ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 566

กู้อวิ๋นเวยร้องไห้อย่างเจ็บปวด มองเส้นผมถูกดึงหลุดบนพื้น รู้สึกคล้ายศีรษะของตนว่างเปล่าไปหย่อมใหญ่

หลินจือเยว่เองก็ไม่สามารถระงับไหวอีกต่อไป “ท่านทำร้ายท่านแม่ข้าจนไม่มีทางรอดแล้ว บัดนี้ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย หรือยังเสียใจอีก?”

กู้อวิ๋นเวยรู้สึกเหลือจะเชื่อ “เจ้าพูดอะไร?”

สายตาหลินรั่วหลานโกรธแค้น อาศัยช่วงกู้อวิ๋นเวยร้องไห้โอดครวญ มือที่เปื้อนเลือดจับปิ่นปักผมกรีดหน้าของกู้อวิ๋นเวย!

อย่างไรเสียนางก็ไม่มีหนทางรอดแล้ว ต่อให้ไม่สามารถฆ่ากู้อวิ๋นเวยได้ ก็ไม่มีวันปล่อยให้นางมีชีวิตที่ดี!

กู้อวิ๋นเวยสัมผัสได้ถึงอันตรายครู่ต่อมาจึงอยากหลบไปข้างหลัง จนใจที่ไม่ทันการณ์แล้ว นางรู้สึกเพียงปิ่นปักผมกรีดลงบนหน้าตนเอง นำพาเอาความเจ็บปวดมาด้วย

“กรี๊ด!”

เสียงแหลมสูงดังขึ้น ภายในสายตากู้อวิ๋นเวยเปี่ยมความตกตะลึงหวาดกลัว ปิดใบหน้าที่ได้รับบาดเจ็บของตน ก้มหน้ามองก็พบมือสีแดงเปื้อนเลือด

“เลือด ล้วนคือเลือด...”

กู้อวิ๋นเวยเกิดความกลัวภายในใจ หันมองทางฉินซวงซวงอย่างว้าวุ่น “ใบหน้าข้าถูกทำลายไปแล้วใช่หรือไม่?”

ฉินซวงซวงถูกหลินรั่วหลานที่เสียสติไปทำให้ตกตะลึงอึ้งงันอยู่กับที่แล้ว วันปกติเลวร้ายที่สุดก็แค่ด่าว่าหยาบคายเท่านั้น ครั้งนี้กลับคล้ายต้องการฆ่ามารดานางด้วยมือของตน!

ขณะนางอยากด่าคน ก็สบเข้ากับดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดคู่นั้นของหลินรั่วหลาน ตกใจจนนางไม่กล้าส่งเสียง

นางไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย หากมิใช่ตนเองกำลังตั้งครรภ์ลูกของจือเยว่ น่ากลัวว่าจุดจบของนางก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน

“ตุบ!”

“ท่านแม่ ล้วนเป็นลูกไม่ได้เรื่อง หากไม่ใช่ข้าทำผิดพลาดไป ท่านก็ไม่ต้อง...”

เดิมทีฉินซวงซวงก็สงสารกู้อวิ๋นเวยที่ถูกทำให้เสียโฉม พบว่าหลินจือเยว่ไม่มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย ตรงข้ามกันยังเริ่มตำหนิพวกเขา พลันเกิดโทสะขึ้นภายในใจระลอกหนึ่ง

“หลินจือเยว่ สาเหตุที่ท่านกลายเป็นเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นซ่งรั่วเจินทำร้าย เป็นท่านไร้ความสามารถ ตอนนี้ท่านกลับโยนความผิดทั้งหมดมาที่ข้า? ท่านยังมีศักดิ์ศรีอยู่หรือไม่!”

จากนั้น แตกต่างจากในอดีตยามบ่นหลินจือเยว่ บัดนี้ภายในสายตาของเขาเปี่ยมความรังเกียจ

“ท่านแม่ข้าพูดได้ถูกต้อง ก็คือเจ้าทำให้ข้าเดือดร้อน! หากไม่ใช่เจ้าทำให้ข้าลุ่มหลง ท่านแม่ข้าก็คงไม่ตาย ข้าเองก็ไม่กลายเป็นนักโทษ!”

ฉินซวงซวงไม่เคยเห็นสายตาน่ากลัวถึงเพียงนี้ของหลินจือเยว่มาก่อน อ้าปาก ทำได้เพียงพูดว่า “ท่านอย่าลืมเล่า ข้ากำลังตั้งท้องลูกของท่าน!”

“เด็กคนนี้...ตัวเจ้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นของใคร ไม่แน่ว่าก็คือลูกชู้คนหนึ่ง!”