ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 657

ยามฉู่จวินถิงเร่งเดินทางมาถึงก็มองเห็นใบหน้าเปื้อนโลหิตของซ่งรั่วเจิน ภาพถูกแทงตายโลหิตสาดกระเซ็นปรากฎตรงหน้า หัวใจถูกเตะขึ้นมาถึงคอ ดวงตาดำดุจหมึกลุ่มลึกเจือไอเย็นในทันใด

“บัดซบ!”

ได้เห็นเรือนร่างสง่างามปราดเปรียวของฉู่จวินถิง เคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไวดุจไฟแล่นผ่าน ยกมือขึ้นแรงโจมตีสายหนึ่งพลันพลุ่งพล่านออกมา ชายที่คิดสังหารซ่งรั่วเจินถูกกระแทกใส่ในทันใด ทั้งตัวคนบินออกไปแล้ว

ปัง!

ฝ่ายชายกระแทกลงบนพื้นแรงๆ กระอักโลหิตออกมา

เขาดิ้นอยู่สองครั้ง หมดแรงล้มลงไป ตายไปแล้ว

“รั่วเจิน เจ้าไม่เป็นไรกระมัง?”

ฉู่จวินถิงถลันเข้ามาหยุดข้างกายซ่งรั่วเจิน ดวงตาดำดุจหินอัคนีทมิฬเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ลูกกระเดือกกลิ้งเบาๆ แม้แต่เสียงยังสั่นอย่างมิอาจควบคุมได้

“บาดเจ็บที่ใดหรือไม่?”

มือของเขาวางบนใบหน้าซ่งรั่วเจิน บนนั้นเปื้อนคราบโลหิต สายตามองสำรวจไม่หยุด ไม่รู้ตกลงได้รับบาดเจ็บที่ใด

ชั่วขณะซ่งรั่วเจินได้เห็นว่าฉู่จวินถิงมาแล้วก็ลอบถอนหายใจโล่งอก ยังไม่รอให้นางเปิดปาก ก็สบเข้ากับสายตาเป็นกังวลของฉู่จวินถิงแล้ว

นางเพิ่งได้เห็นฉู่จวินถิงร้อนใจถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก ไม่ผ่อนคลายเหมือนที่ผ่านมา เห็นชัดว่าบนใบหน้าเขียนคำว่าวิตกสองพยางค์นี้เอาไว้

“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ” นางพูด

ฉู่จวินถิงกลับไม่เชื่อ “บนตัวเจ้าล้วนเต็มไปด้วยเลือด”

ซ่งรั่วเจินกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา “ไม่ใช่เลือดของหม่อมฉัน”

ภายในสายตาฉู่จวินถิงสะท้อนแววสงสัย สายตาตกลงบนตัวเฉินเซียง โลหิตเป็นปื้นใหญ่บนอกของอีกฝ่ายมองดูแล้วชวนให้คนตกใจ

เฉินเซียง “ไม่ใช่ของหม่อมฉัน เป็น...เป็นมือสังหารเพคะ”

จนกระทั่งถูกคนของจวนอ๋องปลุก พวกเจ้าอาวาสวัดล้วนมีสีหน้างุนงง ไม่รู้เกิดเรื่องอันใดขึ้น

“ไต้ซือเทียนจีใช้อุบายเจ้าเล่ห์ ก่อกรรมทำชั่วที่นี่ หรือว่าพวกเจ้าไม่รู้?”

อวิ๋นหยางไม่เชื่อตั้งแต่แรก “ท่านอ๋องมาสืบคดีด้วยตนเอง พวกเจ้าขวัญกล้าปกปิด ไม่ต้องการหัวแล้วใช่หรือไม่?”

เจ้าอาวาสตกตกตะลึงพรึงเพริด รีบคุกเข่าลงไป

“ท่านอ๋อง พวกเราไม่รู้เรื่องจริงๆ เดิมทีการทำบุญกราบไหว้ของวัดอวิ๋นฉานก็ไม่ดีอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ไม่นานจู่ๆ ไต้ซือเทียนจีก็มาที่นี่ พูดว่าสามารถทำให้วัดอวิ๋นฉานกลับมารุ่งเรืองได้”

“ตอนแรกอาจารย์ของอาตมายกตำแหน่งเจ้าอาวาสให้อาตมา ก็หวังว่าการทำบุญกราบไหว้ของวัดอวิ๋นฉานจะเจริญรุ่งเรือง หลายปีมานี้...อาตมารู้สึกผิดต่อท่านอาจารย์จริงๆ”

“ดังนั้น เมื่อได้ยินไต้ซือเทียนจีพูดว่าสามารถช่วยพลิกชะตาให้กลับมารุ่งเรืองได้ อาตมาถึงได้รับปาก เขาไม่อนุญาตให้พวกเราเข้าไปในเรือนของเขามาโดยตลอด พวกเราไม่รู้จริงๆ ว่าเขาก่อกรรมทำชั่ว!”

เจ้าอาวาสโอดครวญเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา หลังผ่านการสอบสวนแล้ว พระรูปอื่นเองก็ตอบไม่ต่างกัน ส่วนพระที่ขัดขวางพวกเขาไว้ก่อนหน้านี้ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย