ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 557

หร่วนอวี้เฉิงมีสีหน้าจริงจัง ความรู้สึกขอบคุณของเขาไม่อาจใช้ถ้อยคำมาบรรยายได้เลย

“คุณชายหร่วนเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าสามารถช่วยเหลือได้ก็ยินดีนัก นอกจากนี้ ข้ายังรู้จักกับแม่นางหร่วน ช่วยเหลือเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว” ซ่งรั่วเจินกล่าว

เดิมนั้นซ่งรั่วเจินไม่นับว่าคุ้นเคยกับหร่วนอวี้เฉิงรวมถึงฉู่อ๋อง แต่ได้คุยกันสักพักก็รู้สึกว่าใกล้ชิดกว่าเดิมไม่น้อย

ฉู่อ๋องเดิมก็มีนิสัยน่าสนใจ เมื่อมาปะทะคารมกับหร่วนอวี้เฉิงก็ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่

“อวี้เฉิง เจ้าบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับรั่วเจินไม่ใช่หรือ?” ฉู่จวินถิงกล่าว

เมื่อได้รับคำเตือน หร่วนอวี้เฉิงก็รีบพยักหน้า “ใช่แล้ว ข้ากลับมาจากชายแดนคราวนี้ ได้ตรวจสอบพบข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับแม่ทัพซ่ง”

เมื่อวาจานั้นดังขึ้น ซ่งรั่วเจินก็นึกยินดี แม้แต่ฉู่อวิ๋นกุยที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าประหลาดใจ

“หลังจากใต้เท้าซ่งหายสาบสูญจากสนามรบครั้งนั้นก็ไร้ข่าวคราวเรื่อยมา รอมานานขนาดนี้ก็ยังตรวจไม่พบข่าวคราวใดๆ เจ้าคงไม่ได้พบเบาะแสเกี่ยวกับแม่ทัพซ่งแล้วหรอกนะ?”

ถ้าพบเบาะแสจริง นี่ย่อมเป็นข่าวดียิ่งสำหรับตระกูลซ่งอย่างไม่ต้องสงสัย!

เขาเข้าใจนิสัยหร่วนอวี้เฉิงดี หากเป็นข่าวไม่ดี คิดว่าจะต้องบอกซ่งเยี่ยนโจวอย่างแน่นอน ไม่มีทางเลือกบอกต่อแม่นางซ่ง

“ใต้เท้าซ่งอยู่ที่ใดกันแน่ ข้ายังสืบไม่พบ ยามนั้นเพียงได้ยินข่าวคราวบางอย่าง เนื่องจากมีภารกิจติดตัวจึงไม่อาจไปตรวจสอบโดยละเอียด”

“จากคำบอกเล่าของสายข่าวในตอนนั้น บอกว่ามีคนช่วยเหลือคนสองคนมาจากสมรภูมิ แต่สองคนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงรักษาตัวอยู่ในบ้านชาวนามาโดยตลอด”

“ข้ารู้สึกว่าหนึ่งในคนที่พวกเขาพูดคล้ายคลึงกับใต้เท้าซ่งอย่างมาก แต่เนื่องจากขาหัก กระดูกซี่โครงหักสองซี่จึงไม่สามารถขยับตัวได้”

“หากเป็นแม่ทัพซ่งจริง คิดว่าคงเป็นเพราะเหตุนี้จึงยังไม่กลับมาเสียที”

หร่วนอวี้เฉิงบอกเล่าข่าวคราวที่ได้ยินมาในตอนนั้นออกมาอย่างละเอียด ใต้เท้าซ่งเป็นบุคคลผู้ควรแก่การนับถือ เขาจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ

ด้วยเหตุนี้ หลังจากได้ยินข่าวนี้จากปากหร่วนอวี้เฉิง เขาจึงส่งคนไปตรวจสอบทันที ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ก็ต้องยืนยันเสียก่อน

หากเป็นแม่ทัพซ่งจริง นั่นย่อมดีที่สุด หากไม่ใช่ก็หาเป็นไรไม่

ซ่งรั่วเจินอึ้งไปเล็กน้อย หันไปสบกับสายตาจริงจังของชายหนุ่ม คิดไม่ถึงว่าเขาจะใส่ใจเรื่องของตนเองถึงเพียงนี้ ในใจรู้สึกอุ่นวาบ

“รบกวนท่านอ๋องแล้วเพคะ”

“นี่เป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว” ฉู่จวินถิงกล่าว นี่คือว่าที่พ่อตาของเขาเชียวนะ ย่อมต้องใส่ใจอยู่แล้ว!

ทว่าต่อหน้าพวกหร่วนอวี้เฉิง เขารู้ว่าหญิงสาวหน้าบางจึงไม่ได้พูดออกมา

แต่ซ่งรั่วเจินดูจากสีหน้าชายหนุ่มก็รู้แล้วว่าเขาอยากพูดอะไร ดวงตาสะท้อนความอ่อนใจออกมา แต่ก็หาได้โกรธไม่