ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 528

“นังโง่!”

ฉินเจิงสะบัดฝ่ามือตบฉาด ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ

“เจ้าไม่ได้ยินข่าวลือหนาหูในเมืองหลวงงั้นเรอะ? ฉู่อ๋องกับนางมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา เจ้าเป็นศัตรูกับนางก็เท่ากับเป็นศัตรูของฉู่อ๋อง!”

“เจ้ารังเกียจว่าปัญหาของครอบครัวพวกเราในตอนนี้ยังไม่มากพอ จะทำให้ข้าถูกเนรเทศไปด้วยให้ได้อย่างนั้นรึ!”

กู้อวิ๋นเวยถูกตบหนึ่งฉาด ในใจเต็มไปด้วยความโกรธเคือง เงยหน้าสบกับสายตาโกรธเกรี้ยวของฉินเจิงแล้วก็กล้ำกลืนคำที่อยากพูดลงไป ในใจกลับอดแค้นเคืองมิได้

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้หากพวกตนลงมือเร็วกว่านี้ก็สามารถเอาชีวิตซ่งรั่วเจินได้แล้วแท้ๆ ภายหลังคงไม่เกิดเรื่องราวมากมายเช่นนี้ กล่าวถึงที่สุดก็เป็นเพราะฉินเจิงไร้ประโยชน์!

หลังจากฉินเจิงจากไป กู้อวิ๋นเวยก็ข่มโทสะเต็มท้อง สมองครุ่นคิดว่าอีกประเดี๋ยวต้องไปตระกูลกู้สักรอบ

ซวงซวงเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ ถึงนางจะตัดสัมพันธ์กับตระกูลกู้แล้ว แต่เรื่องแบบนี้พวกเขาไม่อาจเพิกเฉยไม่สนใจ

ตอนนั้นบิดานางสร้างความชอบทางทหารจึงได้รับป้ายทองละเว้นโทษตายมาป้ายหนึ่ง ขอเพียงยอมนำออกมา ยังจะต้องกลัวว่าซวงซวงจะถูกเนรเทศอีกงั้นหรือ?

ทว่าเวลานั้นเอง ฮูหยินผู้เฒ่าหลินที่ทราบข่าวเหมือนกันก็บุกเข้ามาหาด้วยสีหน้าโกรธแค้น

“กู้อวิ๋นเวย ล้วนเป็นเพราะลูกสาวคนดีที่เจ้าเลี้ยงมาคอยทำร้ายลูกชายข้า ยามนี้ทำให้ลูกชายข้าถูกเนรเทศแล้ว ข้าสู้ตายกับพวกเจ้าแล้ว!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินสีหน้าดุร้าย ดวงตาแดงก่ำ ท่าทางเกรี้ยวกราดดุดันราวแค้นใจที่ไม่อาจฉีกกู้อวิ๋นเวยเป็นชิ้นๆ!

บุตรชายนางต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงจึงกลายเป็นคนโปรดเบื้องพระพักตร์ เดิมควรมีอนาคตราบรื่น การงานก้าวหน้า แต่เพราะฉินซวงซวง บัดนี้ชีวิตดิ่งลงเหวยังไม่พอ ยังถูกตัดสินโทษเนรเทศอีกด้วย!

นางมีจือเยว่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียว หากถูกเนรเทศเสียแล้ว วันหน้านางก็จะไร้ที่พึ่งพิงจริงๆ แล้ว ต้องการให้นางไปตายอย่างนั้นหรือ?

ต่อให้ต้องตาย นางก็จะให้คนตระกูลฉินพินาศไปด้วยกัน!

“นางเฒ่าชั้นต่ำ เจ้าพูดเหลวไหลอะไร? เจ้าคิดว่าข้าต้องตาพวกไร้ประโยชน์อย่างหลินจือเยว่อย่างนั้นรึ? ซวงซวงของข้าไม่ว่าแต่งให้ใครก็ดีกว่าแต่งให้คนไม่เอาไหนบ้านเจ้าทั้งนั้น!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเขามันไร้ประโยชน์ แม้แต่ภรรยาก็ปกป้องไว้ไม่ได้ ยังไปมีเรื่องกับซ่งรั่วเจินที่ร้ายกาจปานนี้ ซวงซวงก็ไม่ต้องได้รับความลำบากมากมายถึงเพียงนี้!”

“ลูกสาวข้ากลายเป็นแบบนี้ ล้วนเป็นเพราะพวกเจ้าทำร้าย!” กู้อวิ๋นเวยด่าทออย่างโกรธเกรี้ยว

“ตัวเองเป็นผู้หญิงโสโครก เด็กสาวคนหนึ่งยังไม่หมั้นหมายก็มุดเข้าไปใต้ผ้าห่มของผู้ชาย เอาตัวไปประเคนให้ถึงที่!”

“แต่งงานแล้วก็ไม่ยอมหยุด คบชู้สู่ชาย ไปมีสัมพันธ์กับชายอื่น โชคดีที่ไม่ท้อง ไม่อย่างนั้นกระทั่งว่าเป็นลูกใครก็ยังไม่รู้ ข้าเห็นแล้วก็อยากจะอ้วก!”

“ทั้งหมดนี้สืบทอดมาจากเจ้าทั้งนั้น เกรงว่าลูกสองคนที่เจ้าคลอดออกมาก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเลือดเนื้อของท่านแม่ทัพกระมัง!”

“เจ้าช่างร้ายกาจจริงๆ แม้แต่ลูกไม้ไร้ยางอายแบบนี้ก็ยังสั่งสอนให้ลูกสาว!”