ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 558

ฉู่อวิ๋นกุยกับหร่วนอวี้เฉิงเห็นอย่างนั้นก็สบตากันอย่างอดไม่อยู่ หากไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง ผู้ใดจะกล้าเชื่อว่าบุรุษตรงหน้าคือฉู่จวินถิงที่พวกเขารู้จักมาหลายปี!

ชายหนุ่มที่ตกอยู่ในห้วงรัก...เหมือนต้องพิษร้ายโดยแท้!

ซ่งรั่วเจินจับชีพจรให้หร่วนอวี้เฉิงอีกครั้งจนแน่ใจว่าอาการดีขึ้นแล้วจริงๆ ขอเพียงพักรักษาตัวอย่างเต็มที่ ผ่านไปสักพักก็จะฟื้นฟูโดยสมบูรณ์

หร่วนอวี้เฉิงดีใจยิ่ง ตัดสินใจว่าจะกลับไปวันพรุ่งนี้ ไม่ได้กลับไปนานเพียงนี้ ต่อให้ปิดข่าวไว้ดีเพียงไร เกรงว่าคนที่บ้านก็คงค้นพบพิรุธไปแล้ว

ณ จวนตระกูลกู้

หลังจากฮูหยินผู้เฒ่ากู้กลับมาถึงจวน กู้ชิงซิวก็ตามหมอมาทันที

“หมอโจว ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าหากท่านแม่หมดสติไป หมายความว่าอาการทรุดลงใช่หรือไม่?”

หมอโจวมีสีหน้าหนักอึ้ง “ฮูหยินผู้เฒ่าหมดสติไปหรือขอรับ?”

“วันนี้จู่ๆ ท่านแม่ก็หมดสติไประหว่างไปไหว้พระ หลังจากนั้นโชคดีที่มีคนให้ยามาเม็ดหนึ่ง ครั้งนี้ท่านแม่จึงได้สติคืนมา”

กู้ชิงซิวจำคำพูดก่อนหน้านี้ของท่านหมอได้ มารดาเป็นโรคเรื้อรังมานานปี ต่อให้ระมัดระวังมาโดยตลอด แต่เมื่ออายุมากขึ้น อาการก็ยิ่งควบคุมได้ยากกว่าเดิม

หมอโจวได้ยินแล้วก็ถอนหายใจอย่างอดไม่อยู่ “คุณชายรอง พวกท่านก็ทราบอาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าดี ความจริงอาการคงที่มาได้หลายปีก็ไม่ง่ายดายแล้ว”

“ก่อนหน้านี้ข้าใช้เทียบยาที่ดีที่สุดไปแล้ว โปรดอภัยที่วิชาแพทย์ของข้าไม่ล้ำเลิศ เกรงว่าคงคิดหาวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออกแล้วขอรับ”

กู้ชิงเหยี่ยนกับกู้ชิงเจ๋อก็รุดมาเช่นกัน คิดไม่ถึงว่าพอมาถึงก็ได้ยินคำกล่าวนี้ หัวใจพลันดิ่งวูบ

“หมอโจว ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ หรือ?” กู้ชิงเหยี่ยนถามอย่างไม่ยอมถอดใจ

กู้ชิงเจ๋อยิ่งมีสีหน้าร้อนใจ “ท่านบอกทีเถอะว่ายังมีหมอเทวดาที่มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศกว่านี้อยู่หรือไม่? ไม่ว่าต้องใช้เงินมากมายเท่าไร พวกข้าล้วนยินดี!”

ยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่าสดชื่นแจ่มใส ใบหน้ามีสีเลือดฝาด ไม่เหมือนว่าเพิ่งจะอาการกำเริบมาเลยสักนิด!

“หมอโจว ข้าบอกแล้วว่าร่างกายข้าสบายดีมาก วันนี้ไม่จำเป็นต้องให้ท่านมาเลย พวกเขากลับไม่ยอมฟัง”

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เห็นหมอโจวมาแล้วก็ไม่ประหลาดใจ แม้บุตรสาวที่นางให้กำเนิดมาจะอกตัญญู แต่บุตรชายเหล่านี้กลับกตัญญูเป็นอย่างยิ่ง

“ฮูหยินผู้เฒ่า ข้ามาจับชีพจรให้ท่านขอรับ”

หมอโจวข่มความสงสัยในใจลงไปแล้วเริ่มจับชีพจรให้ฮูหยินผู้เฒ่า แต่เมื่อพบว่าชีพจรมั่นคงกว่ายามปกติไม่น้อย ในใจก็รู้สึกตกตะลึงอย่างสุดแสน

เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?

หลังอาการกำเริบ อาการไม่เพียงแต่ไม่ทรุดหนัก ในทางตรงกันข้าม ยังมีเค้าลางว่าจะดีขึ้นอีกด้วย นี่...นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน!