ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 556

“อาการคุณชายหร่วนเป็นอย่างไรบ้างเพคะ?”

“หลังเจ้ารักษาอาการเขา อาการก็ดีขึ้นเรื่อยๆ สองวันนี้ไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว”

ฉู่จวินถิงอดจะชมเชยไม่ได้ วิชาแพทย์ของซ่งรั่วเจินเลิศล้ำจริงๆ ต่อให้ในเมืองหลวงมีหมอมากมายก็ยังไม่มีใครสามารถเทียบเคียงนางได้

“เช่นนั้นก็ดีแล้วเพคะ” ซ่งรั่วเจินถอนหายใจโล่งอก

“คราวก่อนรีบร้อนเกินไป อาการของอวี้เฉิงไม่สู้ดี เรื่องบางอย่างจึงไม่ทันได้บอกเจ้า สองวันนี้ค่อยนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องต้องบอกเจ้า เป็นเรื่องเกี่ยวกับบิดาเจ้า” ฉู่จวินถิงกล่าว

ซ่งรั่วเจินได้ยินแล้วดวงตาก็พลันวาววับ พอลองตรองดู...ถึงเวลาที่ท่านพ่อจะกลับมาแล้วจริงๆ

นางรู้มาตลอดว่าบิดายังไม่ตาย ทั้งยังเคยทำนายพบว่าเขาสามารถกลับมาอย่างปลอดภัยจึงไม่ได้เข้าไปสอดมือ

อย่างไรเสีย กระดูกหักก็สมควรพักรักษาตัวดีๆ รีบร้อนกลับมาหาใช่เรื่องดีไม่ ในฐานะคนในสำนักวิชาเต๋า เปลี่ยนแปลงมากเกินไปก็หาใช่เรื่องดี ในเมื่อไม่มีผลกระทบ มิสู้รอคอยอย่างอดทน

ในนิยายต้นฉบับเวลานี้ตระกูลซ่งตกต่ำไปแล้ว ไม่สามารถรับมือจนซ่งหลินกลับมาได้ แต่ตอนนี้หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไป บิดากลับมาทุกอย่างก็จะกลายเป็นข่าวดี!

หลังจากหร่วนอวี้เฉิงถอนพิษแล้ว สองวันนี้ก็ลงจากเตียงมาเคลื่อนไหวได้แล้ว

เขายืนอาบแดดอยู่ในลานเรือน กำลังพูดจาหยอกเย้ากับฉู่อวิ๋นกุย อารมณ์ดียิ่ง ความรู้สึกที่รอดชีวิตมาได้นั้นช่างดีงามเหลือเกิน

“ข้าบอกแล้วว่าวิชาแพทย์ของว่าที่พี่สะใภ้ของข้าเลิศล้ำ ตอนนี้ไม่ต้องกังวลว่าเสด็จพี่สามจะโดดเดี่ยวไปจนแก่แล้ว แต่มีเรื่องหนึ่งที่น่าเสียดาย” อวิ๋นอ๋องกล่าวทอดถอนใจ

หร่วนอวี้เฉิงสงสัย “เรื่องอะไร?”

“บ้านว่าที่พี่สะใภ้ข้ามีนางเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ท่านป้าไม่ได้ให้กำเนิดเพิ่มมาอีกคน ข้าหมดโอกาสแล้วน่ะสิ”

อวิ๋นอ๋องมีสีหน้าเสียดาย สตรีแบบพี่สะใภ้ หากท่านป้าให้กำเนิดมาสักหลายคน นั่นจะดีปานไหนกัน!

หร่วนอวี้เฉิง “...เจ้าช่างฝันไปได้นะ”

ซ่งรั่วเจิน “???”

“คุณชายหร่วน ดูท่าอาการท่านคงดีขึ้นมากแล้วสินะเจ้าคะ”

ซ่งรั่วเจินเห็นใบหน้าหร่วนอวี้เฉิงมีสีเลือดฝาด ต่างจากความขาวซีดเมื่อสองวันก่อนโดยสิ้นเชิง ดวงตาทั้งคู่ยังสดใสเป็นประกายก็ค่อยวางใจได้เสียที

“ต้องขอบคุณแม่นางซ่ง เจ้าเป็นหมอเทวดาจริงๆ เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้าไว้!”

หร่วนอวี้เฉิงแสดงคารวะจากใจจริง

“คุณชายหร่วน ท่านอย่าทำแบบนี้...”

“นี่เป็นเรื่องสมควรทำ ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากแม่นางซ่ง ชีวิตนี้ของข้าคงหาไม่แล้ว เจ้าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า!”

“รอจนผู้แซ่หร่วนหายดีแล้วจะพาคนในครอบครัวไปเยือนเพื่อขอบคุณอย่างเป็นทางการแน่นอน แต่ตอนนี้ยังไม่หายดีจึงทำได้เพียงแสดงคารวะเพื่อแสดงความซาบซึ้งใจ”