ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 654

ในเมื่อยามนี้ฝ่ายตรงข้ามหนีไปแล้ว เพียงรอให้จวนฉู่อ๋องจับตัวกลับมาก็พอ ส่วนเรื่องที่เหลือ คาดว่าคงไม่ต้องหนักใจอีกต่อไป ทางการสามารถจัดการเองได้

เสียงโลหะกระทบกันด้านหลังยิ่งทวีความรุนแรงขึ่น ฉู่จวินถิงมองซ่งรั่วเจินอย่างลึกซึ้งอยู่ขณะหนึ่ง ก่อนชักกริชเล่มหนึ่งส่งให้นาง

“เช่นนั้นเจ้าก็ระวังตัวด้วย”

“วางใจเถิดเพคะ”

เมื่อฉู่จวินถิงออกไปแล้ว ซ่งรั่วเจินก็ไม่ได้รั้งรอ นางและเฉินเซียงรีบมุ่งออกไปด้านนอก

ระหว่างเดินไปนางอดครุ่นคิดขึ้นมาไม่ได้ ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังของไต้ซือเทียนจีผู้นี้ช่างไม่ธรรมดาเลย

ฉู่จวินถิงวิทยายุทธแก่กล้า บนสนามรบเรียกได้ว่ากำจัดศัตรูราบคาบ ส่วนองครักษ์เกือบทั้งหมดล้วนเคยผ่านศึกมา วิทยายุทธทิ้งห่างจากองครักษ์ประจำจวนทั่วๆ ไปเป็นอย่างมาก

เมื่อครู่พวกเขามากันถึงสิบกว่าชีวิต เวลานี้กลับถูกจัดการจนหมด มิหนำซ้ำยังตกอยู่ในอันตราย เห็นได้ว่ากลอุบายของฝ่ายตรงข้ามแยบยลนัก

อย่างไรก็ดี เพิ่งจะก้าวขาออกจากเรือนได้ไม่กี่ก้าว สีหน้าของซ่งรั่วเจินก็พลันเปลี่ยน

“คุณหนู เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?”

เฉินเซียงเห็นใบหน้าของคุณหนูตนพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ดวงตาก็ฉายแววเป็นกังวล

“นี่คือค่ายกลอำพรางตัว!”

นัยน์ตาใสกระจ่างฉายแววตกตะลึง ซ่งรั่วเจินมองสำรวจสถานการณ์รอบข้างโดยละเอียด พลันตระหนักได้ว่าตั้งแต่พวกนางเหยียบย่างเข้ามาในเรือนแห่งนี้แล้วก็คือการเข้าสู่ค่ายกลอำพรางตัว!

ค่ายกลอำพรางตัวทั่วไปย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตานางไปได้ แต่ค่ายกลนี้ลึกลับนัก คาดว่าฝ่ายตรงข้ามจะใช้น้ำโลหิตเป็นสื่อกลาง ยอมลงทุนถึงเพียงนี้เลยหรือ?

ซ่งรั่วเจินเผยความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย ชื่อเสียงด้านศาสตร์ลี้ลับของนางเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง ทว่านางกลับไม่รู้จักนักพรตเต๋าเฒ่าตรงหน้าเลย และไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดฝ่ายตรงข้ามจึงตั้งใจชักนำนางมา

“ด้วยฐานะของอนุอวิ๋น จ่ายถึงหนึ่งแสนตำลึงเกรงว่านางคงไร้ปัญญา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหากจะซื้อผีทวงชีวิตที่ท่านชุบเลี้ยง ที่ท่านยอมขายให้นางในราคาต่ำ ก็เพื่อให้ข้าสังเกตเห็นพิรุธแล้วเข้าสู่กลอุบายใช่หรือไม่?”

ดวงตาของไต้ซือเทียนจีฉายแววชื่นชม “หลักแหลมสมเป็นแม่นางซ่ง มองทะลุถึงประเด็นหลักได้รวดเร็วเพียงนี้ ด้วยสิ่งเล็กน้อยเช่นนั้นของอนุอวิ๋น ย่อมไม่คู่ควรกับผีน้อยที่ข้าชุบเลี้ยงไว้”

ดวงตาคู่งามของซ่งรั่วเจินหรี่ลงน้อยๆ “หากข้าจำไม่ผิด ระหว่างข้ากับท่านไม่มีบุญคุณความแค้นใดต่อกัน ท่านใส่ใจวางแผนให้ข้ามาถึงที่นี่เพื่อจุดประสงค์ใดกัน?”

สายตาของไต้ซือเทียนจีเยียบเย็น “ผีน้อยสองตนที่ข้าตั้งใจชุบเลี้ยงถูกแม่นางซ่งกำจัดไปแล้วอย่างไรเล่า นั่นทุ่มเทน้ำพักน้ำแรงของข้ามาตลอดหลายปีทีเดียว!”

“บัดนี้กลับสูญสิ้นไปหมดแล้ว ย่อมไม่ใช่ข้าแล้วที่อยากพบเจ้า คนที่อยากจะพบเจ้ายังมีอีกคน ไม่ต้องร้อนใจไป อีกประเดี๋ยวเจ้าก็จะได้พบแล้ว”

เมื่อคำพูดนี้สิ้นสุดลง ไต้ซือเทียนจีก็ส่งสายตาเป็นนัยให้คนที่เหลือ “อย่ามัวชักช้า อีกเดี๋ยวคนของฉู่อ๋องไหวตัวทันแล้วจะสายเกินไป!”