ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 597

“เดิมทียังคิดว่าไม่รู้จะนับญาติยามใดถึงจะเหมาะสม คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นวันแต่งงานของพี่ใหญ่ นี่ก็นับเป็นเรื่องมงคลยิ่งขึ้นไปอีกกระมัง?” ซ่งอี้อันหัวเราะเบาๆ

ซ่งเยี่ยนโจวผลิยิ้ม “ข้าดูแล้วท่านตา ท่านยายและท่านลุงทั้งสองท่านล้วนดีมาก เทียบกับปลิงเหล่านั้นแล้วไม่รู้ดียิ่งกว่ามากเพียงใด

ท่านแม่นับญาติแล้ว ภายภาคหน้าก็ไม่ต้องถูกสกุลหลิ่วบีบบังคับอีกต่อไป คิดแล้วก็ดีใจยิ่งนัก”

แม้พูดว่าเกิดเรื่องเอะอะวุ่นวายในวันแต่งงานหลายครั้ง แต่มองดูผลลัพธ์แล้วเขากลับดีใจมาก คิดว่าชิงอินเองก็ดีใจเฉกเดียวกัน

ซ่งจืออวี้มองสองสามคนที่รู้เรื่องตั้งแต่แรกแล้ว เอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้ “พวกท่านล้วนรู้เรื่องแล้ว มีแค่ข้าไม่รู้?”

“อย่าเสียใจไปเลย ข้าเองก็เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้นี่แหละ” ซ่งจิ่งเซินเอ่ยปลอบ

ซ่งจืออวี้ “เหตุใดข้าไม่อยากจะเชื่อกันเล่า?”

ซ่งอี้อันมองทั้งหมดเงียบๆ พูดว่า “ตอนนั้นอุ้มเด็กผิดตัวไป...น่ากลัวว่าอาจไม่ใช่อุบัติเหตุกระมัง”

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เขาเชื่อว่าอาจอุ้มเด็กผิดไปจริง แต่พวกเขารู้จักอุปนิสัยของสกุลหลิ่วดีมาก ภายใต้สถานการณ์ไม่รู้ว่าลูกของตนอยู่ที่ใด ไฉนเลยจะเลี้ยงดูมารดาให้เติบใหญ่ได้?

เมื่อครู่ร้องห่มร้องไห้อาจสามารถหลอกคนอื่นได้ กลับไม่สามารถหลอกพวกเขาได้เลยแม้แต่น้อย

เรื่องนี้ไม่สามารถตรวจสอบอย่างละเอียดได้ เขาใคร่ครวญดูแล้วก็มีเพียงผลลัพธ์เดียว นั่นก็คือสกุลหลิ่วรู้ความจริงทั้งหมดตั้งแต่แรก!

พวกเขาตั้งใจสลับตัวเด็ก!

มีใจลำเอียงตั้งแต่เด็กก็ไม่แปลก หากไม่ใช่กังวลว่าสักวันหนึ่งสกุลกู้รู้ความจริงแล้วจะมาหาถึงบ้าน น่ากลัวว่าพวกเขาก็คงไม่เลี้ยงมารดาจนโต

ซ่งรั่วเจินหันมองทางพี่รองผู้ฉลาดหลักแหลม ไม่ชื่นชมไม่ได้ สมเป็นผู้มีพรสวรรค์ของจอหงวน จิตใจละเอียดล้ำลึก

“สกุลกู้ไม่สูบเลือดเหมือนอย่างสกุลหลิ่ว หลายปีมานี้กู้อวิ๋นเวยเย่อหยิ่งมากเพียงใด ต่อให้ตัดขาดความสัมพันธ์ไป สกุลกู้ยังมอบร้านรวงให้นางมากถึงเพียงนั้น ก็เพราะกลัวนางลำบาก!”

คนสกุลหลิ่วเองก็คิดไม่ถึงว่าซ่งรั่วเจินจะสามารถทำนายชาติกำเนิดของหลิ่วหรูเยียนออกมาได้ ยิ่งคิดไม่ถึงว่าก่อนนางจะพูด เพียงฮูหยินผู้เฒ่ากู้สบมองหลิ่วหรูเยียนก็จำได้แล้ว!

“ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่ว พูดเช่นนี้แล้ว ท่านแม่ข้าน่าจะไม่ได้ทำผิดต่อท่านที่ใดหรอกกระมัง?

อย่างไรเสีย ลูกสาวแท้ๆ ของพวกท่านอยู่ที่สกุลกู้ก็มีชีวิตที่ดีกว่าท่านแม่ข้ามากนัก แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยคิดว่าตนเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ อีกทั้งยังไม่เคยได้รับความทุกข์ใจจากความลำเอียงมาก่อน”

ซ่งรั่วเจินเอ่ยปากอย่างเย็นชา “พูดไปแล้วก็แปลก วันนั้นแม้ว่าคลอดลูกในวัด แต่เด็กทั้งหมดก็มีเพียงแค่สองคน น่าจะไม่เกิดเรื่องผิดพลาดอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้คนสกุลกู้ก็ไม่รู้เรื่องอุ้มเด็กผิด พวกท่านสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้ว หรือว่าไม่สมควรไปสอบถามสกุลกู้ในทันทีกระนั้น?

หรือว่า...ทั้งๆ ที่พวกท่านรู้ว่ากู้อวิ๋นเวยเป็นลูกของพวกท่าน กลับหวังให้นางเพลิดเพลินกับฐานะของลูกสาวสกุลกู้ต่อไป จากนั้นค่อยสูบเลือดของมารดาข้ากันเล่า?”