคนของสกุลซ่ง บัดนี้สามีไม่อยู่ ข้าต้องดูแลทั้งครอบครัว ไม่สามารถมอบให้อย่างไร้ขีดจำกัดได้อีกแล้ว พวกท่านถือเสียว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน!”

ซ่งรั่วเจินสามพี่น้องเห็นสีหน้าหูหว่านไม่สบอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ ทีแรกยังสามารถระงับเอาไว้ได้ ต่อมาไม่อาจระงับโทสะภายในสายตาได้อีกต่อไป อยากหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ทำได้เพียงฝืนระงับมุมปากเท่านั้น

ในอดีตหลิ่วเฟยเยี่ยนเหยียบเรือสองแคม ได้รับผลประโยชน์อยู่ตรงกลางไม่น้อย ไม่ได้เปิดโปงมาโดยตลอด

ครั้งนี้มารดาตัดสินใจเด็ดขาด แม้แต่ผ้าคลุมกันอายก็ดึงลงมาแล้ว!

เช่นนี้ ไม่ต้องให้มารดาลำบากใจ ป้าสะใภ้เพียงคนเดียวก็เพียงพอทำให้ท่านน้าสำลักตายได้แล้ว!

ไม่ผิดไปดังคาด หูหว่านระงับไม่ไหวอีกต่อไป ถลันเข้าไปหยุดต่อหน้าหลิ่วเฟยเยี่ยน “ทั้งๆ ที่ร้านของเมืองทิศตะวันตกเป็นของข้า เจ้าถือสิทธิ์อะไรขโมยไป ยังพูดว่าข้ามอบให้อีกหรือ?”

“เจ้าเป็นน้องสามีที่แต่งงานไปแล้ว ทุกวันมาหาผลประโยชน์จากบ้านมารดา เจ้ายังมียางอายอยู่หรือไม่?”

“ข้า...นั่นคือสิ่งของของพี่หญิงข้า ถือสิทธิ์อะไรต้องมอบให้พวกท่าน?”

หลิ่วเฟยเยี่ยนเองก็ไม่อ่อนแอ ทะเลาะกลับไป

“นั่นคือท่านพ่อท่านแม่ดีต่อข้า เอ็นดูข้า จึงยินดีมอบให้ข้า ท่านไม่มีความสามารถ พ่อแม่ท่านไม่มอบสิ่งเหล่านี้ให้ ท่านยังมาโทษข้าอีกกระนั้น?”

หูหว่านคล้ายไม่กริ่งเกรงเลยแม้แต่น้อย “ได้เลย เจ้ามีความสามารถก็ให้พี่ใหญ่เจ้าหย่าข้าเถอะ ข้ากลับอยากเห็นน้องสามีสร้างความวุ่นวาย กลับมาก็ยุแยงให้พี่ชายพี่สะใภ้หย่าร้างกัน หลังเล่าลืออกไปแล้วชื่อเสียงของเจ้าหรือของข้าจะเสื่อมเสียมากกว่ากัน!”

“คลอดลูกชายออกมาคนหนึ่งยังดูแลได้ไม่ดี บัดนี้ถูกเนรเทศไปแล้ว!”

“ได้ยินว่าระยะนี้น้องเขยดื่มสุราเมามายอยู่ภายนอก มีจิตปฏิพัทธ์ต่อแม่นางท่านหนึ่งตั้งนานแล้ว แทนที่จะสาปแช่งให้ข้าและพี่ใหญ่เจ้าหย่ากัน มิสู้คิดดีๆ หากเจ้าถูกหย่าร้างขึ้นมาจะใช้ชีวิตเยี่ยงไร!”

“ท่านพูดอะไร?” หลิ่วเฟยเยี่ยนเบิกตากว้าง เหตุใดนางไม่เคยได้ยินข่าวนี้มาก่อน?

“เจ้าไปสืบเองดีๆ เถอะ นังโง่ ยังวิ่งมาหาเงินให้น้องเขย อยากให้เขานำไปบำเรออนุสองสามคนกระนั้นรึ?” หูหว่านสบถด่าหยาบคาย

หลิ่วเฟยเยี่ยนร้อนใจแย่แล้ว “ท่านพูดเหลวไหล! นี่เป็นไปไม่ได้! เขาไม่มีวันทำกับข้าเช่นนี้!”