ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 611

ซ่งเยี่ยนโจวหยิบสุรามงคลบนโต๊ะขึ้นมา แล้วส่งจอกหนึ่งในนั้นให้กับลั่วชิงอิน

“ฮูหยิน พวกเราดื่มสุรามงคลจอกนี้ดีหรือไม่?”

ลั่วชิงอินได้ยินคำว่าฮูหยิน ดวงหน้างามก็แดงระเรื่ออย่างอดไม่อยู่ สบสายตาจดจ้องเร่าร้อนของชายหนุ่มพลางรับจอกสุรามาอย่างว่าง่าย

สองแขนคล้องกันแล้วดื่มสุรามงคลประหนึ่งยวนยางคล้องคอ

สุราชั้นดีไหลลงไปในลำคอ กอปรด้วยกลิ่นหอมกรุ่นจางๆ ที่มากกว่านั้นคือความร้อนแรงแผดเผาคอหอย

ซ่งเยี่ยนโจววางจอกสุราไว้ข้างๆ หันกลับมาก็เห็นลั่วชิงอินที่ก้มหน้าเก็บซ่อนความรู้สึก ทันใดนั้นเขาพลันขยับเข้ามาจุมพิตลงบนริมฝีปากของหญิงสาวท่ามกลางสายตาแตกตื่นของนาง

น้ำเสียงเขาแหบพร่ามีเสน่ห์ดึงดูด ความปรารถนาฉาบย้อมแววตา “ชิงอิน เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้ารอวันที่จะได้แต่งงานกับเจ้ามานานแค่ไหน...”

ลั่วชิงอินตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ สายตาตกลงบนริมฝีปากของชายหนุ่ม สัมผัสที่เพียงแตะก็ผละออกเมื่อครู่นี้ทำให้นางรู้สึกทั้งไม่คุ้นเคยและประหม่า

ซ่งเยี่ยนโจวประชิดเข้ามาอีกครั้ง คล้ายกับสัมผัสได้ถึงความประหวั่นลนลานของหญิงสาว มือหนึ่งโอบหลังเอวนางไว้ป้องกันไม่ให้นางถอยหนีแล้วประทับจูบลงไปอีกครั้ง

คราวนี้ต่างจากการหยั่งเชิงก่อนหน้านี้ แฝงไว้ซึ่งการรุกล้ำอย่างเผด็จการ มิใช่เพียงลิ้มลองแล้วก็หยุด หากเป็นการตักตวงความหอมหวานของนางอย่างเหิมเกริม

ลมหายใจของทั้งสองประสานเข้าด้วยกัน อุณหภูมิร่างกายเพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าลั่วชิงอินแดงก่ำปานจะหยดลงมาเป็นเลือด

นางเอ่ยอย่างร้อนใจ “พี่ใหญ่ซ่ง เทียน...”

ซ่งเยี่ยนโจวตวัดมือหนึ่งที กระแสลมสายหนึ่งพัดไปดับเทียนในห้องดับวูบ ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความมืด

แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางความมืดเช่นนี้ ประสาทสัมผัสกลับชัดเจนจนถึงที่สุด

ชายหนุ่มน้ำเสียงแหบพร่า “ชิงอิน เรียกข้าว่าเยี่ยนโจว”

“ดีไหม...หืม?”

“เยี่ยนโจว...”

“เขาจะต้องเกลี้ยกล่อมพี่หญิงลั่วไม่ให้นางคิดมากได้แน่นอนเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้ว นางไม่กังวลใจเลยสักนิด

พี่ใหญ่เสียเวลาไปมากขนาดนี้ ยากนักกว่าจะได้แต่งงานกับคนในดวงใจ ถ้าแค่ถูกฝานซืออิ๋งก่อกวนก็ทำให้เกิดปัญหาขึ้นระหว่างคนทั้งสอง เช่นนั้นก็ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ในทางกลับกัน นางคิดว่าพี่หญิงลั่วได้รู้ความจริงใจของพี่ใหญ่แล้ว ความรู้สึกระหว่างทั้งสองจะยิ่งแน่นแฟ้นกว่าเดิม

ส่วนเรื่องติดค้างในใจเล็กน้อยนั่น...มีคำกล่าวว่า รักมักรู้สึกว่าติดค้างไม่ใช่หรือไร?

หลิ่วหรูเยียนคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าลูกสาวพูดถูก เยี่ยนโจวจะต้องมีวิธีการแน่นอน ลูกสะใภ้แต่งเข้าบ้านมาแล้ว ถ้ายังโอ๋ไม่ได้อีก ลูกชายคนนี้ก็ออกจะไร้ประโยชน์เกินไปแล้ว!

“ตอนนี้เรื่องมงคลของเยี่ยนโจวลุล่วงลงแล้ว ก็ถึงเวลาต้องใส่ใจพี่รองของเจ้าเสียที” หลิ่วหรูเยียนกล่าว

ซ่งอี้อันที่อยู่ข้างๆ “???”